Supreme Court quashes appeal verdict due to improper single-judge composition in ordinary procedure.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the appellate court's verdict because the single-judge panel was improperly constituted for an ordinary criminal appeal. The defense argued procedural errors regarding the court's composition and the adequacy of the reasoning, while the prosecution claimed the single-judge arrangement was valid. The court ruled that using simplified procedure rules for an ordinary appeal violated mandatory composition requirements, necessitating a remand for a proper hearing.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 pkt 2 in principio kpk; Art. 20 § 1 dkpk; Art. 429 dkpk: A single-judge panel constituted under simplified procedure rules is invalid for hearing an appeal in ordinary procedure, requiring the case to be remanded for a proper composition.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KKN 543/97
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 grudnia 2001 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie
następującym:
Przewodniczący: Sędzia SN
Przemysław Kalinowski
Sędziowie: SN
Józef Skwierawski
Jerzy Steckiewicz – spr.
Protokolant: Wanda Ciszewska
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Parchimowicza
po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2001 r.
sprawy Z. G.
skazanego z art. 167 § 1 dkk
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K.
z dnia 13 marca 1997 r., sygn. IV Ka […]
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.
z dnia 12 grudnia 1996 r., sygn. II K […]
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu
w K. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 12 grudnia 1996 r., sygn.
II K […] S. G. uznany został za winnego tego, że: „w okresie od lipca 1995 r. do
sierpnia 1996 r. w K., przemocą polegającą na zamknięciu i nieudostępnieniu
kluczy oraz grożąc pobiciem, zmuszał swoją żonę B. G. do zaniechania
korzystania z ogrodu, szopy, garażu, suteren oraz telefonu” tj. popełnienia
występku określonego w art. 167 § 1 d.kk za co orzekł karę 6 miesięcy
pozbawienia wolności, przy czym wykonanie tej kary warunkowo zawiesił na
okres próby wynoszący 2 lata oraz grzywnę w kwocie 200 złotych.
Na mocy zarządzenia prezesa Sądu, wydanego na podstawie art. 19 § 1
dkk rozpoznanie sprawy nastąpiło w składzie jednego sędziego.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego.
Zarzucając obrazę art. 372 § 1 pkt 1 dkpk „poprzez sporządzenie uzasadnienia
nie odpowiadającego warunkom powołanego przepisu” i błąd w ustaleniach
faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na jego treść, a
polegającym na ustaleniu, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu,
postulował uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy sądowi
pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Wojewódzki w K. wyrokiem z dnia 13 marca 1997 r. sygn.
IV Ka […] zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Zarządzeniem prezesa sądu wojewódzkiego, powołującego się na treść
art. 429 § 1 dkpk rozpoznanie sprawy nastąpiło w składzie jednego sędziego.
Kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia 13 marca 1997 r.
wniósł obrońca skazanego.
Zarzucił rażące naruszenie prawa, które miało wpływ na treść zaskarżonego
orzeczenia, a mianowicie:
- art. 4 § 1 dkpk poprzez oparcie rozstrzygnięcia z naruszeniem zasady
swobodnej oceny dowodów,
- „odpowiednich
przepisów
prawa cywilnego
w
zakresie uprawnień
właściciela rzeczy”,
- art. 167 § 1 dkk poprzez uznanie, że czyn oskarżonego wyczerpywał
znamiona tego przestępstwa,
- art. 372 § 1 pkt 1 dkk „poprzez uznanie uzasadnienia wyroku sądu I instancji
za wystarczające i uzasadnienie swego stanowiska w tym zakresie jednym
zdaniem”.
Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o uwzględnienie kasacji i
uniewinnienie oskarżonego.
Prokurator w odpowiedzi na kasację podniósł, że sąd odwoławczy „był
nienależycie obsadzony”, bowiem pomimo że postępowanie przed sądem
pierwszej instancji toczyło się w trybie zwyczajnym, to skład sądu w
postępowaniu odwoławczym ustalony został w oparciu o przepisy postępowania
uproszczonego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Niewątpliwie, przy rozpoznaniu niniejszej sprawy sąd odwoławczy dopuścił się
obrazy prawa procesowego, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 2 in principio kpk
(w chwili orzekania przez ten sąd art. 388 pkt kpk z 1969 r.).
Uchybienie tego rodzaju – nienależyta obsada sądu – stanowi jedną z
bezwzględnych podstaw uchylenia orzeczenia, niezależnie od granic zaskarżenia
i podniesionych zarzutów oraz jego wpływu na treść orzeczenia.
Sprawa niniejsza w pierwszej instancji, co jest oczywiste (k. 49), została
rozpoznana w postępowaniu zwyczajnym, chociaż – na skutek zarządzenia
prezesa sądu rejonowego – w składzie jednoosobowym.
Po wniesieniu apelacji, sąd odwoławczy winien orzekać w składzie określonym
przez art. 20 § 1 dkpk; tymczasem skład sądu wyznaczony został zarządzeniem
prezesa Sądu Wojewódzkiego w K. na podstawie art. 429 dkpk (k. 87), a więc
właściwym dla postępowania uproszczonego.
Było to niedopuszczalne, bowiem „przewidziane w art. 429 zd. trzecie kpk
uprawnienie prezesa sądu wojewódzkiego do zarządzenia rozpoznania w
postępowaniu odwoławczym sprawy w składzie jednego sędziego ma
zastosowanie do spraw rozpoznawanych w pierwszej instancji w takim składzie,
lecz tylko w postępowaniu uproszczonym, a nie w postępowaniu zwyczajnym”
(vide uchwała SN z dnia 17 kwietnia 1997 r. I KZP 6/97 OSNKW 1997, z. 5-6,
poz. 43).
Wobec powyższego, bez merytorycznej oceny kasacji, zaskarżony nią
wyrok należało uchylić i sprawę przekazać Sądowi Okręgowemu w K.
do ponownego rozpoznania.
Przewodniczący: SSN (Przemysław Kalinowski)
Sędziowie: SSN (Józef Skwierawski)
aw
f/ak
SSN (Jerzy Steckiewicz)