Supreme Court quashes appeal judgment for procedural violations regarding evidence and failure to address all appeal arguments.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the appellate court's judgment due to significant procedural violations by the lower courts. The defense argued that the first-instance court failed to present crucial witness records and the appellate court ignored specific defense arguments despite the defendant's inconsistent confessions. The court ruled that these errors prevented a proper factual reconstruction and necessitated a remand for a complete review of all procedural complaints.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 167 k.p.k.; Art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k.; Art. 424 k.p.k.; Art. 442 § 3 k.p.k.; Art. 457 § 2 k.p.k.: A cassation appeal must be granted when the appellate court fails to address all specific defense arguments or omits essential evidence required for a proper factual finding.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KKN 578/99
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 stycznia 2001 r.
Sąd Najwyższy - Izba Karna na rozprawie w składzie następującym:
Przewodniczący: SSN – Henryk Gradzik
Sędziowie: SN – Wiesław Kozielewicz
SN – Józef Musioł (spr.)
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej – Krzysztofa Parchimowicza
po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2001 r.
sprawy P. M.
skazanego z art. 148 § 1 kk
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
z dnia 20 maja 1999 r., sygn. II AKa (…)
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K.
z dnia 14 października 1998 r., sygn. V K (…)
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Apelacyjnemu
w (…) do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 20 maja 1999 r. sygn. akt II AKa
(…) utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 października
1998 r. sygn. akt V K (…), który uznał oskarżonego P. M. za winnego
popełnienia przestępstwa z art. 148 § 1 kk polegającego na tym, że w dniu 12
czerwca 1993 r. w L., działając w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia M.
S. uderzył ją kilkakrotnie kamieniem w głowę, w wyniku czego doznała ona
złamania kości sklepienia i podstawy czaszki, złamania nasady nosa i żuchwy
po stronie prawej, co spowodowało jej zgon i za to skazał go na karę 15 lat
pozbawienia wolności oraz środek karny w postaci pozbawienia praw
publicznych na okres 5 lat.
Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżył kasacją obrońca
oskarżonego P. M., który zarzucając „rażące naruszenia przepisów prawa
procesowego mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, a to:
- art. 167 kpk poprzez pominięcie przez Sąd Okręgowy w K. dowodu z akt
sprawy Sądu Rejonowego w M., sygn. akt III K (…), pomimo tego iż sam
ten Sąd określił wyżej wymienione akta jako istotny dowód w sprawie, do
ujawnienia na rozprawie,
- art. 410 kpk w zw. z art. 4 kpk, poprzez oparcie się w rozstrzygnięciu
jedynie na wybiórczych elementach materiału dowodowego, a w
szczególności części wyjaśnień oskarżonego P. M. złożonych w toku
postepowania przygotowawczego, w których przyznał się on do winy oraz
na
wybranych
dostatecznego
elementach
uwzględnienia
zapisu
przy
przemawiających na korzyść oskarżonego,
eksperymentu
śledczego,
rozstrzygnięciu
bez
dowodów
- art. 424 kpk i art. 442 § 3 kpk poprzez brak wyczerpującego omówienia
szeregu istotnych dowodów w sprawie, w sytuacji gdy Sąd Apelacyjny w
(…) w swym wyroku z dnia 22 kwietnia 1997 r., sygn. akt II AKa (…),
uchylając wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 5 listopada 1996 r. i
przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, zwrócił uwagę na
konieczność
szczegółowego
i
precyzyjnego
omówienia
wszystkich
dowodów, co ma istotne znaczenia dla prawidłowej rekonstrukcji stanu
faktycznego oraz właściwego wnioskowania o winie i sprawstwie
oskarżonego w popełnieniu inkryminowanego mu czynu,
- art. 457 § 2 kpk, poprzez zaniechanie przez Sąd Apelacyjny w (…) pełnego
ustosunkowania się do zarzutów apelacji złożonej od wyroku Sądu
okręgowego w K. z dnia 14 października 1998 r., a dotyczących
rozbieżności w określeniu miejsca popełnienia przestępstwa, braku
omówienia zeznań szeregu świadków, jak również nie ustosunkowania się
do
zarzutów
apelacji
dotyczących
wartości
dowodowej
badania
poligraficznego
wniósł
o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sadu
Okręgowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi
Okręgowemu w K.
Na rozprawie Prokurator Prokuratury Krajowej przychylając się do
zarzutów kasacji w zakresie naruszenia art. 457 § 2 kpk wniósł o przekazanie
sprawy sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacji trudno odmówić słuszności.
Sprawa należy do trudnych i skomplikowanych i już to samo wymaga
wyjątkowej dokładności przy ocenie prawidłowości przeprowadzonych
czynności procesowych i dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych.
Przede wszystkim zaś wymagana była konieczność, wyjątkowo pełnego
ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podniesionych w apelacji.
W tym zaś kontekście trudno nie podzielić słuszności zarzutów
podniesionych w kasacji. Sąd Najwyższy nie mógł przejść do porządku nad
szeregiem naruszeń prawa procesowego ze strony Sądu Apelacyjnego.
1) Naruszenie art. 167 kpk poprzez pominięcie przez Sąd I instancji
dowodu z akt sprawy Sądu Rejonowego w M. sygn. akt III K (…) jest
ewidentne. Sąd Okręgowy bowiem uznał, iż akta sprawy III K (…) są istotnym
dowodem w sprawie i „będą potrzebne na ostatnim terminie rozprawy celem ich
ujawnienia” (k. 248 tom VI). Akta te dotyczyły G. Ż. i R. D. występujących w
sprawie oskarżonego P. M. w charakterze istotnych świadków.
Mimo takiego akcentowania wagi dowodu z tych akt Sąd Okręgowy nie
tylko tego dowodu nie przeprowadził, ale nawet nie podjął decyzji o zmianie
stanowiska w tym względzie.
Sąd odwoławczy wprawdzie zauważył, iż Sąd I instancji nie
ustosunkował się zarówno do zeznań świadka M. M. oraz akt sprawy karnej
sygn. III K (…) ale wniosek z tego uchybienia Sądu Okręgowego skwitował
stwierdzeniem, że dowody te „nie mogły wpłynąć na dokonanie krytycznych dla
oskarżonego ustaleń faktycznych” (str. 2 z uzasadnienia wyroku Sądu
Apelacyjnego k. (…)).
Rozumowanie takie nie wytrzymuje krytyki, bowiem skoro Sąd I instancji
nie przeprowadził dowodu z przedmiotowych akt, to trudno przesądzać jaką te
akta miały wartość dowodową przy ocenie zeznań świadków występujących w
sprawie, którą rozpatrywał.
Ten słuszny zarzut kasacji nie mógł pozostać bez znaczenia przy
rozstrzyganiu zasadności wniesionej kasacji.
2) Trudno też odmówić słuszności kasacji, gdy podnosi zarzut naruszenia
art. 457 § 2 kpk. Sąd Apelacyjny, w tej niewątpliwie trudnej sprawie, zajęcie
stanowiska wobec zarzutów podniesionych w apelacji sprowadził do ogólnej
oceny wyroku I instancji. Podzielając zajęte przez ten Sąd stanowisko co do
winy oskarżonego – wywiedzionej z przyznania się P. M., zaniechał
ustosunkowania się do konkretnych zarzutów apelacji.
Tymczasem - zauważone przez Sąd odwoławczy „usterki postępowania”
nie mogą pozostać li tylko skwitowane argumentem, iż oskarżony przyznał się
do winy, gdy:
a) przyznanie to nie było jednolite i zawierało wiele sprzecznych ze sobą
szczegółów podawanych przez oskarżonego w czasie różnych faz
postepowania przygotowawczego,
b) przyznanie to zostało odwołane.
Sąd odwoławczy poza kilku zdaniami na stronie pierwszej i drugiej
uzasadnienia swego wyroku skoncentrował swa uwagę wokół oceny wyjaśnień
oskarżonego, gdy tymczasem zarzuty apelacji podnosiły wiele zarzutów, co do
których Sąd Apelacyjny w ogóle stanowiska nie zajął. Sąd odwoławczy nie
może ograniczać swego stanowiska wobec zarzutów środka prawnego do
stwierdzenia, że podziela argumenty przytoczone w uzasadnieniu wyroku Sądu
I instancji.
Wobec braku zajęcia przez Sąd Apelacyjny stanowiska wobec wszystkich
zarzutów apelacji Sąd Najwyższy uznał, iż niemożliwa jest kontrola kasacyjna i
zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd odwoławczy winien zająć
stanowisko wobec wszystkich zarzutów apelacji i dać temu właściwy wyraz w
uzasadnieniu swego wyroku.
Z tych przyczyn nie przesądzając w niczym problemu winy oskarżonego
Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.