Supreme Court dismisses appeal against appellate court's refusal to accept personal cassation due to lack of legal grounds.

Sygn. akt IV KZ 61/15 POSTANOWIENIE Dnia 30 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy w sprawie D. L.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron,‎w dniu 30 października 2015 r.,‎zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie‎z dnia 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt II AKa 50/14 o odmowie przyjęcia kasacji, p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu wyrokiem z dnia 13 grudnia 2013 roku, sygn. akt II Ko 170/13 oddalił wniosek D.L. o odszkodowanie z tytułu niewątpliwie niesłusznego zatrzymania.Sąd Apelacyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 26 czerwca 2014 roku, sygn. akt II AKa 50/14 utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.Od tego orzeczenia kasację wniósł osobiście wnioskodawca D. L.Zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2014 roku, sygn. akt II AKa 50/14 wyznaczono wnioskodawcy pełnomocnika z urzędu. Pismem z dnia 02 września 2014 roku adwokat M.K. poinformował Sąd Apelacyjny o braku podstaw do wniesienia kasacji w sprawie.Dnia 22 września 2014 roku wnioskodawca złożył wniosek o wyznaczenie mu innego pełnomocnika z urzędu.Postanowieniem z dnia 03 listopada 2014 roku, sygn. akt II AKa 50/14 Sąd Apelacyjny w Rzeszowie odmówił uwzględnienia wniosku D.

L..Zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2015 roku, sygn. akt II AKa 50/14, wskazując na wymóg, o którym mowa w art. 526 § 2 k.p.k. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie odmówił przyjęcia kasacji osobistej wnioskodawcy.Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył osobiście wnioskodawca.Postanowieniem z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt IV KZ 5/15, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone zarządzenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania i podjęcia kroków w celu wyznaczenia skazanemu nowego pełnomocnika w celu rozważenia istnienia podstaw do wniesienia kasacji.Zarządzeniem z dnia 12 marca 2015 r. wyznaczono wnioskodawcy pełnomocnika z urzędu w osobie adw.

P. O.Wyznaczony pełnomocnik z urzędu złożył opinie prawne (z dnia 24 marca 2015 r. i dnia 16 maja 2015 r.) o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia kasacji w sprawie wnioskodawcy.Zarządzeniem z dnia 25 maja 2015 r. wezwano wnioskodawcę do ewentualnego ustanowienia pełnomocnika z wyboru celem sporządzenia kasacji i pouczono go o terminie do jej wniesienia. Wezwanie to wnioskodawca odebrał w dniu 28 maja 2015 r., zaś w dniu 30 czerwca 2015 r. złożył pismo, w którym wystąpił z kolejnym wnioskiem o ustanowienie innego pełnomocnika z urzędu.

Zarządzeniem z dnia 20 sierpnia 2015 r. Przewodniczący II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie, na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 120 § 2 k.p.k., odmówił przyjęcia „osobistej” kasacji wniesionej przez D. L.Na powyższe zarządzenie zażalenie złożył wnioskodawca kwestionując odmowę przyjęcia kasacji i nieustanowienie pełnomocnika z urzędu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie jest bezzasadne w stopniu oczywistymSkarżący nie wykazał, że przedmiotowe rozstrzygnięcie dotknięte jest uchybieniami, które mogłyby doprowadzić do uchylenia kwestionowanego zarządzenia.

Procedując w tzw. postępowaniu okołokasacyjnym, Sąd Apelacyjny dochował wszelkich wymogów procesowych, odniósł się do kolejnego wniosku o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu.W świetle pełnej i przekonującej argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia, brak podstaw do uwzględniania argumentów i wniosku końcowego zażalenia wnioskodawcy.