Legislator Giurisprudenza & Legislazione
V CNP 15/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with law due to missing specific legal provision citation in the complaint.

Numero d'incarto V CNP 15/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's complaint for non-compliance with the law regarding a final judgment. The appellant argued that the lower court misinterpreted civil code provisions regarding will interpretation and procedural rules, claiming significant financial loss. The court rejected the appeal because the complaint failed to cite the specific legal articles it alleged were violated, a mandatory structural requirement under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A complaint for non-compliance with the law against a final judgment must contain specific structural elements, including the explicit citation of the violated legal provisions; failure to cite the specific articles constitutes a ground for dismissal without further proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
complaint structural requirements non-compliance with law appeal civil procedure code specific legal provision citation dismissal without proceedings final judgment review appellant burden of proof

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie powinna zawierać szereg elementów konstrukcyjnych.
Art. 4248 § 1 k.p.c.
Z przytoczonych względów na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. należało odrzucić skargę pozwanej.
Art. 66 § 1 k.c.
wyrok Sądu pierwszej przez uwzględnienie powództwa o zapłatę kwoty 1900 złotych z odsetkami ustawowymi.Skarga została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 66 § 1 w zw.
Art. 659 § 1 k.c.
z art. 659 § 1 k.c., przez niezastosowanie zawartych w art.
Art. 65 § 1 k.c.
z art. 659 § 1 k.c., przez niezastosowanie zawartych w art.
Art. 65 § 2 k.c.
z art. 659 § 1 k.c., przez niezastosowanie zawartych w art.
Art. 367 § 3 k.p.c.
art. 367 § 3, 374, 375 k.p.c.
Art. 374 k.p.c.
Art. 375 k.p.c.
Art. 98 k.p.c.
oraz art. 98 k.p.c. w zw.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt V CNP 15/17 POSTANOWIENIE Dnia 4 października 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie ze skargi A.M. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. ‎z dnia 13 lipca 2015 r., sygn. akt III Ca (…),‎w sprawie z powództwa W.G. ‎przeciwko A.M. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 października 2017 r., odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

Pozwana A.M. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 lipca 2015 r. zmieniającego z apelacji powoda W.G. wyrok Sądu pierwszej przez uwzględnienie powództwa o zapłatę kwoty 1900 złotych z odsetkami ustawowymi.Skarga została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 66 § 1 w zw. z art. 659 § 1 k.c., przez niezastosowanie zawartych w art. 65 § 1 i 2 k.c. dyrektyw wykładni oświadczenia woli a także na podstawie naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 367 § 3, 374, 375 k.p.c. oraz art. 98 k.p.c. w zw. z § 6 i 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2016 r.

Skarżący wskazała, że wydanie przedmiotowego wyroku spowodowało po jej stronie szkodę odpowiadającą kwocie 4035,00 złotych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie powinna zawierać szereg elementów konstrukcyjnych. Należą do nich:1)oznaczenie postanowienia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części,2)przytoczenie podstaw skargi oraz ich uzasadnienie,3)wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone postanowienie jest niezgodne,4)uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie postanowienia, którego skarga dotyczy,5)wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego postanowienia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono, stosując art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi,6)wniosek o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia co do istoty.

Są to elementy konstrukcyjne skargi. Brak któregokolwiek z tych elementów stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07, nie publ.) i to bez wszczęcia postępowania naprawczego (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2008 r., IV CNP 223/07, nie publ.; z dnia 17 czerwca 2008 r. I BU 18/07; nie publ.; z dnia 16 października 2009 r., IV CNP 56/09, nie publ.; z dnia 5 sierpnia 2010 r., IV CNP 44/10, nie publ.).Skarga pozwanej nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., to znaczy nie wskazuje się w niej przepisów prawa, z którymi zaskarżone postanowienie jest niezgodne.

Wskazanie konkretnego przepisu tj. numeru artykułu oraz aktu prawnego, z którym zaskarżone postanowienie jest niezgodne, jest osobnym - obok przytoczenia jej podstaw skargi i ich uzasadnienia - wymaganiem konstrukcyjnym skargi. Ten element skargi nie jest tożsamy z przytoczeniem podstaw skargi i ich uzasadnienia, mimo że niejednokrotnie podstawy skargi są zbieżne z przepisami, które skarżący wskaże jako te, z którymi orzeczenie jest niezgodne. Jednakże może być i tak, że zakres podstawy skargi jest szerszy lub w ogóle odmienny od przepisów, z którymi zaskarżony wyrok (postanowienie) pozostaje w sprzeczności.

Dlatego ustawodawca wprowadził rozróżnienie ustanawiając odrębne wymagania w art. 4245 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2006 r., III CNP 23/05; z dnia 7 sierpnia 2012 r., III CNP 14/12, OSNC 2013, nr 10, poz. 50; z dnia 11 maja 2017 r., III CNP 40/16). Z przytoczonych względów na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. należało odrzucić skargę pozwanej. aj