Appeal dismissed; prisoner's failure to initiate action for missing case file prevented term restoration.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the prisoner's appeal against the district court's refusal to restore a time limit for requesting a judgment rationale. The prisoner argued that imprisonment and lack of case file details prevented him from acting within the statutory period. The court rejected this, ruling that the prisoner failed to demonstrate an external obstacle and did not take necessary steps to identify the correct case file number.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 126 § 1 k.p.k.; Art. 524 § 1 k.p.k.: A time limit may be restored only upon proof of an external obstacle independent of the party's will; mere ignorance of the case file number or lack of initiative to obtain it does not constitute such an obstacle.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KZ 56/13 POSTANOWIENIE Dnia 23 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Sobczak w sprawie K. R.skazanego z art. 158 § 1 k.k. i innepo rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 23 października 2013 r.,zażalenia skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w C. z dnia 25 lipca 2013 r., postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt VII Ka …/13, Sąd Okręgowy w C., nie uwzględnił wniosku skazanego K. R. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt VII Ka …/13. Przyczyną takiego stanowiska Sądu było przekroczenie przez skazanego terminu zawitego określonego w art. 524 § 1 k.p.k.Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skazany.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie skazanego K.
R. jest nietrafne i nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący w zażaleniu nie przedstawił żadnych racjonalnych argumentów, które mogłyby zaważyć na decyzji Sądu Okręgowego. Jak słusznie podkreślono w zaskarżonym postanowieniu, przesłanką przywrócenia terminu zawitego jest niezależna od strony przyczyna uniemożliwiająca zachowanie tego terminu (art. 126 § 1 k.p.k.). W realiach rozpoznawanej sprawy, powyższego kryterium w sposób oczywisty nie spełnia powołanie się przez skazanego na krzywdzące dla niego rozstrzygnięcie zawarte w wyroku skazującym oraz fakt osadzenia go w zakładzie karnym i w związku z tym nieznajomość sygnatury sprawy.Lektura akt sprawy w sposób niebudzący wątpliwości dowodzi, że decyzja Sądu Okręgowego o odmowie przywrócenia skazanemu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku była w pełni słuszna.
K. R. był obecny na rozprawie apelacyjnej w dniu 5 kwietnia 2013 r. (k. 281, t. II), został przez Sąd - po ogłoszeniu orzeczenia - pouczony o sposobie i środkach zaskarżenia (k. 281v, t. II). Od tej zatem daty – zgodnie z art. 524 § 1 k.p.k. – zaczynał bieg siedmiodniowy termin zawity uprawniający go do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.Jak ustalił Sąd wydający zaskarżone rozstrzygnięcie, skazany złożył wniosek o przywrócenie terminu zawitego do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, tym niemniej nie podał i nie uzasadnił przyczyn zaniechania powyższemu terminowi.
Skazany, aż do momentu powzięcia wiadomości o wprowadzonej do wykonania karze pozbawienia wolności, nie poczynił żadnych starań w celu ustalenia właściwej sygnatury akt sprawy, której nieznajomość – jak obecnie twierdzi – jest wysoce wątpliwa skoro na przełomie czerwca i lipca nadesłał do Sądu szereg pism opatrzonych właściwą pierwszoinstancyjną sygnaturą (XI K …/12). W tym bowiem zakresie niezbędna była wyłącznie inicjatywa skazanego, podjęta po zakończeniu rozprawy w drodze zasięgnięcia stosownej informacji w sekretariacie sądowym.
Brak takiej inicjatywy nie może być bowiem interpretowany jako niezależna od strony okoliczność uprawniająca do przywrócenia terminu zawitego zgodnie z art. 126 § 1 k.p.k., lecz jako oczywisty brak woli podjęcia takiego działania w terminie przewidzianym przez ustawę.Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia.