Supreme Court allows prisoner's request for judgment reasoning by extending deadline to service date for appointed counsel.
Polonia (PL)
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland overturned a lower court's refusal to accept a prisoner's request for the reasoning of a final judgment. The prisoner argued the seven-day deadline for such a request should run from the service of the judgment copy rather than its public announcement, noting his appointed counsel had not filed a request on the appeal date. The court ruled that because the prisoner's appointed counsel is obligated to act until the proceedings conclude, the prisoner must be treated as having counsel until that point, making the deadline start from service of the document.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 422 § 2 k.p.k.; Art. 458 k.p.k.; Art. 84 § 2 k.p.k.: In proceedings where a defendant is represented by an appointed defender, the statutory deadline for requesting the reasoning of a judgment runs from the service of the judgment copy, not from its public announcement, to ensure the defendant is treated as having representation until the proceedings conclude.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
POSTANOWIENIE Z DNIA 15 CZERWCA 2007 R.
IV KZ 36/07
W wypadku obrońcy z urzędu art. 422 § 2 k.p.k. należy stosować w
postępowaniu odwoławczym odpowiednio (art. 458 k.p.k.), wobec konieczności uwzględnienia wynikającej z art. 84 k.p.k. różnicy w unormowaniu obowiązków obrońcy z wyboru i obrońcy z urzędu. Obrońca z
urzędu ma obowiązek podejmowania czynności procesowych do prawomocnego zakończenia postępowania (art. 84 § 2 zd. 1 k.p.k.), co
oznacza, że ze względów gwarancyjnych od chwili prawomocnego zakończenia postępowania skazany powinien być traktowany jak osoba
nieposiadająca obrońcy.
Przewodniczący: sędzia SN J. Skwierawski.
Sąd Najwyższy w sprawie Lecha K., skazanego za przestępstwo
określone w art. 286 § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 czerwca 2007 r. zażalenia skazanego na zarządzenie
upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 marca 2007
r., o odmowie przyjęcia wniosku skazanego o sporządzenie i doręczenie
uzasadnienia wyroku tego Sądu z dnia 18 stycznia 2007 r.
p o s t a n o w i ł uchylić zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
W dniu 18 stycznia 2007 r. Sąd Okręgowy w K. – po rozpoznaniu
apelacji wniesionych przez skazanego i jego obrońcę – wydał i ogłosił
wyrok utrzymujący w mocy wyrok skazujący Sądu pierwszej instancji,
uznając apelacje za oczywiście bezzasadne. Obecny na rozprawie apelacyjnej obrońca z urzędu nie złożył wniosku o sporządzenie i doręczenie
uzasadnienia wyroku. Pozbawiony wolności skazany nie był obecny, albowiem Sąd Okręgowy nie uwzględnił jego wniosku o sprowadzenie na
rozprawę. Odpis wyroku doręczono skazanemu, który w dniu 30 stycznia
złożył wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku.
Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia wniosku stwierdzając, że złożony został „z naruszeniem siedmiodniowego terminu
ustawowego, który rozpoczął swój bieg w dniu 18 stycznia 2007 r.”.
W zażaleniu na to zarządzenie skazany – wnosząc o jego uchylenie – utrzymuje, że terminu dotrzymał, ponieważ jego bieg powinien być
liczony od dnia doręczenia mu odpisu wyroku, to jest od dnia 29 stycznia
2007 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
W uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia nie wskazano daty doręczenia skazanemu odpisu wyroku – nie ulega jednak wątpliwości, że
ustalenie, iż skazany nie dotrzymał terminu wynika z przyjęcia, że termin
ten biegnie od dnia ogłoszenia wyroku, a nie od doręczenia jego odpisu,
co nastąpić mogło najwcześniej w dniu 25 stycznia 2007 r. Jednakże
stanowisko sędziego, uzasadnione treścią wskazanych w zarządzeniu
przepisów art. 422 § 1 i 2 k.p.k., byłoby trafne jedynie w wypadku posiadania przez skazanego obrońcy z wyboru. W wypadku obrońcy z urzędu
(jak w niniejszej sprawie) art. 422 § 2 k.p.k. należy stosować w postępowaniu odwoławczym odpowiednio (art. 458 k.p.k.), wobec konieczności
uwzględnienia wynikającej z art. 84 k.p.k. różnicy w unormowaniu obowiązków obrońcy z wyboru i obrońcy z urzędu. Obrońca z urzędu ma
obowiązek podejmowania czynności procesowych do prawomocnego
zakończenia postępowania (art. 84 § 2 zd. 1 k.p.k.), co oznacza, że ze
względów gwarancyjnych od chwili prawomocnego zakończenia postępowania skazany powinien być traktowany jak osoba nieposiadająca
obrońcy. W kwestii tej, już na gruncie obowiązującego obecnie brzmienia
przytoczonych przepisów, Sąd Najwyższy zajął jednoznaczne stanowisko w postanowieniu z dnia 28 marca 2003 r. w sprawie III KZ 71/02
(OSNKW 2003, z. 5 – 6, poz. 58). Trzeba podkreślić, że w realiach procesowych niniejszej sprawy gwarancyjna wartość takiego stanowiska,
utrwalonego w licznych orzeczeniach i w praktyce sądów odwoławczych,
potwierdzona została niezwykle wyraźnie. Akceptowanie poglądu wyrażonego w zaskarżonym zarządzeniu prowadziłoby bowiem – w najkorzystniejszej dla skazanego wersji tego poglądu – do stanu, w którym
zachowałby on uprawnienie do skutecznego złożenia wniosku pod warunkiem, że odpis prawomocnego wyroku został mu doręczony przed
upływem siedmiu dni od ogłoszenia wyroku. Byłby to stan sprzeczny z
prawem, wymaganą racjonalnością stosowania prawa i elementarnym
poczuciem sprawiedliwości.