Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KKN 380/96 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation against joint assault conviction, rejecting defense's claim for conditional dismissal.

Numero d'incarto IV KKN 380/96
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense against a conviction for joint assault. The defense argued that the court erred in applying Article 156 of the Criminal Code and requested a conditional dismissal of proceedings. The court rejected these claims, stating that the factual findings regarding the joint action causing the victim's injuries were fully supported by the evidence and did not require a medical expert's opinion.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 158 § 1 kk z 1969 r.; Art. 156 § 1 kk z 1969 r.; Art. 537 kpk; The Supreme Court held that a cassation appeal based on the creation of a new factual scenario without proof of arbitrary findings by lower courts is inadmissible, and that joint responsibility for assault results does not mandate a conditional dismissal of proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
joint criminal responsibility assault conviction cassation appeal dismissal conditional dismissal proceedings factual findings review medical expert opinion Article 156 Criminal Code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 158 § 1 kk z 1969 r.
skazanego z art. 158 § 1 kk z 1969 r. w zw.
Art. 156 § 1 kk z 1969 r.
z art. 156 § 1 kk z 1969 r.
Art. 54 kk z 1969 r.
156 § 1 i przy zastosowaniu art. 54 kk z 1969 r.
Art. 59a pkt 1 i 2 kk z 1969 r.
na 1500 zł grzywny, Sąd Rejonowy orzekł także dwie nawiązki (art. 59a pkt 1 i 2 kk
Art. 176 § 1 kpk
a) art. 176 § 1 kpk poprzez ustalenie bez udziału biegłego z zakresu medycyny, że
Art. 3 § 3 kpk
b) art. 3 § 3 przez ustalenie, że pokrzywdzony K.
Art. 406 § 2 kpk
c) art. 406 § 2 kpk przez niedostateczne wykazanie, dlaczego zarzuty podane w
Art. 27 kk z 1969 r.
pobicia, nie można byłoby czynić sądom zarzutu naruszenia art. 27 kk z 1969 r. który
Art. 537 kpk
najwyraźniej nie dostrzegł uregulowania zawartego w art. 537 kpk wyznaczającego w

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KKN 380/96

POSTANOWIENIE

Dnia 20 kwietnia 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie – Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący:

Sędziowie:

SSN Andrzej Deptuła (spraw.)

SSN Bogdan Rychlicki

SSN Dorota Rysińska

Protokolant: Wanda Ciszewska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Bogumiły Drozdowskiej

po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2001 r.

sprawy T. S.

skazanego z art. 158 § 1 kk z 1969 r. w zw. z art. 156 § 1 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K.

z dnia 5 lipca 1996 r., sygn. IV Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.

z dnia 29 marca 1996 r., sygn. II K […]

I. Oddala kasację.

II. Kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża T. S.

UZASADNIENIE

I. Wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 26 marca 1996 r. sygn. II K […] –

T. S. uznany został za winnego tego, że w dniu 25 czerwca 1995 r. w K. działając

wspólnie z odpowiadającym w tym samym postępowaniu karnym W. D. pobił K. K.

kopiąc go po całym ciele i powodując takim działaniem ogólne potłuczenia ciała,

złamanie nosa i rany tłuczone, które to obrażenia, w szczególności złamanie nosa,

niegojące się, z przemieszczeniem oraz pourazowe, nawracające krwawienie z nosa

naruszyły czynności narządów jego ciała na czas powyżej 7 dni – i za to skazany

na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 i przy zastosowaniu art. 54 kk z 1969 r.

na 1500 zł grzywny, Sąd Rejonowy orzekł także dwie nawiązki (art. 59a pkt 1 i 2 kk

z 1969 r.).

Wyrok ten zaskarżył obrońca oskarżonego zarzucając błąd w ustaleniach

faktycznych oraz obrazę art. 156 § 1 kk z 1969 r. przez jego zastosowanie. Zdaniem

obrońcy prawidłowa kwalifikacja prawna czynu oskarżonego winna wyrażać się przez

przyjęcie za podstawę „jedynie” art. 158 § 1 kk z 1969 r., co z kolei otwierało

możliwość warunkowego umorzenia postępowania.

Sąd Wojewódzki w K. uznał apelację obrońcy za niezasadną i wyrokiem

z dnia 5 lipca 1996 r. sygn. IV Ka […] zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

II. Kasację wniósł obrońca T. S. wysuwając następujące zarzuty, mianowicie

zarzucił obrazę:

a) art. 176 § 1 kpk poprzez ustalenie bez udziału biegłego z zakresu medycyny, że

pokrzywdzony K. K. nie mógł doznać złamania nosa na skutek ataku ze strony

osk. W. D.;

b) art. 3 § 3 przez ustalenie, że pokrzywdzony K. K. doznał złamania nosa w drugiej

fazie zajścia, gdy był bity przez obu oskarżonych; W. D. i T. S., aczkolwiek fakt

ten budzi wątpliwości i dlatego nie powinno się go rozstrzygnąć na niekorzyść

osk. T. S.;

c) art. 406 § 2 kpk przez niedostateczne wykazanie, dlaczego zarzuty podane w

apelacji przez obrońcę osk. T. S. są nieuzasadnione.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty obrońca domagał się w kasacji „zmiany

wyroku Sądu Wojewódzkiego w K. i utrzymanego nim w mocy wyroku

Sądu Rejonowego ... przez zakwalifikowanie czynu osk. T. S. z art. 158 § 1 kk

i warunkowe umorzenie postępowania na podstawie art. 27 § 1 kk”.

III. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja w najmniejszym stopniu nie kwalifikowała się do uwzględnienia,

opierała się bowiem na wadliwej argumentacji, całkowicie błędnie sformułowała

wniosek końcowy o ile domagała się orzeczenia zmieniającego zaskarżony wyrok i

wyrok sądu

pierwszej instancji z orzeczeniem

o

warunkowym

umorzeniu

postępowania. Powtarzając takie żądanie na rozprawie kasacyjnej obrońca

najwyraźniej nie dostrzegł uregulowania zawartego w art. 537 kpk wyznaczającego w

sposób właściwy dla postępowania kasacyjnego rodzaje orzeczeń jakie mogą

zapadać w tym postępowaniu.

Niezasadność kasacji wiąże się jednak przede wszystkim z podjętą przez

skarżącego próbą kreowania własnego stanu faktycznego różniącego się od ustaleń

przyjętych przez sądy, przy braku wykazania, iż ustalenia te poczynione zostały w

sposób dowolny, a więc wbrew dowodom zebranym w sprawie. Nic bowiem nie

przemawia za stanowiskiem wyrażonym w kasacji, iż wydarzenie będące

przedmiotem osądu należy „podzielić” na dwie fazy oraz że dopiero druga faza, z

udziałem T. S. przybrała postać pobicia K. K., z czym jednak nie wiązał się skutek

w postaci złamania nosa pokrzywdzonemu, bowiem skutek ten był następstwem

wcześniejszego indywidualnego działania W. D..

Sąd Wojewódzki w K., odrzucając stanowisko obrońcy, trafnie stwierdził, że

ustalenia sądu pierwszej instancji wiążące urazy doznane przez K. K. ze wspólną

akcją obu oskarżonych mają pełne potwierdzenie w materiale dowodowym.

To właśnie wspólna akcja obu oskarżonych i ciosy jakie obaj oni zadali

pokrzywdzonemu powalił go na ziemię, dalsza zaś agresja oskarżonych mająca

postać bicia i kopania K. K. potęgowała zagrożenie co najmniej dla zdrowia

pokrzywdzonego. Nic zatem nie sprzeciwia się przyjęciu, że właśnie te ciosy

i kopanie leżącego pokrzywdzonego spowodowały urazy, nie wyłączając złamania

nosa, stwierdzone następnie u K. K.. Ustalenie tego faktu nie wiązało się w żadnej

mierze z koniecznością sięgania do opinii biegłego i opinia taka była po prostu

zbędna. Równe zaangażowanie się obu sprawców w pobicie pokrzywdzonego,

bez możliwego stopniowania agresji każdego z nich, wystarczająco silnie przemawia

za równą ich odpowiedzialnością. Różnicowanie odpowiedzialności jest w tej sytuacji

niczym nieuzasadnione, a do tego sprowadzają się wywody przedstawione w kasacji.

Tak więc gdyby nawet poprzestać na kwalifikowaniu czynu oskarżonego T. S.

z art. 158 § 1 kk z 1969 r., choć bliższa poprawności jest ocena czynu tego

oskarżonego oparta na współsprawstwie odnoszącym się do wszystkich skutków

pobicia, nie można byłoby czynić sądom zarzutu naruszenia art. 27 kk z 1969 r. który

jedynie dopuszcza, a nie obliguje do warunkowego umorzenia postępowania.

Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.

aw

Na oryginale właściwe podpisy

Za zgodność:

Kierownik Sekretariatu Wydziału

Izby Karnej S.N.

f/ak