Supreme Court dismisses appeal against refusal of cassation due to lack of lawyer signature. Appeal rejected as formal defect cured by authorized judge. Court upholds order denying cassation. Appeal rejected due to lack of lawyer signature. Court dismisses appeal against cassation refusal. Appeal dismissed for lack of lawyer signature. Appeal rejected; cassation refused due to no lawyer signature.

Sygn. akt IV KZ 4/22 POSTANOWIENIE Dnia 31 marca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek w sprawie M. M. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 31 marca 2022 r., zażalenia skazanej na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego w K. z dnia 17 grudnia 2021 r., sygn. akt VII Ka (…) o odmowie przyjęcia kasacji na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem, na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 120 § 2 k.p.k. odmówiono przyjęcia kasacji wniesionej przez M. M. od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 1 czerwca 2021 r., sygn. akt VII Ka (…), wobec bezskutecznego upływu zakreślonego terminu do uzupełnienia braku formalnego kasacji – sporządzenia i podpisania jej przez obrońcę będącego adwokatem bądź radcą prawnym.Powyższe zarządzenie zaskarżone zostało zażaleniem skazanej. Z treści złożonego środka odwoławczego wynika, że skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego zarządzenia, powołuje się na wydanie go przez osobę nieuprawnioną, a także kwestionuje możliwość odmowy przyjęcia kasacji z tego powodu, że została ona sporządzona osobiście przez stronę, bez zachowania tzw. przymusu adwokackiego.

Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.Zażalenie nie jest zasadne, gdyż zaskarżone zarządzenie jest trafne i nie jest dotknięte wskazywanymi przez skarżącą uchybieniami. Odnosząc się do kwestii wystąpienia w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. zaznaczyć trzeba, że w ramach kontroli odwoławczej wywołanej zażaleniem wniesionym na wskazane wyżej zarządzenie Sąd Najwyższy nie jest władny badać prawidłowości zarządzeń i postanowień wydanych w innych incydentalnych kwestiach.

Zauważyć zresztą trzeba, że miałoby to dotyczyć także kwestii, która już była przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego – postanowienie z dnia 10 listopada 2021, VI KZ 40/21. Przechodząc do meritum, stwierdzić trzeba, że zaskarżone zarządzenie nie zostało wydane przez osobę nieuprawnioną w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. Zgodnie z treścią art. 93 § 2 k.p.k. uprawnienie do wydawania zarządzeń posiadają odpowiednio: prezes sądu, przewodniczący wydziału, przewodniczący składu orzekającego, upoważniony sędzia.

Podmioty te mogą się nawzajem zastępować w wykonywaniu kompetencji polegającej na wydawaniu zarządzeń w określonych kwestiach. W tym zakresie upoważnienie dla sędziego może mieć charakter jednostkowy i konkretny - do wydania zarządzenia w określonej kwestii w danej sprawie, ale może też mieć charakter ogólny i wynikać z funkcjonującego w danym wydziale sądu podziału czynności. W oparciu o dane zawarte w aktach niniejszej sprawy tak też należy postrzegać upoważnienie sędziego, który wydał zaskarżone zarządzenie, stanowiące dalszy tok czynności związanych z wydaniem zarządzenia z dnia 13 lipca 2021 r., wzywającego do uzupełnienia braku formalnego kasacji.

Jak wynika z zarządzenia z dnia 13 lipca 2021 r. (k. 617 ) kasacja skazanej – jako sprawa podlegająca rejestracji w wykazie WKK, obejmującym zarządzenia wydawane w postępowaniu kasacyjnym aż do momentu przekazania akt sprawy z kasacją do Sądu Najwyższego oraz zwrotu akt z tego Sądu, została przydzielona według wpływu kolejnemu sędziemu z listy sędziów. Ze względu na podnoszoną w zażaleniu kwestię stosowania systemu losowego przydziału spraw dodać trzeba, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, iż zaniechania w sferze realizacji reguł losowego przydziału spraw nie stanowią uchybienia o charakterze bezwzględnej przyczyny odwoławczej.

Mogą być oceniane z punktu widzenia wystąpienia przesłanki określonej w art. 438 pkt 2 k.p.k. Skuteczność zarzutu podnoszącego takie uchybienie wymagałaby wykazania jego wpływu na teść skarżonego zarządzenia (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2019 r., V KK 296/19). Wbrew stanowisku prezentowanemu w zażaleniu treść przepisu art. 526 § 2 k.p.k., odczytywanego z uwzględnieniem całości unormowań kodeksowych, nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że nie podlega przyjęciu kasacja, która nie została sporządzona i podpisana przez adwokata lub radcę prawnego, o ile nie pochodzi od podmiotów wymienionych w tym przepisie.

W tej kwestii stanowisko orzecznictwa i nauki prawa jest jednolite. Mając powyższe na uwadze rozstrzygnięto jak w części dyspozytywnej postanowienia.