Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with law due to lack of obvious legal error.
Polonia (PL)
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the applicant's complaint regarding the final judgment of the District Court. The applicant argued the lower court violated specific housing sale regulations, but the Supreme Court found no evidence of a glaring legal error. Consequently, the court refused to accept the complaint for examination under the Code of Civil Procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 4171 § 2 k.c.: A ruling is deemed non-compliant with the law only if it is obviously contradictory to fundamental legal provisions or results from a particularly gross misinterpretation of law that is self-evident.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V CNP 18/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Iwona Koper w sprawie ze skargi M. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt II Ca (…)w sprawie z powództwa M. S.przeciwko H. S. o ustalenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 października 2016 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.
UZASADNIENIE
W sprawie z powództwa M. S. przeciwko H. S. o ustalenie Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 28 października 2015 r. oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego w W. oddalającego powództwo. W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego skarżący M. S. wskazał na niezgodność tego wyroku z art. 2 pkt 2 lit. a i b ustawy z dnia 23 stycznia 2001 r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa (jedn. tekst Dz.U.
z 2016 r., poz. 52).Sąd Najwyższy zważył co następuje:W ukształtowanej w judykaturze i doktrynie i interpretacji pojęcia „orzeczenia niezgodnego z prawem” opartej na rozważeniu znaczenia i istoty władzy sądowniczej, tj. orzekania w warunkach niezawisłości, w sposób bezstronny, zależny tylko od ustaw, zapewniający swobodę w ocenie prawa i faktów stanowiących podstawę sporu, przyjmuje się, że orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c. w związku z art. 4171 § 2 k.c. jest orzeczenie niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej.
(zob. w szczególności wyrok SN z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, nie publ.). Sytuacja taka nie zachodzi, gdy wyrok mimo nawet oczywiście błędnej wykładni określonych przepisów prawa ostatecznie w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy odpowiada prawu. Niezgodność orzeczenia z prawem powodująca odpowiedzialność odszkodowawczą zachodzi bowiem wówczas, gdy orzeczenie zostało wydane w następstwie rażąco błędnej wykładni prawa, która ma przy tym charakter kwalifikowany, elementarny, oczywisty tylko bowiem w takim przypadku orzeczeniu sądu można przypisać cechę bezprawności (zob. wyrok SN z dnia 21 lutego 2007 r., I CNP 71/06 nie publ.).Uzasadnienie wniesionej skargi nie przedstawia argumentacji, która dawałaby podstawę do stwierdzenia tak rozumianej kwalifikowanej niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku, co uzasadnia odmowę przyjęcia jej do rozpoznania na podstawie art. 4249 k.p.c. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c. aj