Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KO 13/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses transfer request due to lack of exceptional circumstances regarding judicial impartiality.

Numero d'incarto IV KO 13/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Regional Court requested the Supreme Court to transfer a case to another court of equal jurisdiction to ensure judicial impartiality. The Supreme Court rejected this request, noting that the former prosecutor's past service does not automatically render the entire court biased. The court emphasized that transfer under Article 37 of the Code of Criminal Procedure is reserved for exceptional cases where the entire local court is deemed inappropriate.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 37 k.p.k.; Art. 42 § 1 k.p.k.; Art. 41 § 1 k.p.k. The transfer of a case to another court of equal jurisdiction is permissible only in exceptional circumstances where compelling reasons related to the administration of justice require it, and mere past professional contacts between a defendant and judges do not constitute such an exception.

Parole chiave

Generato dall'IA
transfer of jurisdiction administrative of justice judicial impartiality former prosecutor exceptional circumstances

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 37 k.p.k.
na podstawie art. 37 k.p.k.
Art. 42 § 1 k.p.k.
odwołaniu się przez część sędziów do uprawnienia wynikającego z art. 42 § 1
Art. 41 § 1 k.p.k.
k.p.k. w zw. z art. 41 § 1 k. p k., brak będzie w tak dużym sądzie sędziego, który
art. 305 § 1 k.k
oskarżonych z art. 305 § 1 k.k.
art. 37 k.p.k
na podstawie art. 37 k.p.k.
art. 42 § 1 k.p.k
odwołaniu się przez część sędziów do uprawnienia wynikającego z art. 42 § 1

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KO 13/10

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lutego 2010 r.

Sąd Najwyższy – Izba Karna w Warszawie

na posiedzeniu w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia SN Wiesław Kozielewicz

Sędziowie: SN Henryk Gradzik

SN Eugeniusz Wildowicz ( sprawozdawca )

po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2010 r.

w sprawie Mariana W., i in.

oskarżonych z art. 305 § 1 k.k. i in.

wniosku Sądu Rejonowego w M. z dnia 19 stycznia 2010 r.

o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu

na podstawie art. 37 k.p.k.

postanowił:

nie uwzględnić wniosku.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w M. zwrócił się z wnioskiem do Sądu Najwyższego o

przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro

wymiaru sprawiedliwości. Swoje wystąpienie Sąd Rejonowy uzasadnił tym, że

jeden z oskarżonych – M. W. jest osobą powszechnie znaną w tym Sądzie,

bowiem przez kilkanaście lat był szefem Prokuratury Rejonowej w M. i z tej

racji utrzymywał kontakty służbowe z orzekającymi w nim sędziami. W ocenie

Sądu Rejonowego powyższe może wywierać wpływ na swobodę orzekania, a w

odczuciu społecznym rodzić przekonanie o braku warunków do rozpoznania

sprawy w tym sądzie w sposób w pełni obiektywny.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Inicjatywa Sądu Rejonowego w M. nie jest zasadna i nie zasługuje na

uwzględnienie. Wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie Sądu Najwyższego,

że przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie

art. 37 k.p.k., jako odstępstwo od obowiązku rozpoznania sprawy przez sąd

miejscowo właściwy, jest możliwe tylko w wyjątkowych przypadkach, kiedy

szczególnie ważne względy związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości za

takim przekazaniem przemawiają.

Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Fakt, że M. W. był

Prokuratorem Rejonowym w M. i w związku z tym utrzymywał kontakty

służbowe z niektórymi sędziami Sądu Rejonowego w M. nie może pociągać za

sobą uzasadnionych wątpliwości, także w opinii społecznej, co do możliwości

obiektywnego i bezstronnego rozpoznania tej sprawy przez sąd miejscowo

właściwy. W wystąpieniu nie wskazuje się przecież , że wszyscy sędziowie

Sądu Rejonowego w M. znają oskarżonego jako byłego prokuratora. Zresztą ani

wniosek, ani akta sprawy nie pozwalają ustalić do kiedy M. W. ( aktualnie

emeryt, wcześniej starosta powiatu m. ) miał ten urząd sprawować. Dobro

wymiaru sprawiedliwości, będące wyłącznym kryterium zastosowania tzw.

właściwości z delegacji wymaga przekazania sprawy innemu sądowi, gdy cały

sąd miejscowy jest „ nieodpowiedni” do jej rozpoznania. W przedmiotowej

sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Trudno bowiem zakładać, że nawet przy

odwołaniu się przez część sędziów do uprawnienia wynikającego z art. 42 § 1

k.p.k. w zw. z art. 41 § 1 k. p k., brak będzie w tak dużym sądzie sędziego, który

w sposób rzetelny i bezstronny rozpozna sprawę. Ponadto zauważyć trzeba, że

zaakceptowanie sposobu rozumowania Sądu Rejonowego, przedstawionego we

wniosku, przekreślałoby wyjątkowy charakter instytucji określonej w art. 37

k.p.k. Miałaby ona bowiem zastosowanie w każdym przypadku skierowania

aktu oskarżenia przeciwko osobie, która wcześniej utrzymywała kontakty

służbowe z sędziami.

Dlatego nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o przekazanie sprawy

do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru

sprawiedliwości.

Z tych względów Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.

/tp/