Supreme Court dismisses appeal for violation of law due to failure to file timely objection to payment order.

Sygn. akt V CNP 4/07

POSTANOWIENIE

Dnia 4 kwietnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący)

SSN Gerard Bieniek

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi M. B.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w C.

z dnia 12 października 2004 r.,

w sprawie z powództwa "W. T." W. W. Spółka Jawna

w C.

przeciwko M. B.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 4 kwietnia 2007 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy Sąd Gospodarczy w C. nakazem zapłaty wydanym w

postępowaniu upominawczym 12 października 2004 r. orzekł, że pozwany M. B.

prowadzący Firmę Handlowo – Usługową M. ma zapłacić powodowi „W. T.” W. W.

Spółka jawna w terminie dwóch tygodni od doręczenia powyższego orzeczenia

kwotę 21.851, 91 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 8 października 2004 r.

Wnosząc spóźniony sprzeciw od nakazu zapłaty pozwany zgłosił wniosek o

przywrócenia terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Sąd Rejonowy

wniosek ten oddalił, a następnie postanowieniem z dnia 14 marca 2005 r. odrzucił

sprzeciw od nakazu zapłaty. Nakaz ten uprawomocnił się. Pozwany wniósł skargę o

stwierdzenie

niezgodności z prawem tego

orzeczenia

(przepisami prawa

materialnego: art. 359 § 1 i 2, art. 481 § 2, art. 58 § 2 i 3 i art. 353 1 k.c. oraz

przepisami postępowania: art. 499 pkt 1 i 2 k.p.c.) twierdząc, że w następstwie jego

wydania poniósł szkodę. Zarzucił, że - wskutek bezzasadnej odmowy przywrócenia

terminu do wniesienia sprzeciwu - nie mógł skorzystać z przysługującego mu

zwyczajnego środka prawnego do zaskarżenia niezgodnego z prawem nakazu

zapłaty. Podniósł też, że nie ma podstaw do zaskarżenia tego orzeczenia skargą

o wznowienie postępowania, bądź też skargą kasacyjną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 4241 § 2 k.p.c. dopuszczalność skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu pierwszej

instancji uzależniona jest od kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek:

istnienia

wyjątkowego

wypadku,

występowania

niezgodności

z

prawem

o kwalifikowanym charakterze (wynikającej z naruszenia podstawowych zasad

porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela),

nieskorzystania przez strony z przysługujących im środków prawnych (chyba że

jest możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących

stronie środków prawnych). Konstruując skargę o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia skarżący ma obowiązek uczynić to w sposób

odpowiadający wymaganiom nie tylko przewidzianym dla wszystkich pism

procesowych, ale także określonym w art. 4245 § 1 pkt 1 – 6 k.p.c.

W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wniósł zażalenia na postanowienie

Sądu Rejonowego z dnia 14 marca 2005 r. odrzucające sprzeciw od nakazu

zapłaty. W skardze nie podjął nawet próby wykazania, że nieskorzystanie z tego przysługującego mu z mocy art. 394 § 1 k.p.c. – środka prawnego spowodowane

szczególnymi o przyczynami. Twierdził jedynie, że nie wniósł sprzeciwu od nakazu

zapłaty pozostając w przekonaniu (usprawiedliwionym uzgodnieniami z powodem),

że powód cofnął pozew po wydaniu tego orzeczenia. Okoliczności te nie mogą,

rzecz jasna, stanowić podstawy do przeprowadzenia oceny, czy zachodzi

szczególny przypadek, o którym mowa w art. 424 1 § 2 k.p.c., usprawiedliwiający

nieskorzystanie przez skarżącego z przysługujących mu środków prawnych. Ich

powołanie nie pozwala uznać, że skarga spełnia wymaganie przewidziane w art.

4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.

orzekł, jak w sentencji.

jc