Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of proven damage under Civil Procedure Code. The court ruled that procedural costs and the judgment itself do not constitute actionable damage. The plaintiff failed to prove actual loss caused by the judgment. Consequently, the appeal was rejected as inadmissible under the Civil Procedure Code. The court emphasized that declaratory judgments do not create new damages. This decision clarifies the strict requirements for filing such appeals. The ruling reinforces that mere procedural costs are insufficient grounds for relief.

Sygn. akt V CNP 35/16 POSTANOWIENIE Dnia 10 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc (przewodniczący)‎SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)‎SSA Agata Zając w sprawie ze skargi Z. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 13 lutego 2015 r. sygn. akt II Ca [...], w sprawie powództwa P. S.A. w W. ‎przeciwko Z. K. ‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 lutego 2017 r., 1. odrzuca skargę;

2. oddala wniosek powoda o zasądzenie kosztów postępowania wywołanych wniesieniem skargi. UZASADNIENIEPozwana Z. K. złożyła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 13 lutego 2015 r., w którym oddalono apelację pozwanej, złożoną od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 25 czerwca 2014 r. W wyroku tym zasądzono od pozwanej na rzecz powodowej S. kwotę 30.301,57 zł, oddalono powództwo dalej idące i umorzono postępowanie co do kwoty 8.557,76 zł. Zasądzona od pozwanej należność wynikała z umowy pożyczki nr [...] z dnia 21 listopada 2007 r.

W skardze pozwanej podnoszono naruszenie przepisów prawa materialnego (pkt 1-4 skargi) oraz przepisów prawa procesowego (pkt 5-6 skargi). Skarżąca twierdziła, że w wyniku wydania zaskarżonego wyroku została jej wyrządzona szkoda (s. 10-12 skargi), pomiędzy wydaniem zaskarżonego wyroku a szkodą zachodził adekwatny związek przyczynowy (s. 12-15 skargi), przy czym nie było możliwe wzruszenie zaskarżonego wyroku innymi środkami prawnymi (s. 15 skargi). Skarżąca domagała się stwierdzenia niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku stanowi szczególny środek zaskarżenia zmierzający, jak wiadomo, do uzyskania odpowiedniego prejudykatu w postępowaniu sądowym (art. 4241 § 1 k.p.c.; art. 4171 § 2 k.c.). Skarga taka powinna zatem zawierać m.in. wymagania przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 1-6 k.p.c. (tzw. konstrukcyjne elementy skargi). Jednym z zasadniczych niezbędnych elementów konstrukcyjnych skargi jest konieczność uprawdopodobnienia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).

W ukształtowanym już w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że nie stanowią szkody, uzasadniającej wniesienie skargi, koszty procesu, jakimi strona została obciążona w kwestionowanym orzeczeniu. Dzieje się tak nawet wówczas, gdy koszty takie zostały już uiszczone (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 21 grudnia 2016 r.; V CNP 55/16 nie publ.; z dnia 16 maja 2012 r., II CNP 6/12 nie publ.). Tym bardziej szkoda w rozumieniu art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. nie obejmuje niezasądzonych - w związku z określonym rozstrzygnięciem - poniesionych przez stronę skarżącą „kosztów reprezentacji przez pełnomocnika procesowego” (s. 12 skargi).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje także trafne stanowisko, zgodnie z którym szkoda musi istnieć (albo też może już nie istnieć) w chwili wniesienia skargi na podstawie art. 4241 § 1 k.p.c. Nie wystarczy zatem samo tylko jej zagrożenie wystąpienia lub przewidywanie takiego wystąpienia (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05, OSNC 2006, z. 6, poz. 110, postanowienie z dnia 21 grudnia 2006 r., III CNP 57/06 nie publ.; postanowienie z dnia 21 grudnia 2016 r., V CNP 55/16, nie publ.). Tymczasem skarżąca wywodzi, że „szkoda powstała w dniu 13 lutego 2015 r., tj. w dniu wydania zaskarżonego wyroku, po jego wydaniu”, a zaskarżony wyrok „wywołał skutek w postaci obowiązku zapłaty zasądzonych kwot” (s. 11-12 skargi).

Z treści skargi i akt sprawy nie wynika, że doszło do postępowania egzekucyjnego na podstawie zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu tego wyroku wyjaśniono jedynie, że pozwana spłaciła terminowo kilka pierwszych rat w 2008 r. (s. 19 uzasadnienia), a zatem zapłata taka nastąpiła jeszcze przede wydaniem wyroku z dnia 13 lutego 2015 r. Wbrew stanowisku skarżącej, zaskarżony wyrok nie „tworzył nowego stanu prawnego” i nie „powodował powstania po stronie pozwanej wymagalnego zobowiązania”. Zobowiązanie takie wynikało z zawartej wcześniej umowy pożyczki jako zdarzenia kierującego obligacyjny stosunek pożyczki.

Wyrok stwierdzający obowiązek m.in. zwrotu pożyczki ma charakter zawsze rozstrzygnięcia deklaratoryjnego w tym sensie, że stwierdza tylko istniejący po stronie pożyczkobiorcy obowiązek świadczenia. Toteż samo wydanie takiego wyroku nie może oznaczać powstania po stronie skarżącej (pożyczkobiorczyni) szkody w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. i art. 361 § 1 k.c. Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę pozwanej jako niedopuszczalna, skoro nie spełniała ona jednego z wymagań przewidzianych w art. 4248 § 1 k.p.c. Wniosek powoda o zwrot kosztów został oddalony z tego powodu, że nie podnosił on kwestii, jaka legła u podstaw odrzucenia skargi. jw l.n