Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KO 194/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for retrial due to obvious lack of merit and absence of new evidence.

Numero d'incarto IV KO 194/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the defendant's request for a retrial, ruling it was obviously unfounded. The defendant claimed innocence and alleged police framing but offered no new facts or evidence. The court determined that the request failed to meet statutory requirements for retrial proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

art. 545 § 3 k.p.k.; art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k.; art. 541 § 1 k.p.k.: A request for retrial is inadmissible if its lack of merit is obvious and no new facts or evidence are presented to challenge the final judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial proceedings obvious lack of merit new facts and evidence final judgment police framing allegation precedenti penali gravi attività criminosa sanzione penale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 545 § 3 k.p.k.
Dlatego też, wobec oczywistej bezzasadności złożonego wniosku, należało odmówić jego przyjęcia, bez konieczności wzywania do usunięcia jego braków, zgodnie art. 545 § 3 k.p.k.
art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k.
art. 541 § 1 k.p.k.
540 § 1 pkt 2 k.p.k., zaś sugestia, że do skazania doszło w wyniku przestępstwa popełnionego przez organy ścigania i pokrzywdzonego, nie dość, że jest w swej treści zupełnie gołosłowna, to nadto – stosownie do art. 541 § 1 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 3–11 k.p.k.
– wymaga wykazania zaistnienia czynu zabronionego prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z powodu przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3 – 11 k.p.k.
art. 22 k.p.k.
lub w art. 22 k.p.k., na co skazany się jednak nie powołuje.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uznał, że z treści wniosku wynika jego oczywista bezzasadność i odmówił jego przyjęcia.
art. 545 § 3 k.p.k
Dlatego też, wobec oczywistej bezzasadności złożonego wniosku, należało odmówić jego przyjęcia, bez konieczności wzywania do usunięcia jego braków, zgodnie art. 545 § 3 k.p.k.
art. 190 § 1 k.k
art. 4 § 1 k.k
art. 216 § 1 k.k
art. 11 § 2 k.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

IV KO 194/25 POSTANOWIENIE Dnia 21 stycznia 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik w sprawie J.B. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 21 stycznia 2026 r., wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 10 kwietnia 2025 r., II AKa 116/24, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 19 grudnia 2024 r., III K 73/24, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Rybniku wyrokiem z dnia 19 grudnia 2024 r. w sprawie III K 73/24, uznał J.B. za winnego popełnienia czynu:1. z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i przy zastosowaniu art. 64 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2023 r.) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na mocy art. 190 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 3 k.k. i przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. skazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności,2. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na mocy art. 280 § 2 k.k. skazał go na karę 4 lat pozbawienia wolności,3. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i za to na mocy art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. skazał go na karę roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności.Sąd Okręgowy połączył orzeczone kary jednostkowe pozbawienia wolności i orzekł karę łączną w wymiarze 5 lat pozbawienia wolności.Po rozpoznaniu wniesionej przez obrońcę apelacji, Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2025 r. w sprawie II AKa 116/25, zmienił zaskarżone orzeczenie, m.in. w ten sposób, że obniżył skazanemu karę za czyn z pkt 2 do 3 lat i jednego miesiąca pozbawienia wolności, obniżył karę za czyn z pkt 3 do roku i jednego miesiąca pozbawienia wolności oraz orzekł wobec J.B. karę łączną 3 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności.

Pismem datowanym na 2 października 2025 r., skazany J.B. wniósł o wznowienie postępowania albowiem jest niewinny i nie dokonał „napadu” na pokrzywdzonego, a nadto podniósł, że Policja wraz z poszkodowanym i prokuratorem go „wrobili”, a przed Sądem chciałby udowodnić, że zaszła pomyłka.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Z treści osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania nie wynika żadna okoliczność, która mogłaby został uznana za ustawową przesłankę wznowienia postępowania (okolicznością taką nie jest przekonanie skazanego, iż został „wrobiony” przez poszkodowanego wraz z Policją i prokuratorem, że nie dokonał napadu na pokrzywdzonego i że nie miał wtedy noża (kwestia ta była podnoszona w apelacji przez obrońcę skazanego).

Dlatego też, wobec oczywistej bezzasadności złożonego wniosku, należało odmówić jego przyjęcia, bez konieczności wzywania do usunięcia jego braków, zgodnie art. 545 § 3 k.p.k. Wskazać należy, że oczywista bezzasadność wniosku o wznowienie postępowania to taka, która nie wymaga szczególnego badania, jest widoczna na pierwszy rzut oka, jest niewątpliwa i wniosek obiektywnie nie może doprowadzić do wzruszenia orzeczenia (m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15). Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie.

W osobistym wniosku skazany nie przedstawił żadnych okoliczności, które uzasadniałyby wznowienie postępowania. W szczególności skazany nie powołuje się na żadne nowe fakty i dowody w rozumieniu art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k., zaś sugestia, że do skazania doszło w wyniku przestępstwa popełnionego przez organy ścigania i pokrzywdzonego, nie dość, że jest w swej treści zupełnie gołosłowna, to nadto – stosownie do art. 541 § 1 k.p.k. – wymaga wykazania zaistnienia czynu zabronionego prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z powodu przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3 – 11 k.p.k. lub w art. 22 k.p.k., na co skazany się jednak nie powołuje.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uznał, że z treści wniosku wynika jego oczywista bezzasadność i odmówił jego przyjęcia. [WB][r.g.] ‎