Supreme Court dismisses appeal against appellate court's reversal of acquittal based on ne peius principle.
Polonia (PL)
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendant's appeal against the appellate court's decision to revoke the first-instance acquittal. The appellate court reversed the verdict because the first instance failed to consider tax authority decisions, violating the ne peius principle under Article 454 of the Criminal Procedure Code. The Supreme Court held that its role is limited to verifying if the appellate court correctly applied the ne peius rule, not to re-evaluate facts, thus confirming the lower court's lawful reversal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 437§2 k.p.k.; Art. 454 k.p.k.; Art. 454§1 k.p.k. The Supreme Court, acting as a cassation court, reviews only whether the appellate court correctly applied the ne peius principle when revoking a first-instance acquittal, without re-examining the merits or evidence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
IV KS 30/24 POSTANOWIENIE Dnia 31 lipca 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 31 lipca 2024r. w sprawie A. R. oskarżonego o czyny z art. 56§1 k.k.s. skargi obrońcy na wyrok Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 4 marca 2024r., sygn. akt VI Ka 251/22, uchylający wyrok Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 18 stycznia 2022r., sygn. akt II K 885/19, na podstawie art. 539e§2 k.p.k. postanowił:
1) oddalić skargę, 2) kosztami postępowania skargowego obciążyć oskarżonego A.R.
UZASADNIENIE
Skarga wniesiona w imieniu oskarżonego nie jest zasadna.Zgodnie z treścią art. 437§2 k.p.k. uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439§1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeśli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.Powiązanie tego przepisu z treścią art. 539a§3 k.p.k., w którym wymieniono podstawy tego środka zaskarżenia, jednoznacznie wskazuje, że Sąd Najwyższy rozpoznając skargę na wyrok sądu odwoławczego ogranicza się wyłącznie do badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem I lub II instancji, zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza, albo doszło do uchylenia wyroku mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k. lub też konieczne jest przeprowadzenie na nowo w całości przewodu sądowego (vide: uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2018r., sygn. akt I KZP 13/17 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2017r., sygn. akt IV KS 6/16).
Z powyższego wynika również, że uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego winno jednoznacznie wskazywać, która z przesłanek określonych w art. 437§2 k.p.k. była podstawą uchylenia wyroku sądu I instancji i przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. Z uzasadnienia zaskarżonego skargą wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd Okręgowy podzielił argumentację zaprezentowaną w apelacjach oskarżycieli. Wskazano tu jednoznacznie, że „Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania jest zasadny.
Ustalenia i rozstrzygnięcie sądu I instancji w zakresie braku sprawstwa i winy oskarżonego oraz analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie znajduje oparcia w zasadach prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, co doprowadziło sąd meriti do błędnych ustaleń faktycznych, a z uwagi na uniewinnienie oskarżonego brak było możliwości wydania orzeczenia reformatoryjnego na etapie postępowania odwoławczego.” (pkt 3 formularza uzasadnienia wyroku).Podstawą zatem do uchylenia zaskarżonego wyroku była zasada ne peius wyrażona w art. 454§1 k.p.k.Sąd Najwyższy rozpoznający sprawę w postępowaniu skargowym nie jest sądem III instancji.
Stąd jego rolą nie jest przedstawienie własnych ocen w sprawie, a jedynie badanie, czy zaistniały warunki do wydania przez sąd odwoławczy wyroku kasatoryjnego. Sąd ten takie argumenty niewątpliwie przedstawił, w szczególności w zakresie nie wzięcia pod uwagę decyzji urzędów skarbowych, co przemawia za prawidłowością jego rozstrzygnięcia.W świetle powyższego skarga nie mogła być uznana za zasadną. Choć nie ma racji prokurator w sporządzonej odpowiedzi, że skarga jest lakoniczna i właściwie pozbawiona argumentów.Argumenty te jednak nie przekreślają swobody działania Sądu Odwoławczego w przestrzeni zakreślonej przez dyspozycję art. 437§2 k.p.k.
A podkreślenia wymaga i to, że to właśnie sąd odwoławczy powołany jest do oceny rozstrzygnięcia sądu I instancji w zakresie prawidłowości dokonania ustaleń faktycznych. Wszak materia ta nie może być już przedmiotem kontroli kasacyjnej. Z pewnością natomiast błędne jest zalecenie Sądu Odwoławczego, gdyż nie ma w niniejszej sprawie potrzeby powtarzania przewodu sądowego w całości. Konieczności oceny całości zgromadzonego materiału dowodowego nie można bowiem mylić z koniecznością przeprowadzenia wszystkich tych dowodów po raz kolejny.
Charakter niniejszej sprawy wskazuje na to, że w ponowionym postępowaniu, co do części dowodów, wystarczające będzie poprzestanie na wprowadzeniu ich do materiału dowodowego poprzez ich ujawnienie.Z przytoczonych wyżej względów, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia. [J.I.][ał]