Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KO 37/15 Generato dall'IA

Supreme Court rejects transfer of criminal case due to lack of sufficient grounds for distrust in local judges.

Numero d'incarto IV KO 37/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the Regional Court's request to transfer a criminal case to another court of equal jurisdiction. The requesting court argued that the defendant, a long-term lawyer in the region, had professional contacts with local judges and was accused of misleading them. The court held that these circumstances did not meet the strict legal requirements for transferring a case under the relevant procedural code, as the existing recusal system was sufficient to ensure impartiality.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 37 k.p.k.; Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP: The provision allowing transfer of a case to another court of equal jurisdiction must be interpreted restrictively, and transfer is not justified by mere professional contacts between a defendant and local judges when the statutory recusal system is available.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of jurisdiction impartiality of judges restrictive interpretation professional contacts recusal system criminal procedure code distrust in judges

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 37 k.p.k.
41 § 1 k.p.k., nie zaś ta, o której mowa w przepisie art. 37 k.p.k.
Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP
37 k.p.k., stanowiący odstępstwo od konstytucyjnej zasady rozpoznania sprawy przez właściwy sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), musi być wykładany restrykcyjnie (patrz m.
Art. 40 § 1 k.p.k.
Zapobieżeniu tego typu kolizjom służy bowiem instytucja wyłączenia sędziego określona w art. 40 § 1 k.p.k. bądź w art.
Art. 41 § 1 k.p.k.
bądź w art. 41 § 1 k.p.k., nie zaś ta, o której mowa w przepisie art.
art. 13 § 1 k.k
L., oskarżonych z art. 13 § 1 k.k.
art. 286 § 1 k.k
z art. 286 § 1 kk i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 2 czerwca 2015 r.,‎wniosku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 12 maja 2015 r., sygn.
art. 37 k.p.k
41 § 1 k.p.k., nie zaś ta, o której mowa w przepisie art. 37 k.p.k.
art. 45 ust. 1 Konstytucji RP
37 k.p.k., stanowiący odstępstwo od konstytucyjnej zasady rozpoznania sprawy przez właściwy sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), musi być wykładany restrykcyjnie (patrz m.
art. 40 § 1 k.p.k
Zapobieżeniu tego typu kolizjom służy bowiem instytucja wyłączenia sędziego określona w art. 40 § 1 k.p.k.
art. 41 § 1 k.p.k
bądź w art. 41 § 1 k.p.k., nie zaś ta, o której mowa w przepisie art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2012 r., III KO 102/12
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2012 r., III KO 102/12, LEX nr 1231575, z dnia 19 lutego 2014 r., II KO 5/14, LEX nr 1425049).
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2014 r., II KO 5/14
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 sierpnia 2000 r., sygn. akt IV KO 60/2000

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KO 37/15 POSTANOWIENIE Dnia 2 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)‎SSN Zbigniew Puszkarski‎SSA del. do SN Dariusz Czajkowski (sprawozdawca)Protokolant Danuta Bratkrajc przy udziale Prokuratora Prokuratury Generalnej Zdzisława Brodzisza w sprawie A. W. i A. L. oskarżonych z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 2 czerwca 2015 r.,‎wniosku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt III K 124/14, w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 kpk p o s t a n o w i ł: wniosku nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt III K 124/14, Sąd Okręgowy w Krakowie zwrócił się do Sądu Najwyższego o rozważenie możliwości przekazania sprawy A. W. i A. L., oskarżonych z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i in., do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.W uzasadnieniu swojego wniosku Sąd ten podał między innymi, że oskarżony A. W. jest adwokatem wykonującym od wielu lat zawód w okręgu tego sądu, w związku z czym wiążą go kontakty służbowe z sędziami orzekającymi w tym okręgu. Podniósł również, że oskarżonemu stawiany jest zarzut popełnienia przestępstwa polegającego między innymi na wprowadzaniu w błąd sędziów okręgu krakowskiego, w tym sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wniosek Sądu Okręgowego w Krakowie nie zasługuje na uwzględnienie.Na wstępie podnieść należy, iż w orzecznictwie Sądu Najwyższego od dłuższego już czasu panuje zgodność, że przepis art. 37 k.p.k., stanowiący odstępstwo od konstytucyjnej zasady rozpoznania sprawy przez właściwy sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), musi być wykładany restrykcyjnie (patrz m. in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2012 r., III KO 102/12, LEX nr 1231575, z dnia 19 lutego 2014 r., II KO 5/14, LEX nr 1425049).

Z tego też względów spostrzeżenie Sadu Okręgowego w Krakowie, że w sprawie tego samego oskarżonego postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2000 r., sygn. akt IV KO 60/2000, Sąd Najwyższy zajął odmienne stanowisko, nie może stanowić argumentu wystarczającego dla odstępstwa od zawężającej obecnie wykładni instytucji określonej w art. 37 k.p.k., W uwarunkowaniach przedmiotowej sprawy nie istnieją wystarczające przesłanki do wyrażania braku zaufania i obawy nieobiektywnego rozpoznania sprawy przez sędziów Sądu Okręgowego w Krakowie, w szczególności te związane z kontaktami służbowymi oskarżonego z orzekającymi w okręgu sędziami.

Właściwie rozumiane dobro wymiaru sprawiedliwości nie wymaga więc przekazania niniejszej sprawy poza okręg sądu właściwego wedle przepisów ogólnych. Również okoliczność, że zarzuty stawiane oskarżonemu dotyczą wprowadzenia w błąd funkcjonariuszy publicznych w osobach sędziów Sądu Rejonowego i Sądu Okręgowego w Krakowie, nie uzasadnia podjęcia decyzji, która co do skutku byłaby zbliżona do wyłączenia wszystkich sędziów orzekających w tym ostatnim Sądzie. Zapobieżeniu tego typu kolizjom służy bowiem instytucja wyłączenia sędziego określona w art. 40 § 1 k.p.k. bądź w art. 41 § 1 k.p.k., nie zaś ta, o której mowa w przepisie art. 37 k.p.k.

Skonstatować zatem należy, że sprawa ta może być bez uszczerbku dla wymiaru sprawiedliwości w sposób bezstronny i obiektywny rozpatrzona w Sądzie Okręgowym w Krakowie. Z tych powodów Sąd Najwyższy wniosku nie uwzględnił. l.n