Supreme Court dismisses appeal on fleeing charge, ruling witness testimony irrelevant to facts.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense against a conviction for fleeing the scene of a traffic accident. The defense argued procedural violations regarding the failure to question a witness, but the court found the witness's testimony concerned an irrelevant conversation unrelated to the core issue of flight. Consequently, the court upheld the lower courts' finding that the defendant fled the scene and denied the appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 145 § 1 i 4 kk z 1969 r.; Art. 155 § 1 pkt 2 kpk z 1969 r.; The court may disregard evidence concerning circumstances not essential to the conviction when the defendant's flight is established by other facts.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KKN 241/98
POSTANOWIENIE
Dnia 26 lutego 2002 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Lech Paprzycki (spr.) (przewodniczący)
SSN Dorota Rysińska
SSN Józef Skwierawski
Protokolant: Ewa Sokołowska
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Józefa Piechoty
w sprawie S. P.
oskarżonego z art. 145 § 1 i 4 dkk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie
w dniu 26 lutego 2002 r.
kasacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 11 grudnia 1997 r., sygn. akt IX Ka […]
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w J.
z dnia 17 kwietnia 1997 r., sygn. akt III K […]
oddala kasację a kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego obciąża skazanego S. P.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w K., wyrokiem z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie
IX Ka […], zmienił wyrok Sądu Rejonowego w J. z dnia 17 kwietnia 1997 r.,
wydany w sprawie II K […], którym S. P. skazany został za przestępstwo
zakwalifikowane z art. 145 § 1 i 4 kk z 1969 r.
Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego kasację wniósł obrońca
oskarżonego S. P. i zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa procesowego
mogące mieć wpływ na treść orzeczenia, a to: - art. 3, 306 i 314 kpk przez
zaniechanie przesłuchania na rozprawie wszystkich dowodów uprzednio
dopuszczonych w tej sprawie, a zwłaszcza odstąpienie od przesłuchania świadka
S. D., - art. 4 § 1, 357 i 372 § 1 pkt 1 kpk poprzez naruszenie zasady swobodnej
oceny dowodów, poprzez pominięcie przy ustalaniu podstawy faktycznej wyroku
wszystkich dowodów a także poprzez wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia
wyroku w zakresie okoliczności mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia
co do winy, - art. 406 § 2 kpk poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu
wyroku sądu odwoławczego do zarzutów zawartych w skardze apelacyjnej
obrońcy oskarżonego wniósł o uchylenie wyroków Sądów obu instancji
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w J..
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy oskarżonego jest niezasadna i jako taka została
oddalona,
a
oskarżony
obciążony
kosztami
sądowymi
postępowania
kasacyjnego na podstawie art. 636 § 1 kpk.
Co prawda, ma rację obrońca oskarżonego, że postępowanie Sądu
Rejonowego, który najpierw dopuścił dowód z zeznań S. D., a następnie
zrezygnował z przeprowadzenia tego dowodu, ograniczając się do stwierdzenia,
że dowodu tego nie przeprowadzi, gdyż S. D. jest chory a ponadto sprawa
dojrzała do rozstrzygnięcia, jest niekonsekwentne. Jednakże uwagę należało
zwrócić przede wszystkim na to, że dowód ten miał dotyczyć okoliczności
nieistotnej w sprawie. Z wyjaśnień oskarżonego na rozprawie wynika, że
po wypadku rozmawiał on ze S. D. w pobliżu budynku Komisariatu Policji w S.,
pytając tę osobę, czy któryś z policjantów jest w Komisariacie. Przedmiotem tej
rozmowy, zgodnie z wyjaśnieniami oskarżonego, nie były żadne inne
okoliczności, w tym fakt uczestniczenia oskarżonego w wypadku drogowym.
Ustalenie takiej treści rozmowy między oskarżonym i S. D. nie jest tą
okolicznością, która mogłaby mieć znaczenie dla ustalenia, czy oskarżony
zbiegł czy też nie zbiegł z miejsca zdarzenia - wypadku drogowego.
Wobec tego, zrezygnowanie przez Sąd Rejonowy z przeprowadzania dowodu
z zeznań S. D. albo oddalenie wniosku dowodowego w tym zakresie, gdyby
został w tej sprawie złożony, znajdowało podstawę prawną w treści art. 155 § 1
pkt 2 kpk z 1969 r.
Jednocześnie w sprawie tej niewątpliwe, a także w zasadzie bezsporne,
jest, że oskarżony oddalił się z miejsca wypadku, po czym udał się do miejsca
swego zamieszkania, gdzie, jak twierdził, spożywał alkohol. Nie uczynił więc
nic z tego, do czego zobowiązany był, jako uczestnik wypadku drogowego
kierujący pojazdem, na podstawie art. 44 ustawy z 1997 r. prawa o ruchu
drogowym.
Takie
zachowanie
jakie
było
udziałem
oskarżonego
po
spowodowaniu wypadku, nawet jeżeli był on w pobliżu budynku Komisariatu
Policji w S., ustalił, iż nie ma tam policjantów i rozmawiał ze S. D., trafnie
zostało uznane przez Sądy obu instancji jako zbiegnięcie z miejsca zdarzenia
w rozumieniu art. 145 § 4 kk z 1969 r. Uniemożliwiło ono bowiem ustalenie,
z udziałem oskarżonego, okoliczności wypadku, niezwłocznie po jego
zaistnieniu, a także uniemożliwiło ustalenie innych istotnych okoliczności,
w tym tego, czy oskarżony znajdował się pod wpływem alkoholu.
Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy
oskarżonego S. P..
Przewodniczący: SSN (Lech Paprzycki)
Sędziowie: SSN (Dorota Rysińska)
SSN (Józef Skwierawski)
aw
f/ak