Supreme Court dismisses cassation appeal regarding refusal of court-appointed defense due to failure to prove inability to pay.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court upheld the lower court's order refusing to appoint a defense attorney for the defendant. The defendant failed to demonstrate an inability to pay for legal representation and did not meet the formal requirements for a cassation appeal. Consequently, the court determined the refusal was legally sound and the appeal lacked merit.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 437§1 k.p.k.; Art. 542§3 k.p.k.: A cassation appeal against a refusal to appoint a defense attorney is inadmissible if the appellant fails to substantiate the inability to pay and does not comply with formal procedural requirements, leaving only the extraordinary remedy of a retrial initiated by the court.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KZ 30/20 POSTANOWIENIE Dnia 3 września 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba w sprawie G. D. skazanego za czyn z art. 224§2 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 3 września 2020r. zażalenia skazanego na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego w K. z dnia 6 lipca 2020r., sygn. akt IX WKK (…), o odmowie przyjęcia kasacji na podstawie art. 437§1 k.p.k. postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Skarżący w swym zażaleniu wskazał, że nie został prawidłowo rozpoznany jego wniosek o ustanowienie mu obrońcy z urzędu.Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.Skazany po złożeniu wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu został wezwany o wykazanie, że nie jest w stanie ponieść kosztów tej obrony. W zakreślonym terminie skazany braku tego nie uzupełnił. Złożył natomiast kolejny wniosek w tym samym przedmiocie. Skazanemu postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2020r. odmówiono ustanowienia obrońcy z urzędu. Zarządzenie to nie zostało zaskarżone.
W toku instancji skazany korzystał z pomocy obrońcy z urzędu, lecz powodem tego nie było ubóstwo. Jak natomiast wynika z opinii sądowo – psychiatrycznej sporządzonej w sprawie, może on samodzielnie uczestniczyć w procesie. Przyjąć należy zatem, że w zaskarżonym zarządzeniu prawidło przyjęto, że skazany nie uzupełnił braków formalnych osobistej skargi kasacyjnej.W tym stanie rzeczy, nie budzi wątpliwości trafność zaskarżonego zarządzenia, które jako prawidłowe, należało utrzymać w mocy.Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.Zauważyć, już jedynie na marginesie należy, że z uwagi na charakter zapadłego rozstrzygnięcia w wyroku Sądu Odwoławczego, istniały jedynie ograniczone możliwości zaskarżenia go kasacją.
Mogła ona bowiem zostać oparta wyłącznie na wskazaniu, że przy procedowaniu przed Sądami obu instancji zaistniała któraś z bezwzględnych przesłanek odwoławczych. Jeżeli zaś skazany dostrzega zachodzenie takowych przesłanek w niniejszej sprawie, zawsze może je przedstawić w trybie art. 542§3 k.p.k. do rozważania wszczęcia postępowania wznowieniowego z urzędu.