Supreme Court dismisses appeal for invalidating final ruling due to failure to prove damage under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's complaint challenging a final court order regarding shared property usage. The appellant argued the lower court violated the Civil Code by forcing them to vacate rooms, but failed to substantiate the required damage element. The court rejected the appeal because the complaint lacked specific factual details proving the causal link between the ruling and the alleged loss.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 5192 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A complaint for invalidating a final judgment must explicitly demonstrate the damage caused by the ruling; failure to provide specific facts establishing this causal link results in dismissal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V CNP 15/16 POSTANOWIENIE Dnia 14 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie ze skargi Z. M.o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w O.z dnia 16 lipca 2015 r., w sprawie z wniosku M. P. i K. P.przy uczestnictwie Z. M.o określenie sposobu użytkowania nieruchomości wspólnej,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 października 2016 r., 1. odrzuca skargę;
2. zasądza od skarżącego Z. M. na rzecz wnioskodawców M. P. i K. P. kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów wywołanych wniesieniem skargi.
UZASADNIENIE
Skarżący Z. M. złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 16 lipca 2015 r. (sygn. akt II Ca …/15). Orzeczenia to zapadło w wyniku uwzględnienia apelacji wnioskodawców M. i K. P., wniesionej od postanowienia Sądu Rejonowego z dna 23 stycznia 2015 r. Postanowieniem Sądu Okręgowego zmieniono sposób korzystania wnioskodawców i uczestnika postępowania z nieruchomości stanowiącej ich współwłasność położoną w N. przy ul. W., bliżej określony w pkt I i II tego postanowienia. Skarżący wyjaśniał, że zaskarżone postanowienie jest niezgodne z art. 206 k.c., przez wydanie tego postanowienia została wyrządzona skarżącemu szkoda, ponieważ zobowiązano go do wydania wnioskodawcom pomieszczeń używanych dotychczas przez skarżącego. Skarżący stwierdził też, że wzruszenie zaskarżonego postanowienia nie było i nie jest możliwe w drodze innych środków prawnych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie podkreślano, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu drugiej instancji jest szczególnym środkiem zaskarżenia (art. 4241 § 1 k.p.c.; art. 5192 k.p.c.). Dopuszczalne jest też zaskarżenie skargą prawomocnych postanowień Sądu drugiej instancji co do istoty sprawy (art. 5192 § 1 k.p.c.). Skarga taka powinna jednak w swej treści zawierać zasadnicze elementy przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c. (art. 5192 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). Do takich elementów konstrukcyjnych skargi należy m.in. wymaganie uprawdopodobnienia szkody, spowodowanej przez wydanie zaskarżonego skargą wyroku (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).
Brak wskazania tych elementów treści skargi w sposób wskazany w art. 4245 § 1 k.p.c. powoduje odrzucenie skargi (art. 4248 § 1 k.p.c.).W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie wskazywano na sposób wykazania przez skarżącego wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Chodzi o wskazanie znanych skarżącemu faktów, które wskazują na związek między zaskarżonym orzeczeniem a uszczerbkiem spowodowanym wydaniem tego orzeczenia. Niezbędny byłby tu zatem dłuższy, odpowiedni wywód prawny, który wskazywałby w ogóle na istnienie wspomnianego uszczerbku, jego prawnej postaci (zmniejszenie majątku, utrata możliwego zysku) i rozmiaru (por. ostatnio - uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 sierpnia 2016 r., IV CNP 5/16, nie publ.).Tymczasem w skardze ograniczono się tylko do ogólnej wzmianki o tym, że przez wydanie zaskarżonego postanowienia uczestnik postępowania „został zmuszony do wydania (wnioskodawcom) pomieszczeń dotychczas przez skarżącego wyłącznie użytkowanych” (pkt 4 skargi).
Treść skargi zmierza przede wszystkim do wykazania sprzeczności zaskarżonego postanowienia z treścią art. 206 k.c. W tej sytuacji istniały uzasadnione podstawy do odrzucenia skargi na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.O kosztach postępowania wywołanego wniesieniem skargi orzeczono stosownie do art. 98 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. i §§ 6, 12 art. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (…) Dz.U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.). jw,db kc