Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of proven damage in civil proceedings.

Sygn. akt V CNP 40/11

POSTANOWIENIE

Dnia 16 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosław Bączyk

w sprawie z powództwa M. R.

przeciwko J. B., I. B. i E. B.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 grudnia 2011 r.,

na skutek skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 19 sierpnia 2010 r.,

1. odrzuca skargę;

2. zasądza od powoda na rzecz pozwanych kwotę 1200

(tysiąc dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów wywołanych

wniesieniem skargi.

Uzasadnienie

Powód złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego z dnia 19 sierpnia 2010 r. Wyrok ten zaskarżył w całości,

przytoczył

podstawy

skargi

i

jej

uzasadnienie,

wskazał

przepisy

prawa

procesowego i materialnego, z którymi wyrok jest niezgodny (i szeroko

to uzasadnił). Stwierdził także, że brak podstaw do wznowienia postępowania

zakończonego kwestionowanym wyrokiem i od tego wyroku nie przysługuje

skarga kasacyjna. W ocenie skarżącego, istniały zatem uzasadnione podstawy

do stwierdzenia niezgodności z prawem wskazanego wyroku w świetle art. 424 1 § 1

k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu

drugiej instancji (art. 4241 § 1 k.p.c.). stanowi szczególny środek zaskarżenia

zmierzający do uzyskania odpowiedniego prejudykatu w sądowym postępowaniu

cywilnym. Powinna ona zawierać m.in. wymagania przewidziane w art. 424 5 § 1

pkt 1-6 k.p.c. Brak jednego z tych wymogów (tzw. konstrukcyjnych elementów

skargi) powoduje jej odrzucenie jako niedopuszczalnej (art. 424 8 § 1 k.p.c.).

W treści skargi (w jej części wstępnej i uzasadnieniu) skarżący wskazuje

wprawdzie na zasadnicze, formalne wymogi skargi, brak tu jednak wyroku

poświęconego uprawdopodobnieniu szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku,

objętego skargą (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c). W judykaturze Sądu Najwyższego

eksponuje się nie tylko podstawowy charakter tego wymogu (skoro wydany

w wyniku postępowania zainicjowanego wniesieniem skargi wyrok miałby pełnić

funkcję prejudykatu), ale także - wskazuje się na jego zasadnicze elementy.

Nie może być to jedynie powołanie się skarżącego na szkodę przyszłą lub

hipotetyczną (np. postanowienie z dnia 29 marca 2011 r., IV CNP 115/10, niepubl.;

tamże też inne orzeczenia). Dla spełnienia wymagania określonego w art. 424 5 § 1

pkt 4 k.p.c. nie wystarczy samo ogólne stwierdzenie, że wydanie zaskarżonego

orzeczenia spowodowało wyrządzenie szkody stronie postępowania cywilnego

(np. postanowienie z dnia 17 sierpnia 2010 r., I CNP 35/10, niepubl.), nawet jeżeli

takie stwierdzenie nie pojawia się wprost w treści skargi, lecz może wynikać

z ogólnego kontekstu wywodów zamieszczonych w skardze. Uprawdopodobnienie

szkody powinno zachować walor wiarygodności w świetle logiki i doświadczenia

życiowego, konieczne jest nadto wykazanie czasu powstania szkody jej postaci

oraz związku przyczynowego między wystąpieniem uszczerbku a wydaniem

kwestionowanego orzeczenia (zob. np. postanowienie z dnia 19 listopada 2010 r.,

III CNP 44/10, niepubl.); postanowienie z dnia 7 kwietnia 2010 r., II BP 15/09,

niepubl.).

Brak w skardze powoda koniecznego wymogu wskazanego w art. 4245 § 1

pkt 4 k.p.c. i ujęcia go w odpowiedni, wskazany wywód prawny, powoduje

odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej (art. 4248 § 1 k.p.c.).

O kosztach postępowania wywołanego wniesieniem skargi orzeczono

stosownie do art. 98 k.p.c., 108 § 1 k.p.c.; §§ 6,12 rozporządzenia MS z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) (Dz.U. nr

163, poz. 1349 ze zm.) oraz w zw. z art. 42412 k.p.c.