Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KKN 29/01 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court verdict for procedural violation and dismisses case due to statute of limitations.

Numero d'incarto IV KKN 29/01
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the Regional Court's verdict and dismissed the criminal proceedings against the defendant. The defendant had intentionally hit a dog with a car, resulting in a fine and compensation order upheld by the lower court. The Court of Cassation found a gross procedural violation because the Regional Court failed to question witnesses whose testimony was crucial to the verdict, despite the defendant's denial of their accounts. Consequently, the Court ruled that the Regional Court could not base its judgment on unexamined witness statements, leading to the dismissal of the case due to the expiration of the statute of limitations.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 512 § 4 k.p.k.; Art. 392 k.p.k.; Art. 409 k.p.k.; Art. 45 § 1 kw. A court must personally question witnesses whose testimony forms the basis of its verdict; failure to do so constitutes a gross procedural violation, necessitating the dismissal of proceedings if the statute of limitations has expired.

Parole chiave

Generato dall'IA
gross procedural violation witness examination statute of limitations dismissal of proceedings criminal procedure code Court of Cassation procedural defect

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 535 § 32 k.p.k.
na podstawie art. 535 § 32 kpk
art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 6 kpk w zw.
art. 45 § 1 kw
z art. 45 § 1 kw – umarza;
art. 512 § 4 k.p.k.
orzeczenie Sadu zapadło z rażącym naruszeniem art. 512 § 4 kpk polegającym
art. 392 k.p.k.
skutek wniesienia odwołania od orzeczenia Kolegium ds. wykroczeń art. 392
art. 409 k.p.k.
Skoro zaś, zgodnie z art. 409 kpk (stosowanym w zw.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok SN z dnia 20 października 1998 r., sygn. V KKN 401/99 – OSNKW 1999, z. 11-12, poz. 80

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KKN 29/2001

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 marca 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN

- Jacek Sobczak

Sędziowie: SN:

- Wiesław Maciak (spraw.)

- Lidia Misiurkiewicz

po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2001 r. na podstawie art. 535 § 32 kpk

sprawy K. G.

skazanego z art. 124 § 1 kw

z powodu kasacji na korzyść, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich

sygn. RPO/310892/99/II/MS

od wyroku Sądu Rejonowego w K.

z dnia 23 marca 1999 r., sygn. II Kws …/98/S

utrzymującego w mocy orzeczenie Kolegium ds. Wykroczeń w S. przy Sądzie

Rejonowym w K.

z dnia 16 listopada 1998 r., sygn. Kw …/98

- uchyla zaskarżony wyrok i postępowanie w stosunku do K.

G. o popełnienie wykroczenia z art. 124 § 1 kw, w oparciu o

art. 17 § 1 pkt 6 kpk w zw. z art. 45 § 1 kw – umarza;

- kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Orzeczeniem Kolegium ds. Wykroczeń w S. przy Sądzie Rejonowym z

dnia 16 listopada

1998 r., K. G. uznany został winnym tego, że w dniu 23

września 1998 r. około godz. 12 00 w miejscowości S. umyślnie przejechał

samochodem marki „Żuk”

psa o wartości 200 zł na szkodę A. K., to jest

popełnienia wykroczenia z art. 124 § 1 kw, za który to czyn Kolegium

wymierzyło obwinionemu karę grzywny w wysokości 300 zł, orzekając

jednocześnie wobec niego obowiązek zapłaty równowartości wyrządzonej

szkody w kwocie 200 zł na rzecz pokrzywdzonego (k. 16).

W wyniku złożonego od tego orzeczenia przez Kr. G. odwołania, Sąd

Rejonowy , wyrokiem z dnia 23 marca 1999 r. zaskarżone orzeczenie utrzymał

w mocy (k. 24).

Kasację na korzyść od powyższego wyroku, w trybie art. 521 kpk, wniósł

rzecznik

Praw

Obywatelskich,

zarzucając

„rażące

naruszenie

prawa

procesowego, mogące mieć istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art.

512 § 4 kpk, polegające na odstąpieniu od wezwania i przesłuchania na

rozprawie odwoławczej świadków A. K. i E. K. pomimo, że – jak wynika z

uzasadnienia wyroku – zeznania tych osób miały istotne znaczenie dla

rozstrzygnięcia sprawy i stanowiły podstawę orzeczenia, a nadto świadkowie ci

stwierdzili okoliczności, których oskarżony K. G. w swoich wyjaśnieniach

przed Kolegium oraz w odwołaniu zaprzeczał”.

W oparciu o przytoczony wyżej zarzut Rzecznik Praw Obywatelskich

wniósł o „uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania w

stosunku do K. G. – w oparciu o przepis art. 17 § 1 pkt 6 kpk w zw. z art. 45 § 1

kw – z powodu ustania karalności wykroczenia”.

W tym stanie sprawy Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich jest zasadna w stopniu

oczywistym.

Zgodzić się bowiem należy z wywiedzionym w niej poglądem, że

orzeczenie Sadu zapadło z rażącym naruszeniem art. 512 § 4 kpk polegającym

na tym, że Sąd Rejonowy odstąpił od wezwania na rozprawę odwoławczą i nie

przesłuchał świadków A. K. i E. K. Jak wynika z treści uzasadnienia

zaskarżonego wyroku Sadu Rejonowego zaaprobował ustalenia

faktyczne

Kolegium ds. wykroczeń, poczynione w oparciu o relacje wymienionych osób

(k. 26-28), a zatem zeznania te miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia

sprawy, zaś okolicznościom podniesionym przez tych świadków obwiniony

zarówno w swoich wyjaśnieniach, jak i w odwołaniu, stanowczo zaprzeczył.

Dopuszczalne zaś, w świetle art. 512 § 4 kpk, odstąpienie od wezwania

na rozprawę odwoławczą świadków i biegłych może zaistnieć wówczas, gdy ich

zeznania – według przewidywań – nie będą miały znaczenia dla rozstrzygnięcia

sprawy i nie będą stanowiły podstawy orzeczenia. Przyjęcie odmiennej

interpretacji tego przepisu nie dałoby się bowiem pogodzić z brzmieniem art.

392 kpk, stosowanym w postępowaniu przed sądem rejonowym w związku z

treścią art. 510 i 512 § 1 kpk oraz art. 458 kpk.

Wnioski wypływające z zastosowania w postępowaniu toczącym się na

skutek wniesienia odwołania od orzeczenia Kolegium ds. wykroczeń art. 392

kpk, sprowadzają się do uznania, że w postępowaniu tym sąd nie jest władny

odczytywać na rozprawie innych protokołów zeznań świadków niż te, które

sporządzone zostały przed sądem.

Skoro zaś, zgodnie z art. 409 kpk (stosowanym w zw. z art. 510 i 512 § 1

kpk oraz art. 458 kpk), podstawę wyroku stanowić mogą wyłącznie

okoliczności ujawnione w toku rozprawy głównej, sąd rejonowy nie może

swojego wyroku

oprzeć na zeznaniach świadków, których nie przesłuchał

(vide: wyrok SN z dnia 20 października 1998 r., sygn. V KKN 401/99 –

OSNKW 1999, z. 11-12, poz. 80).

Obowiązkiem sądu było przesłuchanie bezpośrednio na rozprawie

wskazanych świadków, skoro na dowodach z ich zeznań zamierzał oprzeć

swoje orzeczenie, co w realiach rozpoznawanej sprawy właśnie miało miejsce,

bowiem na ich zeznaniach w istocie oparł wydane orzeczenie.

W tej sytuacji stosując art. 535 § 3 kpk należało, w oparciu o art. 438 pkt

2 kpk w zw. z art. 518 kpk, zaskarżone kasacją Rzecznika Praw Obywatelskich

orzeczenie Sądu Rejonowego uchylić i postępowanie w stosunku do K. G., na

podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk w zw. z art. 45 § 1 kw umorzyć z uwagi na

przedawnienie karalności wykroczenia.

Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

Przewodniczący SSN: (Jacek Sobczak)

Sędziowie SN: (Wiesław Maciak)

f/jw

(Lidia Misiurkiewicz)