Supreme Court dismisses appeal against refusal to appoint defense counsel for cassation preparation. Appeal against refusal to appoint defense counsel for cassation preparation is inadmissible under Polish Criminal Procedure Code. Court rejects procedural error regarding appeal against refusal to appoint defense counsel for cassation preparation. Appeal against refusal to appoint defense counsel for cassation preparation is inadmissible under Polish Criminal Procedure Code. Court rejects procedural error regarding appeal against refusal to appoint defense counsel for cassation preparation. Appeal against refusal to appoint defense counsel for cassation preparation is inadmissible under Polish Criminal Procedure Code. Court rejects procedural error regarding appeal against refusal to appoint defense counsel for cassation preparation.

Sygn. akt IV KZ 6/19 POSTANOWIENIE Dnia 19 marca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek w sprawie A. F.skazanego za przestępstwo z art. 279 § 1 k.k., art. 190 § 1 k.k. zw. z art. 64 § 1 k.k. i in., po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 19 marca 2019 r., zażalenia skazanego na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego VI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w G. z dnia 17 października 2018 r., sygn. VI Ka […]o odmowie przyjęcia zażalenia skazanego na zarządzenie z dnia 27 września 2018 r. w przedmiocie wyznaczenia obrońcy w celu sporządzenia kasacji, na podstawie art. 518 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 528 § 1 pkt 2 k.p.k. p o s t a n o w i ł zażalenie pozostawić bez rozpoznania.

UZASADNIENIEW piśmie z dnia 18 września 2018 r. skazany A. F. wniósł o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu celem sporządzenia i podpisania kasacji (k. 303). Zarządzeniem z dnia 27 września 2018 r. Zastępca Przewodniczącego VI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w G. odmówiła skazanemu wyznaczenia obrońcy z urzędu w celu sporządzenia kasacji (k. 301). Powyższa decyzja została zaskarżona zażaleniem wniesionym w dniu 11 października 2018 r. przez A. F. (k. 311 – koperta, data stempla pocztowego). Zarządzeniem z dnia 17 października 2018 r., na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., odmówiono przyjęcia zażalenia skazanego wniesionego na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego VI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w G. z dnia 27 września 2018 r. o odmowie wyznaczenia obrońcy z urzędu w celu sporządzenia kasacji.

Skazany został pouczony o prawie wniesienia zażalenia na to zarządzenie do Sądu Najwyższego (k. 312 verte).Na zarządzenie z dnia 17 października 2018 r. skazany wniósł zażalenie. Zarządzeniem z dnia 31 grudnia 2018 r. zdecydowano o przyjęciu zażalenie skazanego na zarządzenie z dnia 17 października 2018 r., jako odpowiadającego warunkom formalnym (k. 326) i przekazaniu go do Sądu Najwyższego.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Zażalenie należało pozostawić bez rozpoznania.W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że na odmowę wyznaczenia adwokata lub radcy prawnego w celu sporządzenia kasacji zażalenie nie przysługuje.

Wynika to wprost z art. 528 § 1 pkt 2 k.p.k., który to przepis należy uznać za lex specialis w stosunku do ogólnej dyrektywy wyrażonej w art. 81 § 1a k.p.k. Wniesienie zażalenia od zarządzenia odmawiającego wyznaczenia adwokata z urzędu w celu sporządzenia kasacji, od którego ów środek odwoławczy w ogóle nie służy, nie wywołuje skutków procesowych. Nie znajduje w tej sytuacji zastosowania art. 429 § 1 k.p.k. i przewidziana w nim procedura wydania zarządzenia o odmowie przyjęcia środka zaskarżenia. Słusznie przyjmuje się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że wniesienie takiego środka odwoławczego powinno spowodować jedynie wydanie zarządzenia administracyjno-porządkowego i załączenie tego środka do akt sprawy z jednoczesnym poinformowaniem o tym wnoszącego, ewentualnie zwrócenie go wnoszącemu (por. m.in.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2000 r., V KZ 23/00, OSNKW 2000, z. 5 - 6, poz. 52; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2013 r., IV KZ 30/13, OSNKW 2013, z. 9, poz. 82; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2018 r., V KZ 1/18).W rezultacie, w takiej sytuacji brak jest po stronie organu sądowego obowiązku wydania zarządzenia w trybie art. 429 § 1 k.p.k., a jeśli już takie zarządzenie zostało wydane, to nie można uznać, że na zarządzenie to przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego w myśl art. 429 § 2 k.p.k.Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że wniesione przez skazanego zażalenie na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego VI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w G. z dnia 27 września 2018 r. o odmowie wyznaczenia obrońcy z urzędu należało pozostawić w aktach sprawy bez dalszego biegu (wydając tylko zarządzenie o charakterze administracyjno-porządkowym), bądź zwrócić adresatowi.

W tej sprawie postąpiono jednak inaczej i dnia 17 października 2018 r. wydano zarządzenie w trybie art. 429 § 1 k.p.k. o odmowie przyjęcia tego zażalenia. Podjęta przez Zastępcę Przewodniczącego Wydziału decyzja skutkowała z kolei uznaniem, że na zarządzenie z dnia 17 października 2018 r. przysługuje zażalenie, jak to wynika z art. 429 § 2 k.p.k. W rezultacie pierwotne uchybienie poskutkowało przyjęciem zażalenia skazanego wniesionego na zarządzenie o odmowie przyjęcia środka odwoławczego i przekazaniem go do rozpoznania Sądowi Najwyższemu, co było nieprawidłowe.

Jak bowiem słusznie przyjmuje się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, nie można otwierać skarżącemu drogi odwoławczej do Sądu Najwyższego dla tej kategorii spraw, w których tej drogi ustawodawca nie przewidział. Nie można więc zaaprobować sytuacji, w której na zarządzenie merytoryczne o odmowie wyznaczenia obrońcy w celu sporządzenia kasacji środek odwoławczy do Sądu Najwyższego nie przysługuje z mocy art. 528 § 1 pkt 2 k.p.k., ale istnieje środek odwoławczy do tegoż Sądu co do decyzji stwierdzającej niemożność wniesienia takiego środka odwoławczego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2018 r., V KZ 1/18; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2018 r., IV KZ 14/18).Powyższego stanowiska nie zmienia fakt, że skarżący został mylnie pouczony o prawie do wniesienia do Sądu Najwyższego zażalenia na zarządzenie z dnia 17 października 2017 r.

Nawet bowiem mylne pouczenie o przysługującym środku odwoławczym nie kreuje tego środka, jeżeli on z mocy prawa nie przysługuje (por. m.in.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2014 r., IV KZ 44/14; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2018 r., V KZ 26/18). Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie.