Supreme Court dismisses appeal for legal review due to lack of exceptional circumstances and missed cassation appeal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the plaintiff's appeal challenging the final judgment of the District Court regarding a housing management fee dispute. The plaintiff argued that the District Court erred in reducing the awarded amount, but failed to demonstrate an exceptional circumstance preventing them from filing a cassation appeal. The court ruled that since the plaintiff had the objective possibility to use the cassation remedy and did not do so due to their own fault, the appeal for legal review was inadmissible under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 4248 § 2 k.p.c.: An appeal for legal review of a final judgment is inadmissible if the party failed to use available cassation remedies without an exceptional circumstance justifying such omission.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V CNP 20/12
POSTANOWIENIE
Dnia 14 grudnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Lech Walentynowicz
w sprawie ze skargi B. T.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Okręgowego
z dnia 14 grudnia 2010 r., oraz wyroku Sądu Rejonowego
z dnia 28 kwietnia 2010 r.
w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości P. […]
w C.
przeciwko B. T.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 grudnia 2012 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2010 r. Sąd Okręgowy na skutek apelacji
pozwanego B. T., zmienił wyrok Sądu Rejonowego z dnia 28 kwietnia 2010 r. m.in.
w ten sposób, że zasądzoną w punkcie I kwotę 59.014,93 zł obniżył do kwoty
56.770,29 zł i orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego.
Pozwany B. T. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego oraz wyroku Sądu Rejonowego.
Kwestionowanym wyrokom zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego (art.
21 ust. 1, art. 29 ust. 1 oraz art. 30 ust. 1 ustawy o własności lokali.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W sprawie była możliwość wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu
Okręgowego.
Zgodnie z art. 4241 § 2 k.p.c., w sytuacji gdy strona nie skorzystała
z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia uzależniona jest od łącznego
spełnienia przesłanek: istnienia wyjątkowego
wypadku oraz występowania
kwalifikowanej niezgodności z prawem, wynikającej z naruszenia podstawowych
zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka
i obywatela.
Pojęcie wyjątkowego wypadku, o którym jest mowa w art. 424 1 § 2 k.p.c.
obejmuje szczególne sytuacje polegające na tym, że strona z przyczyn
niezawinionych i usprawiedliwiających jej zaniechanie nie mogła skorzystać
ze zwykłych środków prawnych. Obowiązek ich wykazania obciąża stronę, która
chce skorzystać z możliwości wniesienia skargi na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c.
(postanowienie Sądu Najwyższego z 24 lipca 2007 r., IV CNP 80/07, niepubl.).
We wniesionej skardze nie zostały wykazane okoliczności pozwalające
uznać, że w sprawie zachodzi wyjątkowy wypadek w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c.
W sprawie zakończonej prawomocnie wyrokiem Sądu Okręgowego,
powódka – Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości P. […] w C. - domagała się
kwoty stanowiącej nierozliczoną należność z tytułu zarządu sprawowanego przez
pozwanego. Wbrew stanowisku skarżącego, istniała możliwość wniesienia skargi
kasacyjnej od kwestionowanego wyroku. W istocie skarżący zastępuje skargą o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia środek prawny,
który przysługiwał mu od prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji.
Jeżeli
strona
miała
obiektywną
możliwość
skorzystania
z
instancji
odwoławczej i z tej możliwości nie skorzystała z przyczyn leżących po jej stronie,
to skarga jest niedopuszczalna (art. 4248 § 2 k.p.c.). Następuje to zarówno przy
świadomej rezygnacji z wniesienia środka odwoławczego, jak i przy zawinionej
przez stronę niemożności skorzystania z takiego środka (postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 23 stycznia 2008 r. V CNP 187/07; OSNC-ZD 2008/4/107).
Należy także zwrócić uwagę, że niedopuszczalna jest skarga o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia kwestionująca jednocześnie
wyrok Sądu I instancji.
Wobec powyższego na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy
odrzucił skargę.