Plaintiff's appeal dismissed for missing statutory citation of the specific law violated by the final judgment.

Sygn. akt V CNP 182/07

POSTANOWIENIE

Dnia 5 marca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

SSA Michał Kłos

w sprawie z powództwa P. O.

przeciwko M. J.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 marca 2008 r.,

skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Apelacyjnego z dnia 9 listopada 2006 r., sygn. akt I ACa (…),

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: 1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest

wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, 2)

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, 3) wskazanie przepisu prawa, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, 4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody,

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, 5) wykazanie, że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie

jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. – że

występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, 6) wniosek o

stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

wniesiona przez M. J. – pozwanego w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego z dnia 9 listopada 2006 r., I ACa (…) zawiera oznaczenie

orzeczenia, od którego została wniesiona, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienie

oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności zaskarżonego orzeczenia z prawem. W

skardze brak jest uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie zaskarżonego orzeczenia i brak jest wykazania, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, ale braki te

skarżący skutecznie uzupełnił w piśmie procesowym złożonym przed upływem

określonego w art. 4246 § 1 k.p.c. terminu do wniesienia skargi.

W skardze nie wskazano zakresu zaskarżenia [czy wyrok Sądu Apelacyjnego z

dnia 9 listopada 2006 r., I ACa (…) został zaskarżony w całości czy w części]. Ponadto

w skardze brak jest wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne.

Artykuł 4245 § 1 k.p.c. wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu

prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, zatem skarga musi zawierać

każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie (postanowienia Sądu Najwyższego: z

dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl., z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 21/05,

nie publ. oraz z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).

Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP

23/05, postawienie przez prawodawcę jako dwu odrębnych wymagań przytoczenia

podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem w pełni świadomym i uzasadnionym. Po

pierwsze, trzeba pamiętać, że instytucja skargi, o której mowa, została ustanowiona w

celu stworzenia możliwości realizacji uprawnień wypływających z art. 417 1 § 2 k.c.,

zagwarantowanych w art. 77 ust. 1 Konstytucji, przewidującym odpowiedzialność

Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działania przy

wykonywaniu władzy publicznej. W tej sytuacji jest oczywiste, że niezgodność z prawem

uzasadniająca odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia

skargi – jasno określona przez wskazanie przepisu, z którym skarżone orzeczenie jest

niezgodne. Po drugie, same wady postępowania poprzedzającego wydanie skarżonego

orzeczenia, wytykane w ramach podstaw, nie zawsze powodują niezgodność

orzeczenia z prawem (por. art. 4244 k.p.c.), a jeśli nawet tak się dzieje, to przepisy

wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być – i często nie są – tożsame

z przepisami (przepisem), z którym orzeczenie jest niezgodne. Z tych przyczyn,

zważywszy także na względy czysto normatywne, tj. na konstrukcję art. 424 5 k.p.c., nie

stanowi spełnienia wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. odwołanie się

do podstaw skargi lub ich uzasadnienia.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

wniesiona przez M. J., poza tym, że nie w pełni spełnia wymaganie przewidziane w art.

4245 § 1 pkt 1 k.p.c., nie spełnia wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.

Przytoczenie podstaw skargi i ich uzasadnienie nie zastępują – jak wskazano –

obowiązku wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

niespełniająca któregokolwiek z wymagań przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c.,

dotknięta jest brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania

braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine. W sytuacji, gdy braki skargi zostały

dostrzeżone po przystąpieniu do jej rozpoznania, odrzuceniu skargi nie sprzeciwia się

przyjęcie jej do rozpoznania.

Wobec powyższego, Sąd Najwyższy na podstawie art. art. 424 8 § 1 k.p.c.

postanowił jak w sentencji.