Supreme Court dismisses cassation against conviction for embezzlement and instigating crimes due to lack of procedural violations.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defendant J. T. against the lower court's conviction for embezzlement and instigating crimes. The defendant argued that the trial court committed procedural errors by admitting evidence without proper witness examination and failing to address specific defense claims. The court rejected these arguments, finding no grounds for the alleged violations of criminal procedure law as the evidence was properly handled and the lower court's reasoning was sound.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 155 § 1, 3 d.k.p.k.; Art. 338 § 1 d.k.p.k.; Art. 406 § 2 d.k.p.k.: The Supreme Court holds that a cassation complaint alleging procedural violations is inadmissible if the lower court's actions do not constitute a flagrant breach of law and the evidence remains consistent with the accused's statements.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KKN 365/97
POSTANOWIENIE
Dnia 15 listopada 2001 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie – Izba Karna na rozprawie w składzie
następującym:
Przewodniczący: SSN Lidia Misiurkiewicz
Sędziowie:
SN
Ewa Gaberle
SN
Antoni Kapłon (sprawozdawca)
Protokolant: Elżbieta Brejniak
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Krzysztofa Parchimowicza
po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2001 r.
sprawy J. T.
skazanego z art. 200 § 1 d.kk, 265 § 1 d.kk w zw. z art. 10 § 2 d.kk i 58 d.kk,
18 § 1 d.kk w zw. z art. 265 § 1 d.kk i 58 d.kk
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę J. T.
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w P.
z dnia 11 kwietnia 1997 r., sygn. II Ka […]
zmieniającego częściowo wyrok Sądu Rejonowego w P.
z dnia 29 listopada 1996 r., sygn. II K […]
oddala kasację, a kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego obciąża skazanego J. T.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 29 listopada 1996 r.,
sygn. II K […], J. T. został uznany za winnego tego, że
„I. w okresie od dnia 21 listopada 1994 r. do końca stycznia 1995 r. w P.,
pełniąc funkcję kierownika Działu Eksploatacji, działając w warunkach
przestępstwa ciągłego zagarnął mienie społeczne w łącznej kwocie
nie mniejszej niż 1.134 złote na szkodę M., a mianowicie:
a) za kursy autobusów na trasie P.-M. odbyte w dniach 21 listopada,
26 listopada, 27 listopada, 1 grudnia i 2 grudnia 1994 r. kwotę
460 złotych,
b) z tytułu wynajmu B. Z. autobusu zakładowego w dniu 20 stycznia
1995 r. na trasie P.-L.-P. kwotę 450 złotych,
c) podrabiając delegację służbową z dnia 5 stycznia 1995 r., poprzez
wpisanie
fikcyjnych
rzeczywistością
kosztów
godzin
zakupu
dojazdów
z
biletów,
niezgodnych
przyjazdów,
a
z
następnie
przedkładając ją jako autentyczną w kasie zakładu – kwotę 104 złote,
d) podejmując
samodzielną
decyzję
o
wykorzystaniu
autobusu
zakładowego do przejazdu służbowego na Ukrainę w dniu 5 stycznia
1995 r., oraz przeznaczeniu uzyskanych z przejazdu pasażerów
pieniędzy na zakup prezentów – kwotę 120 złotych,
tj. popełnienia przestępstwa z art. 200 § 1 d.kk, 265 § 1 d.kk w zw. z art. 200
§ 1 d.kk i w zw. z art. 10 § 2 d.kk i 58 d.kk;
II. w okresie od miesiąca lutego 1994 r. do 12 maja 1995 r. w P. oraz B.
woj. […], działając w warunkach przestępstwa ciągłego nakłaniał inne
osoby do popełnienia przestępstwa, a mianowicie:
e) pełniąc funkcję kierownika Działu Eksploatacji M. polecił podległemu
mu służbowo kierowcy J. M. podrobienie karty drogowej nr […]3
poprzez zaniżenie ilości przejechanych kilometrów o 414 podczas
wycieczki do Z. odbytej w okresie od 7-10 lutego 1995 r. oraz wpisanie
dwóch fikcyjnych kursów do L. na kartach […]4 i […]5
f) zaniżenie liczby przejechanych kilometrów o 699 w kartach drogowych
z dnia 24 lipca i 25 lipca 1994 r. o numerach […]9 i […]0 podczas
wycieczki do Włoch,
g) podległemu mu kierowcy A. S. polecił podrobienie karty drogowej
nr […]6 z dnia 5 stycznia 1995 r. poprzez wpisanie nieprawdziwej treści,
iż autobus M[…] odbył kurs zastępczy za A. […],
h) chcąc aby kierowca H. G. złożył nieprawdziwe oświadczenie przedłożone
uprzednio w dniu 9 maja 1995 r., dotyczące kursu z dnia 17 stycznia
1995 r. na trasie P.-L.-P. w dniu 12 maja 1995 r. w B., wręczył mu
napisane własnoręcznie oświadczenie niezgodne z prawdą.
tj. popełnienia przestępstwa z art. 18 § 1 d.kk w zw. z art. 265 § 1 d.kk
i 58 kk
III. w dniu 9 listopada 1994 r. w P. w […] „L.”, polecając wystawienie faktur
na zakup mebli do M[…] o nr 1/[…] i 2/v, obciążających zapłatą o łącznej
kwocie 1.404 zł […] „T.” z siedzibą w M., wyłudził poświadczenie
nieprawdy,
tj. popełnienia przestępstw z art. 267 § 1 d.kk”
i za powyższe skazany na karę łączną 1 roku pozbawienia wolności z
warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby dwóch lat,
zobowiązany do naprawienia szkody, a nadto za czyn opisany w pkt. I skazany
na karę dodatkową zakazu zajmowania stanowisk związanych z materialną
odpowiedzialnością na okres 2 lat oraz na grzywnę w kwocie 1000 złotych.
Sąd Wojewódzki w P., po rozpoznaniu sprawy na skutek apelacji obrońcy
J. T., wyrokiem z dnia 11 kwietnia 1997 r., sygn. II Ka […], zmienił częściowo
zaskarżony wyrok w ten sposób, że co do czynu opisanego w pkt. I lit. a,b,c
przyjął, iż oskarżony zagarnął kwotę łączną 1.014 złotych i za ten czyn
wymierzył karę 1 roku pozbawienia wolności i 1000 zł grzywny
oraz zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody w kwocie 1.014 złotych,
a nadto uniewinnił J. T. od popełnienia przestępstwa z art. 267 § 1 kk,
opisanego w pkt. IV, zaś w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał
w mocy.
Ten z kolei wyrok zaskarżył kasacją obrońca J. T. zarzucając „rażące
naruszenie prawa procesowego, mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, a to:
- art. 155 § 1 i 3 d.kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego oskarżonego
(pismo procesowe zawierające wniosek – k. 2051 akt sprawy) o
przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka E. T.,
- art. 338 § 1 d.kpk przez odczytanie na rozprawie protokołów przesłuchania
świadków z postępowania przygotowawczego, pomimo, iż dotyczyły one
okoliczności o doniosłym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy,
- art. 406 § 2 d.kpk poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku motywacji,
dlaczego zarzuty zgłoszone w środku odwoławczym złożonym przez obrońcę
Sąd uznał za niezasadne.
W konkluzji skarżący wniósł „o uchylenie wyroku Sądu Wojewódzkiego w P.
z dnia 11 kwietnia 1997 r. i częściowo zmienionego nim wyroku
Sądu Rejonowego w P. z dnia 29 listopada 1996 r. i przekazanie sprawy
do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji”.
W odpowiedzi na kasację Prokurator Wojewódzki w P. wniósł o jej
oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Żaden z postawionych przez autora kasacji zarzutów nie jest zasadny i
jako taki nie może być uwzględniony.
Co do zarzutu rażącej obrazy art. 155 § 1 i 3 d.kpk, to zasadną zdaje się
konstatacja (vide protokół rozprawy głównej – k. 2087 akt – odwrót), iż
odczytano wniosek dowodowy J. T. złożony na piśmie (k. 2051 akt sprawy),
po czym tenże oskarżony podtrzymał swój wniosek, wszakże tylko w zakresie
dokumentów. Po wysłuchaniu stron, sąd pierwszej instancji tak zmodyfikowany
wniosek uwzględnił.
Pogląd autora kasacji, iż sąd dopuścił dowód z przesłuchania jako
świadka E. T., a następnie (nie wiadomo zresztą z jakiego powodu) dowodu
tego nie przeprowadził, tym samym dopuszczając się wskazanej wyżej obrazy
prawa procesowego jest nieporozumieniem.
Na marginesie jedynie zauważyć wypada, iż pisemny wniosek o
przesłuchanie wskazanego wyżej świadka i tak nie spełniał warunków
przewidzianych w art. 154 § 1 d.kpk, nie wskazując na jaką okoliczność
(okoliczności) świadek ten miałby zeznawać i jako taki i tak nie mógłby zostać
uwzględniony.
Następny postawiony w kasacji zarzut rażącego naruszenia art. 338 § 1
d.kpk także nie jest trafny. Nie ulega wątpliwości, iż zgoda stron w sytuacji
procesowej statuowanej tymże przepisem nie jest warunkiem wystarczającym
do jego zastosowania.
W szczególności odczytane zeznania nie mogą pozostawać w
sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonego (oskarżonych), a treść tych zeznań
nie może dotyczyć okoliczności o podstawowym znaczeniu dla rozstrzygnięcia
sprawcy.
In concreto wszakże rzecz tyczy się trzech świadków. I tak B. B. (k. 108110, 700-701 akt sprawy) jako tzw. rewident kontrolował głównie dokumenty,
przy czym brak w wywiedzionych przez niego wnioskach bezpośredniego
odniesienia do wyjaśnień oskarżonego.
W. B. (k. 695 akt sprawy) zeznał na temat przesmarowania napędu
licznika kilometrów w autobusie, natomiast świadek A. K. (k. 696 akt sprawy)
złożył zeznania, iż jako ksiądz organizował wycieczkę dla dzieci, także
z ubogich rodzin do K., W. i Z..
Oskarżony J. T. w swoich wyjaśnieniach do tych zeznań nie odnosił się,
bądź potwierdzał je w całości (jak w przypadku zeznań świadka K.).
Jak zatem z powyższego wynika i ten zarzut kasacji jawi się jako
bezzasadny.
Co się tyczy ostatniego postawionego w kasacji zarzutu, a to rażącej
obrazy art. 406 § 2 d.kpk, to i on nie zasługuje na akceptację.
Sąd odwoławczy bowiem odniósł się do zarzutów apelacji i swoje
stanowisko w sposób poprawny uzasadnił.
Można wprawdzie zauważyć, iż brak jest w motywach wyroku sądu
odwoławczego wyraźnego odniesienia do postawionego w apelacji zarzutu
obrazy art. 155 § 3 d.kpk, ale, po pierwsze autor kasacji w jej uzasadnieniu tej
akurat kwestii przy tym zarzucie kasacyjnym nie podnosi.
Po wtóre, zważywszy na wyżej przedstawione wywody tyczące się
pierwszego zarzutu sformułowanego w kasacji, konstatując przy tym ogólną
akceptację przez sąd odwoławczy sposobu procedowania Sądu pierwszej
instancji, nie sposób jest dostrzec rażącego naruszenia prawa procesowego, jak
chciałby to widzieć skarżący.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
Przewodniczący: SSN (Lidia Misiurkiewicz)
Sędziowie: SSN (Ewa Gaberle)
SSN (Antoni Kapłon)
aw
f/ak