Supreme Court dismissed defense appeal against cassation ruling, upholding lower court's remand due to ne peius rule.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defense's cassation appeal against the District Court's cassation ruling, which had remanded the case for retrial. The defense argued the lower court violated procedural rules by overturning the first-instance acquittal without cause, while the prosecution maintained the original verdict was factually flawed. The Court ruled that the District Court's decision to remand was legally justified because the first-instance acquittal violated the ne peius principle, necessitating a full retrial.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 437 § 2 k.p.k.; Art. 454 § 1 k.p.k.: A court of appeal may remand a case for retrial only if absolute grounds exist, a full retrial is necessary, or a reformatory judgment would violate the ne peius rule.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KS 1/21 POSTANOWIENIE Dnia 26 stycznia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie P. K.oskarżonego z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 stycznia 2021 r. skargi obrońcy oskarżonego na wyrok Sądu Okręgowego w R. z dnia 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt III Ka (...), uchylający wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II K (...) i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania p o s t a n o w i ł 1. oddalić skargę, 2. obciążyć oskarżonego kosztami sądowymi postępowania w przedmiocie skargi.
UZASADNIENIEP. K. został oskarżony o to, że w dniu 27 listopada 2015 r. w R., działając z góry powziętym zamiarem i chcąc, aby M. M. otrzymała kredyt gotówkowy w wysokości 10.000,00 zł w (...) Banku S.A., udzielił rady D. L. i M. M., w jaki sposób wypełnić zaświadczenie o zatrudnieniu i zarobkach oraz jaką kwotę zarobków miesięcznych wskazać, tak aby uzyskać pożyczkę w żądanej wysokości, a które to zaświadczenie miało istotne znaczenie dla uzyskania wsparcia finansowego, biorąc pod uwagę iż M. M. nie jest zatrudniona u D.
L. i nie posiada zdolności kredytowej, tj. o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II K (...), Sąd Rejonowy w R. uniewinnił P. K. od postawionego mu zarzutu. Orzeczenie to zaskarżył Prokurator Rejonowy w R., w apelacji na niekorzyść oskarżonego podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, co skutkowało wydaniem niesłusznego wyroku uniewinniającego. Sąd Okręgowy w R., uwzględniając zarzut apelacji, wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt III Ka (...), uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w R. do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonego wystąpił ze skargą od kasatoryjnego wyroku Sądu Okręgowego w R., argumentując, że Sąd odwoławczy dopuścił się rażącego naruszenia art. 437 § 2 k.p.k. w zw. z art. 427 § 2 k.p.k., mającego wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a polegającego na bezzasadnym uchyleniu wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia 11 czerwca 2019 r., na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W pisemnej odpowiedzi na wywiedzioną skargę Prokurator Rejonowy w R. wniósł o jej oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zgodnie z treścią art. 437 § 2 k.p.k. sąd odwoławczy może uchylić orzeczenie i przekazać je sądowi I instancji do ponownego rozpoznania tylko w jednym z trzech przypadków: zaistnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych, konieczności przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości oraz wówczas, gdy wydanie wyroku reformatoryjnego naruszyłoby regułę ne peius, wskazaną w art. 454 § 1 k.p.k. Sens instytucji skargi na wyrok sądu odwoławczego polega na ograniczeniu liczby wyroków kasatoryjnych do tych sytuacji, w których przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi meriti jest niezbędne dla realizacji celów postępowania karnego.
Zadaniem Sądu Najwyższego, rozpatrującego skargę, zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25.01.2018, sygn. akt I KZP 13/17, jest wyłącznie skontrolowanie, czy zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 k.p.k., albo czy sąd odwoławczy uchylił wyrok mimo braku formalnej przeszkody, określonej w art. 454 k.p.k. do wydania wyroku zmieniającego oraz czy jest konieczne przeprowadzenie w całości przewodu sądowego (art. 437 § 2 in fine k.p.k.). W niniejszej sprawie skarżący zarzucił Sądowi Okręgowemu, że bezpodstawnie uchylił wyrok Sądu Rejonowego, uchybiając tym samym treści art. 437 § 2 k.p.k.
Skarżący nie zauważył jednak, iż doszło do ziszczenia trzeciej z ustawowych przesłanek uchylenia wyroku i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a to w postaci wystąpienia przesłanki z art. 454 § 1 k.p.k. Podstawę tę – czyli niemożność skazania oskarżonego uniewinnionego przez Sąd I instancji - wskazał wprost Sąd Okręgowy w pkt. 3 uzasadnienia zaskarżonego wyroku (omówienie zarzutu apelacyjnego i powody jego uznania). Sąd Odwoławczy w całości przychylił się do sformułowanego w apelacji stanowiska prokuratora podnosząc, iż u źródeł błędu w ustaleniach faktycznych popełnionych przez Sąd Rejonowy leżała wadliwa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, uchybiająca wymogom sformułowanym w art. 7 k.p.k.
W szczególności Sąd Okręgowy odmiennie ocenił zeznania M. M. i D. L., nie znajdując podstaw do odmowy wiarygodności ich depozycji. W rezultacie nieprawidłowej, zdaniem Sądu odwoławczego, oceny tego dowodu i w zamian dania wiary wyjaśnieniom oskarżonego, doszło do uniewinnienia sprawcy, który swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. Uwzględniając treść art. 454 § 1 k.p.k., a jednocześnie uznając za słuszne zarzuty apelacji, Sąd Okręgowy nie mógł wydać innego orzeczenia niż o charakterze kasatoryjnym, poleciwszy Sądowi I instancji rozpoznać sprawę ponownie.
Dokonana przez Sąd odwoławczy ocena stanu faktycznego pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k., a jej procesowe implikacje nie naruszają normy wskazanej w art. 437 § 2 k.p.k., co przesądza o niezasadności skargi. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.