Supreme Court dismisses cassation complaint for lack of obvious error, citing procedural inadmissibility of fact-fact challenges.
Polonia (PL)
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation complaint for lack of obvious error, ordering the appellant to bear the costs. The appellant argued that the lower court erred in assessing witness credibility and failed to summon a bailiff, but the Court held that challenging fact-finding and evidence evaluation is procedurally inadmissible in cassation proceedings. Furthermore, the Court determined that the alleged failure to summon the bailiff did not constitute an obvious violation of law, as the lower court rationally exercised its discretion regarding the binding nature of the party's request.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4244 ust. 2 k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.; Art. 102 k.p.c.: A cassation complaint is inadmissible if it merely disputes the lower court's assessment of facts or evidence without alleging an obvious error, and a complaint for lack of obvious error must be dismissed when the alleged procedural defect does not render the judgment clearly flawed.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V CNP 21/16 POSTANOWIENIE Dnia 27 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie ze skargi J. D. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt IV Ca (…)w sprawie z powództwa J. D. przeciwko L. S.A. w W. o zapłatę,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2016 r., 1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania;
2. zasądza od skarżącego (powoda) na rzecz pozwanego kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania przed Sądem Najwyższym.
UZASADNIENIE
W niniejszej sprawie powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia Sądu II instancji, jednak jest ona oczywiście bezzasadna (art. 4249 k.p.c.) i zasługuje na odmowę przyjęcia do rozpoznania – zawarta w niej argumentacja stanowi przede wszystkim polemikę ze stanowiskiem Sądu II instancji, dopuszczalną ewentualnie jako uzasadnienie np. podstaw skargi kasacyjnej, lecz nie przesądzającą oczywistej nieprawidłowości zaskarżonego orzeczenia. Po pierwsze, wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd II instancji uznał dowód z zeznań strony, a jedynie odrzucił płynące z niego wnioski – uznał go za niewiarygodny.
Po drugie, nie są w ogóle dopuszczalne w postępowaniu o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zarzuty dotyczące ustalenia faktów czy oceny dowodów (art. 4244 zd. 2 k.p.c.), a więc np. kwestionowanie sposobu ustalenia faktów przez Sąd II instancji. Po trzecie, gdy chodzi o zarzut naruszenia art. 84 k.p.c., rzeczywiście można twierdzić, że Sąd powinien przypozwać komornika sądowego. Jednakże nawet uznanie, że w tym zakresie doszło do naruszenia prawa, to nie jest ono oczywiste – Sąd wyraźnie uzasadnił zajęte przez siebie stanowisko i wskazał, że wbrew odmiennemu poglądowi uważa, iż złożenie przez stronę wniosku o przypozwanie nie jest wiążące dla Sądu, lecz podlega jego ocenie.
Taki pogląd jest racjonalny i może być kwestionowany co najwyżej w drodze zarzutów, jednak nie stanowi o oczywistej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę złożono wniosek o zasądzenie kosztów, a w skardze wniosek ewentualny o zastosowanie art. 102 k.p.c. Nie ma jednak podstaw do zastosowania art. 102 k.p.c.: skarżący ma bowiem pełnomocnika z wyboru, którego opłacił, a Sąd tylko w części zwolnił go z opłaty od skargi. db