Supreme Court dismisses motion for retrial due to failure to comply with mandatory legal representation and fee payment requirements. The court upheld the Chief Judge's decision to reject the motion because the applicant did not engage a lawyer or pay the required fees within the specified timeframe. The court clarified that a separate, previously filed motion by the same lawyer was already adjudicated and thus barred from re-examination. The applicant's arguments regarding the procedural irregularities were deemed unfounded given the clear statutory requirements for filing a retrial motion. Consequently, the appeal against the rejection of the motion was rejected, maintaining the finality of the original proceedings. The decision reinforces the strict adherence to formal prerequisites for initiating a retrial in Polish criminal procedure law.

Sygn. akt IV KZ 27/20 POSTANOWIENIE Dnia 29 września 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon w sprawie z wniosku M. Ł. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt II AKa (…). utrzymującego w mocy orzeczenie Sądu Okręgowego w K. z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt III K (…)‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 29 września 2020 r.‎na posiedzeniu w przedmiocie zażalenia wnioskodawcy na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Izby Karnej Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 2020 r., IV KO 38/20 o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, postanowił: zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIEZarządzeniem z dnia 24 czerwca 2020r.,sygn. akt IV KO 38/20 Przewodniczący II Wydziału Karnego Izby Karnej Sądu Najwyższego odmówił – na podstawie art. 120 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 545 § 2 k.p.k. - przyjęcia sporządzonego 10 marca 2020 r. osobiście przez M. Ł. wniosku o wznowienie postępowania w powyżej opisanej sprawie. Odmowę uzasadnił tym, że wniosek pochodził od samego M. Ł. i nie został opłacony. Wnioskodawca był wezwany do usunięcia tych braków formalnych swojego wniosku, ale w zakreślonym terminie tych czynności nie wykonał.

Przedmiotowy wniosek zatem – w chwili wydania zarządzenia - nie spełniał wymogu przymusu adwokacko-radcowskiego i nie został opłacony. Na zarządzenie wnioskodawca wniósł zażalenie, w którym sformułował zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść zarządzenia, a to art. 120 § 2 k.p.k., poprzez bezzasadne przyjęcie, że wniosek o wznowienie postępowania opisany na wstępie nie został sporządzony i podpisany przez radcę prawnego oraz opłata od ww. wniosku nie została uiszczona w terminie 7 dni od wezwania do uzupełnienia braków formalnych, podczas gdy taki wniosek został sporządzony w dniu 14 kwietnia 2020 r., a opłata od ww. wniosku również była uiszczona w ww. dniu tj. w terminie 7 dni od wezwania do uzupełnienia braków formalnych i wniósł o uchylenie zarządzenia o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania opisanego powyżej.Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z jednoznacznym brzmieniem przepisu art. 526 § 2 w zw. z art. 545 § 2 k.p.k. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem winien być sporządzony i podpisany przez podmiot fachowy, tj. obrońcę lub pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. Tymczasem – przedmiotowy w niniejszym postępowaniu - wniosek M. Ł. z dnia 10 marca 2020 r. wspomnianego warunku formalnego nie spełniał. Co więcej, wezwanie do jego uzupełnienia, a także uiszczenia wymaganej prawem opłaty od wniosku, prawidłowo doręczone wnioskodawcy w dniu 6 kwietnia 2020 r. r. pozostało bez reakcji wnioskodawcy (k. 20 akt IV KO 38/20).

Wobec nieusunięcia powyższych braków formalnych przez wnioskodawcę w wyznaczonym terminie (czego jednoznacznie dowodzi analiza akt przywołanej sprawy), wydanie zarządzenia o odmowie przyjęcia wniosku jawi się jako w pełni uzasadnione. W takim stanie rzeczy Sąd Najwyższy nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia zażalenia. Tym bardziej, że przedstawiona w zażaleniu argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie i nie może doprowadzić do uwzględnienia zażalenia. Rzecz bowiem w tym, że faktycznie w dniu 16 kwietnia 2020 r. do Sądu Najwyższego wpłynął sporządzony w dniu 4 kwietnia 2020 r. przez pełnomocnika M.

Ł. wniosek o wznowienie postępowania w powyżej wskazanej sprawie. Z uwagi na to, iż z treści tego wniosku nie wynikało, że stanowi on realizację nałożonego na wnioskodawcę, zarządzeniem z dnia 26 marca 2020 r., obowiązku usunięcia wspomnianych braków formalnych sporządzonego przez niego w dniu 10 marca 2020 r. wniosku o wznowienie, ów wniosek pełnomocnika wnioskodawcy został wpisany pod odrębną sygnaturę ( IV KO 45/20) i stanowił przedmiot rozpoznania w tej sprawie. Dodać należy, iż dotychczas M. Ł. kilkakrotnie składał wnioski o wznowienie postępowania w tej samej sprawie i były one przedmiotem odrębnych rozpoznań.

Postanowieniem z dnia 7 lipca 2020 r., wydanym w postępowaniu wszczętym w związku z wnioskiem pełnomocnika M. Ł. z dnia 4 kwietnia 2020 r., wniosek ten został oddalony, a wnioskodawca obciążony kosztami tego postępowania. Okoliczność ta z tych oczywistych, przedstawionych względów nie może zatem spowodować uznania zasadności zażalenia wnioskodawcy, skoro uzasadniając zawarte w nim żądania przedłożył on ten sam sporządzony w dniu 4 kwietnia 2020 r. wniosek o wznowienie postępowania, który wszak został prawomocnie rozpatrzony wspomnianym prawomocnym postanowieniem z dnia 7 lipca 2020 r., wydanym w sprawie IV KO 45/20 ( por. k.14-17 ww. akt sprawy) i stąd też nie może być przedmiotem kolejnego merytorycznego rozpoznania.Mając te okoliczności na względzie należało postanowić jak wyżej.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.