Supreme Court dismissed cassation against joint assault conviction, rejecting defense's claim for conditional dismissal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense against a conviction for joint assault. The defense argued that the court erred in applying Article 156 of the Criminal Code and requested a conditional dismissal of proceedings. The court rejected these claims, stating that the factual findings regarding the joint action causing the victim's injuries were fully supported by the evidence and did not require a medical expert's opinion.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 158 § 1 kk z 1969 r.; Art. 156 § 1 kk z 1969 r.; Art. 537 kpk; The Supreme Court held that a cassation appeal based on the creation of a new factual scenario without proof of arbitrary findings by lower courts is inadmissible, and that joint responsibility for assault results does not mandate a conditional dismissal of proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KKN 380/96
POSTANOWIENIE
Dnia 20 kwietnia 2001 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie – Izba Karna na rozprawie w składzie
następującym:
Przewodniczący:
Sędziowie:
SSN Andrzej Deptuła (spraw.)
SSN Bogdan Rychlicki
SSN Dorota Rysińska
Protokolant: Wanda Ciszewska
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Bogumiły Drozdowskiej
po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2001 r.
sprawy T. S.
skazanego z art. 158 § 1 kk z 1969 r. w zw. z art. 156 § 1 kk z 1969 r.
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K.
z dnia 5 lipca 1996 r., sygn. IV Ka […]
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.
z dnia 29 marca 1996 r., sygn. II K […]
I. Oddala kasację.
II. Kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża T. S.
UZASADNIENIE
I. Wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 26 marca 1996 r. sygn. II K […] –
T. S. uznany został za winnego tego, że w dniu 25 czerwca 1995 r. w K. działając
wspólnie z odpowiadającym w tym samym postępowaniu karnym W. D. pobił K. K.
kopiąc go po całym ciele i powodując takim działaniem ogólne potłuczenia ciała,
złamanie nosa i rany tłuczone, które to obrażenia, w szczególności złamanie nosa,
niegojące się, z przemieszczeniem oraz pourazowe, nawracające krwawienie z nosa
naruszyły czynności narządów jego ciała na czas powyżej 7 dni – i za to skazany
na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 i przy zastosowaniu art. 54 kk z 1969 r.
na 1500 zł grzywny, Sąd Rejonowy orzekł także dwie nawiązki (art. 59a pkt 1 i 2 kk
z 1969 r.).
Wyrok ten zaskarżył obrońca oskarżonego zarzucając błąd w ustaleniach
faktycznych oraz obrazę art. 156 § 1 kk z 1969 r. przez jego zastosowanie. Zdaniem
obrońcy prawidłowa kwalifikacja prawna czynu oskarżonego winna wyrażać się przez
przyjęcie za podstawę „jedynie” art. 158 § 1 kk z 1969 r., co z kolei otwierało
możliwość warunkowego umorzenia postępowania.
Sąd Wojewódzki w K. uznał apelację obrońcy za niezasadną i wyrokiem
z dnia 5 lipca 1996 r. sygn. IV Ka […] zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
II. Kasację wniósł obrońca T. S. wysuwając następujące zarzuty, mianowicie
zarzucił obrazę:
a) art. 176 § 1 kpk poprzez ustalenie bez udziału biegłego z zakresu medycyny, że
pokrzywdzony K. K. nie mógł doznać złamania nosa na skutek ataku ze strony
osk. W. D.;
b) art. 3 § 3 przez ustalenie, że pokrzywdzony K. K. doznał złamania nosa w drugiej
fazie zajścia, gdy był bity przez obu oskarżonych; W. D. i T. S., aczkolwiek fakt
ten budzi wątpliwości i dlatego nie powinno się go rozstrzygnąć na niekorzyść
osk. T. S.;
c) art. 406 § 2 kpk przez niedostateczne wykazanie, dlaczego zarzuty podane w
apelacji przez obrońcę osk. T. S. są nieuzasadnione.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty obrońca domagał się w kasacji „zmiany
wyroku Sądu Wojewódzkiego w K. i utrzymanego nim w mocy wyroku
Sądu Rejonowego ... przez zakwalifikowanie czynu osk. T. S. z art. 158 § 1 kk
i warunkowe umorzenie postępowania na podstawie art. 27 § 1 kk”.
III. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja w najmniejszym stopniu nie kwalifikowała się do uwzględnienia,
opierała się bowiem na wadliwej argumentacji, całkowicie błędnie sformułowała
wniosek końcowy o ile domagała się orzeczenia zmieniającego zaskarżony wyrok i
wyrok sądu
pierwszej instancji z orzeczeniem
o
warunkowym
umorzeniu
postępowania. Powtarzając takie żądanie na rozprawie kasacyjnej obrońca
najwyraźniej nie dostrzegł uregulowania zawartego w art. 537 kpk wyznaczającego w
sposób właściwy dla postępowania kasacyjnego rodzaje orzeczeń jakie mogą
zapadać w tym postępowaniu.
Niezasadność kasacji wiąże się jednak przede wszystkim z podjętą przez
skarżącego próbą kreowania własnego stanu faktycznego różniącego się od ustaleń
przyjętych przez sądy, przy braku wykazania, iż ustalenia te poczynione zostały w
sposób dowolny, a więc wbrew dowodom zebranym w sprawie. Nic bowiem nie
przemawia za stanowiskiem wyrażonym w kasacji, iż wydarzenie będące
przedmiotem osądu należy „podzielić” na dwie fazy oraz że dopiero druga faza, z
udziałem T. S. przybrała postać pobicia K. K., z czym jednak nie wiązał się skutek
w postaci złamania nosa pokrzywdzonemu, bowiem skutek ten był następstwem
wcześniejszego indywidualnego działania W. D..
Sąd Wojewódzki w K., odrzucając stanowisko obrońcy, trafnie stwierdził, że
ustalenia sądu pierwszej instancji wiążące urazy doznane przez K. K. ze wspólną
akcją obu oskarżonych mają pełne potwierdzenie w materiale dowodowym.
To właśnie wspólna akcja obu oskarżonych i ciosy jakie obaj oni zadali
pokrzywdzonemu powalił go na ziemię, dalsza zaś agresja oskarżonych mająca
postać bicia i kopania K. K. potęgowała zagrożenie co najmniej dla zdrowia
pokrzywdzonego. Nic zatem nie sprzeciwia się przyjęciu, że właśnie te ciosy
i kopanie leżącego pokrzywdzonego spowodowały urazy, nie wyłączając złamania
nosa, stwierdzone następnie u K. K.. Ustalenie tego faktu nie wiązało się w żadnej
mierze z koniecznością sięgania do opinii biegłego i opinia taka była po prostu
zbędna. Równe zaangażowanie się obu sprawców w pobicie pokrzywdzonego,
bez możliwego stopniowania agresji każdego z nich, wystarczająco silnie przemawia
za równą ich odpowiedzialnością. Różnicowanie odpowiedzialności jest w tej sytuacji
niczym nieuzasadnione, a do tego sprowadzają się wywody przedstawione w kasacji.
Tak więc gdyby nawet poprzestać na kwalifikowaniu czynu oskarżonego T. S.
z art. 158 § 1 kk z 1969 r., choć bliższa poprawności jest ocena czynu tego
oskarżonego oparta na współsprawstwie odnoszącym się do wszystkich skutków
pobicia, nie można byłoby czynić sądom zarzutu naruszenia art. 27 kk z 1969 r. który
jedynie dopuszcza, a nie obliguje do warunkowego umorzenia postępowania.
Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.
aw
Na oryginale właściwe podpisy
Za zgodność:
Kierownik Sekretariatu Wydziału
Izby Karnej S.N.
f/ak