Supreme Court dismisses appeal against final judgment due to lack of proven damage and procedural finality.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the Agency's complaint challenging a final order rejecting its appeal. The agency argued that the lower court violated constitutional rights and specific agricultural laws regarding property management and court costs. The court ruled that the final judgment from the second instance cannot be re-examined and that the agency failed to prove actual damage caused by the order.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 365, 366 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A final judgment closing appellate review cannot be re-examined, and a complaint against a procedural order fails if the party cannot prove actual damage caused by that order.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V CNP 25/09
POSTANOWIENIE
Dnia 8 czerwca 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Lech Walentynowicz
w sprawie ze skargi Agencji Nieruchomości Rolnych
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Okręgowego w G.
z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt [...]
w sprawie z powództwa Agencji Nieruchomości Rolnych
przeciwko A.B.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 czerwca 2009 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 lipca 2008 r. Sąd Okręgowy w G. odrzucił
apelację powódki Agencji Nieruchomości Rolnych od wyroku Sądu Rejonowego w
W. z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie o zapłatę.
Powódka
wniosła
o
stwierdzenie
niezgodności
z
prawem
tego
postanowienia, powołując się na naruszenie prawa materialnego - art. 78
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 5 ustawy o gospodarowaniu
nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, art. 94 ustawy o kosztach sądowych
w sprawach cywilnych, art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 1 ustawy o kształtowaniu ustroju
rolnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W rozpoznawanej sprawie istotne jest to, że zakwestionowano orzeczenie
formalne Sądu II instancji, które zamknęło skarżącej tylko możliwość kontroli
instancyjnej (apelacyjnej) wyroku Sądu l instancji. W konsekwencji istnieje wyrok
Sądu Rejonowego z dnia 31 stycznia 2008 r. (sygn. akt I C 327/07), korzystający
z waloru prawomocności i powagi rzeczy osądzonej (art. 365 i 366 k.p.c.).
Nie został on zakwestionowany również w tej skardze, zatem nie może podlegać
jakiejkolwiek weryfikacji w sprawie skargowej.
Skarga powódki nie spełnia także istotnego wymagania, przewidzianego
w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., tj. uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody
spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego dotyczy. Skarżąca podała,
że szkoda, jaką poniosła, to wartość przedmiotu sporu, a dowody na poniesienie tej
szkody to niekorzystne dla niej rozstrzygnięcia sądów. Należy zauważyć,
że skarżąca - w następstwie procesowego ukształtowania swojej skargi - została
pozbawiona możliwości dowodzenia, że wynik postępowania odwoławczego byłby
dla niej korzystny. Sąd Najwyższy nie może zastępować sądu drugiej instancji
i rozstrzygać, jakiej treści orzeczenie odwoławcze powinno zapaść w następstwie
nieodrzucenia apelacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca
2006 r. V CNP 86/06; OSNC 2007, nr 3, poz. 47). Zaskarżając jedynie
postanowienie o odrzuceniu apelacji strona skarżąca nie uprawdopodobniła, gdyż
nie mogła uprawdopodobnić, powstania szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).
Należy także zauważyć, że Sąd Okręgowy słusznie odrzucił apelację
powódki z powodu jej nieopłacenia, ponieważ Agencja Nieruchomości Rolnych
w wyniku zmiany przepisów nie korzystała z ustawowego zwolnienia od kosztów
sądowych w sprawach cywilnych. Zgodnie bowiem z art. 133 ustawy z dnia 28 lipca
2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2005, Nr 167,
poz. 1398 ze zm. – ustawa weszła w życie 2 marca 2006 r.), w ustawie z dnia
19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu
Państwa (Dz. U. z 2004 r. Nr 208, poz. 2128 i Nr 281, poz. 2772 oraz z 2005 r.
Nr 132, poz. 1110 i nr 163, poz. 1362) w art. 26a uchyla się ust. 3. Uchylony ust. 3
art. 26a stanowił, że Agencja nie ma obowiązku uiszczania opłat w sprawach
cywilnych dotyczących mienia stanowiącego Zasób oraz w sprawach, o których
mowa w przepisach o kształtowaniu ustroju rolnego.
Z tych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę na podstawie art. 4248 § 1
k.p.c.