Criminal appeal dismissed as obviously unfounded; factual findings by lower court cannot be re-evaluated by Supreme Court.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded, ordering the accessory prosecutor to bear the costs. The appellant argued that the lower court incorrectly assessed the social danger of the act, which led to the dismissal of the prosecution. The court ruled that the appeal focused on factual disputes rather than legal errors, and thus could not overturn the second-instance court's findings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 26 § 1 kk z 1969 r.; Art. 11 § 2 kpk z 1969 r.: The Supreme Court cannot re-evaluate factual findings made by the court of second instance regarding the social danger of an act when the appeal is based on factual disputes rather than procedural or legal errors.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KKN 394/98
POSTANOWIENIE
Dnia 28 czerwca 2001 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w trybie art.
535 § 2 kpk w składzie następującym:
Przewodniczący: SSN
Mieczysław Młodzik
po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2001 r.
sprawy T. D.
co do którego umorzono postępowanie karne o czyn z art. 156 § 1 kk z 1969 r.
z powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K.
z dnia 6 marca 1998 r., sygn. II Ka […]
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K.
z dnia 17 grudnia 1997 r., sygn. II K […]
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciąża
oskarżyciela
posiłkowego
M.
F. kosztami
sądowymi
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Jakkolwiek Sąd Najwyższy – z mocy prawa – nie jest obarczony
obowiązkiem sporządzenia uzasadnienia orzeczenia o uznaniu kasacji za
oczywiście bezzasadną, to – w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy – uznał za
konieczne odnieść się do zarzutu kasacyjnego obrazy prawa materialnego, a to
art. 26 § 1 kk z 1969 r., która w konsekwencji doprowadziła do umorzenia
postępowania karnego prowadzonego przeciwko T. D. o czyn z art. 156
§ 1 kk z 1969 r.
W rozumieniu autora kasacji wskazana obraza prawa miała nastąpić
poprzez nienależyte rozpoznanie „stopnia społecznego niebezpieczeństwa
czynu” przez Sąd Wojewódzki w K., który w postępowaniu odwoławczym
uchylił wyrok skazujący Sądu Rejonowego w K. z dnia 17 grudnia 1997 r.
i postępowanie karne, na podstawie art. 11 § 2 kpk z 1969 r. w związku z art.
26 § 1 kk z 1969 r., umorzył z uwagi na „znikomy stopień społecznego
niebezpieczeństwa czynu”.
Całe uzasadnienie kasacji - poza częścią odnoszącą się do zarzutu obrazy prawa
procesowego, a to art. 406 § 2 kpk z 1969 r. – poświęcone zostało rozważaniom
odnoszącym się do sfery faktów, a nie prawa.
Krytyka stanowiska sądu odwoławczego bowiem dokonana została poprzez
pryzmat własnego poglądu autora kasacji na aktywności oskarżonego i
oskarżyciela posiłkowego (pokrzywdzonego) w zajściu, które miało postać
„pojedynku”, a nie pobicia nie może ulegać wątpliwości, że kwestionowane są
ustalenia faktyczne sądu II instancji, które nie mogą być przedmiotem ocen sądu
kasacyjnego.
Kasacja nie wykazała, aby ustalenia te były wypadkową błędów natury
procesowej i z tego to powodu brak było podstaw do wzruszenia ocen sądu
odwoławczego odnoszących się do stopnia społecznego niebezpieczeństwa.
aw
f/ak