Supreme Court dismisses appeal regarding judge impartiality as no reasonable doubt exists about the judges' neutrality.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the convicted defendant's appeal requesting the exclusion of judges based on Article 29 of the Supreme Court Act. The defendant argued that specific circumstances warranted a finding of judicial bias, but the court found no evidence of objective doubt regarding the impartiality of the four judges involved. Consequently, the court ruled that the statutory requirements for recusal were not met and the appeal was rejected.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 29 ust. 7 ustawy o Sądzie Najwyższym; Art. 41 § 1 k.p.k.: A request for judge exclusion based on suspected impartiality is inadmissible if no objective circumstances exist that would reasonably raise doubts about the judges' neutrality in the eyes of an impartial observer.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
IV KZ 1/24 POSTANOWIENIE Dnia 30 lipca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Dziergawka po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 30 lipca 2024 r.,wniosku J. J. na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł: wniosku nie uwzględnić
UZASADNIENIE
W dniu 9 lutego 2024 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek skazanego J.J. , w którym skazany powołał się na treść art. 29 § 7 ustawy o Sądzie Najwyższym. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Wniosek skazanego, który został zarejestrowany pod sygn. KRI 371, nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 41 § 1 k.p.k. sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Podstawą wyłączenia sędziego, jako iudex suspectus, może być każda okoliczność, jeśli tylko uzasadnia wątpliwość co do bezstronności sędziego, którą należy rozumieć zarówno jako subiektywne odczucie sędziego, jak i jego bezstronność w odbiorze zewnętrznym opartą na zobiektywizowanych przesłankach i analizowaną przez odwołanie się do oceny sytuacji dokonanej przez przeciętnego, rozsądnie rozumującego obserwatora procesu (zob. np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 stycznia 1999 r., K 1/98, OTK-A 1999, z. 1, poz. 3; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipca 2004 r., SK 19/02, OTK-A 2004, z. 7, poz. 67; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., I KZP 9/07, OSNKW 2007, z. 5, poz. 39; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2009 r., III KK 257/08, LEX nr 532400; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2009 r., IV KK 380/08, LEX nr 491543).
Uwzględniając utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazać należy, że skazany w żadnym zakresie nie wykazał istnienia przesłanek do zastosowania instytucji wyłączenia, określonej w art. 41 § 1 k.p.k. Nie podniesiono w przedmiotowej sprawie żadnych okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwość co do bezstronności sędziów Sądu Najwyższego: Tomasza Artymiuka, Marka Pietruszyńskiego, Andrzeja Stępki oraz Włodzimierza Wróbla.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia. [J.J.][ał]