Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KO 102/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses retrial request for detention order as procedural outcome not covered by law.

Numero d'incarto IV KO 102/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Inammissibile (Inadmissible)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the defendant's request for a retrial regarding a detention order. The defendant argued that a judge was improperly delegated, making the order voidable, but the court found the appeal decision did not conclude the main criminal proceedings. Consequently, the request was deemed inadmissible because it did not meet the statutory requirements for a retrial under the Code of Criminal Procedure.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 540 § 1 k.p.k.; Art. 545 § 1 k.p.k.: A request for retrial is inadmissible if the challenged decision does not conclude the criminal proceedings or lacks autonomy, such as orders extending temporary detention which are merely procedural fragments of the main trial.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request temporary detention inadmissible appeal procedural autonomy code of criminal procedure judicial delegation final decision requirement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 540 § 1 k.p.k.
Wprawdzie orzeczenie to wywołuje niewątpliwie negatywne konsekwencje dla sfery wolności osobistej, lecz nie zmienia to jednak faktu, że nie spełnia warunku określonego w art. 540 § 1 k.p.k. i nie podlega weryfikacji w tym trybie.
art. 545 § 1 k.p.k.
na podstawie art. 545 § 1 k.p.k. w zw.
art. 429 § 1 k.p.k.
z art. 429 § 1 k.p.k. w zw.
art. 530 § 2 k.p.k.
z art. 530 § 2 k.p.k. odmówić przyjęcia, jako niedopuszczalnego z mocy ustawy, wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 2 lipca 2020 r., sygn.
art. 545 § 1 k.p.k
na podstawie art. 545 § 1 k.p.k.
art. 429 § 1 k.p.k
art. 530 § 2 k.p.k
z art. 530 § 2 k.p.k., konieczność odmowy jego przyjęcia.
art. 540 § 1 k.p.k
Wprawdzie orzeczenie to wywołuje niewątpliwie negatywne konsekwencje dla sfery wolności osobistej, lecz nie zmienia to jednak faktu, że nie spełnia warunku określonego w art. 540 § 1 k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KO 102/21 ZARZĄDZENIE Dnia 9 listopada 2021 r. na podstawie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. odmówić przyjęcia, jako niedopuszczalnego z mocy ustawy, wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 2 lipca 2020 r., sygn. akt II AKz […], częściowo zmieniającym postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 2 czerwca 2020 r., sygn. akt II K […], w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego K. M. UZASADNIENIEW dniu 14 lipca 2021 r. (data stempla pocztowego – k.

4) K. M. złożył do Sądu Najwyższego pismo, z którego wynika, iż domaga się „uchylenia z mocy prawa postanowienia Sądu Apelacyjnego w […] wydanego w dniu 2 lipca 2020 r., sygn. akt II AKa […] oraz uchylenia stosowanego tymczasowego aresztu stanowiącego skutek wydanego postanowienia”. Jako podstawę żądania oskarżony wskazał „uchwałę Izby Karnej Sądu Najwyższego w sprawie wadliwego delegowania do Sądu Apelacyjnego w […] sędziego R. P. oraz wobec stwierdzenia, że jest to bezwzględna przesłanka odwoławcza co do orzeczeń, w wydaniu których brał udział wadliwie powołany sędzia”.

Oskarżony podniósł nadto, że wadliwie wydane postawienie w przedmiocie tymczasowego aresztowania z udziałem sędziego R. P. „stanowiło podstawę do wydawania kolejnych tego typu w terminach późniejszych”. Powyższe pismo odnotowane zostało w Repertorium Sądu Najwyższego jako wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie tymczasowego aresztowania zakończonego wskazanym na wstępie kwestionowanym orzeczeniem.Wniosek powyższy, z uwagi na jego przedmiot, nie był dopuszczalny z mocy ustawy, gdyż nie dotyczył postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem (art. 540 § 1 k.p.k.).

Do kręgu orzeczeń, o których mowa w powyższym przepisie zaliczyć należy judykaty rozstrzygające w kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego lub szerzej, w których rozstrzygnięto o przedmiocie procesu. Należą do nich zatem również orzeczenia wydawane w różnych kwestiach ubocznych w toku procesu oraz w związku z jego przebiegiem, które rozstrzygają jednak o zagadnieniach autonomicznych. Postanowienie Sądu Apelacyjnego w […], wydane w następstwie rozpoznania środka odwoławczego wniesionego od orzeczenia w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztowania, choć prawomocne, nie kończy postępowania sądowego i nie zapadło w ramach postępowania odrębnego wobec głównego nurtu procesu.

Nie nosi również cech autonomiczności, lecz jest fragmentem postępowania co do istoty (odpowiedzialności karnej oskarżonych), dotyczącym kwestii wpadkowej - stosowania środka zapobiegawczego. Wprawdzie orzeczenie to wywołuje niewątpliwie negatywne konsekwencje dla sfery wolności osobistej, lecz nie zmienia to jednak faktu, że nie spełnia warunku określonego w art. 540 § 1 k.p.k. i nie podlega weryfikacji w tym trybie. Implikacją stwierdzenia prawnej niedopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie tymczasowego aresztowania była, wynikająca z treści art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k., konieczność odmowy jego przyjęcia.