Supreme Court dismisses appeal against final judgment for failure to prove damage caused by the ruling.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendants' appeal against a final judgment declaring a notarial gift contract void. The defendants argued the ruling caused legal harm but failed to specify the nature or extent of this damage. The court ruled that under civil procedure law, an appeal against a final judgment is only admissible if the appellant concretely proves the damage incurred by the decision.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1, 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.: An appeal against a final judgment is admissible only if the appellant proves that the judgment caused them damage, requiring a clear declaration of the damage's type and magnitude.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V CNP 41/09
POSTANOWIENIE
Dnia 30 września 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jan Górowski
w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości położonej
przy ul. O. 6 w W.
przeciwko A.S., G.S. i K.S.
o stwierdzenie nieważności umowy, ewentualnie o uznanie umowy
za bezskuteczną,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 września 2009 r.,
na skutek skargi pozwanych o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Ś.
z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt [...],
odrzuca skargę i zasądza od pozwanych na rzecz powódki
kwotę 1200 (jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem kosztów
postępowania skargowego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy w Ś. oddalił apelację pozwanych od
wyroku Sądu pierwszej instancji z dnia 18 lutego 2008 r., stwierdzającego, że
notarialna umowa darowizny lokalu mieszkalnego położonego w W. przy ul. O. 6
zawarta w dniu 14 lutego 2006 r. pomiędzy pozwanymi A. i G.S., jako darczyńcami
oraz pozwaną K.S., jako obdarowaną, jest nieważna.
W skardze z dnia 24 lutego 2009 r., która została złożona w dniu 26 lutego
2009 r. pozwani wnieśli
o stwierdzenie niezgodności z prawem tego
prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu kończącego
postępowanie w sprawie (art. 4241 § 1 i 2 k.p.c.), wydanego począwszy od dnia
1 września 2004 r.
Jak
trafnie
podniesiono
w
literaturze
i
wyjaśniono
w
judykaturze
(np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05,
niepubl.) skarga przysługuje tylko wtedy, gdy przez wydanie orzeczenia stronie
została wyrządzona szkoda. Właśnie z tego względu wśród jej konstrukcyjnych
wymagań
przewidziany został obowiązek uprawdopodobnienia jej wyrządzenia
(art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Polega ono na złożeniu przez skarżącego wyraźnego
oświadczenia, że szkoda wystąpiła - ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru – oraz
uwiarygodnienie tego oświadczenia. Skarżący w tym celu może przedstawić
zarówno dowody jak również i inne środki stanowiące ich surogaty, np. pisemne
oświadczenia (por. art. 243 k.p.c.). Uprawdopodobnienie nastąpi wtedy, gdy strona
tak uzasadni swoje twierdzenie, że będzie można uznać, iż jest ono prawdziwe.
W
skardze
skarżący
nie
uprawdopodobnił
szkody
w
sposób
zasygnalizowany, a w szczególności w żaden sposób nie określił jej rozmiaru
(por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2008 r., II BP 58/07,
LEX 465863, z dnia 14 kwietnia 2008, II BP 1/08, LEX 470957 i z dnia 31 stycznia
2006 r., CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141). Zaniechanie spełnienia tego
wymagania prowadzi do odrzucenia skargi a limine.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.
O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 98 k.p.c.