Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KKN 234/96 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal judgment for violating defendant's right to defense and remands case.

Numero d'incarto IV KKN 234/96
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appeal judgment and remanded the case to the District Court for retrial. The defendant argued that the lower courts violated his right to defense by rejecting evidence regarding police brutality and failing to address new claims. The Court found the appellate court's failure to correct these procedural errors constituted a serious violation of the defendant's rights, necessitating a new trial.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 9, 155 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 316 k.p.k.; Art. 338 § 1 k.p.k.; Art. 387 pkt 1, 2 k.p.k.; Art. 527 § 4 k.p.k.: A court judgment must be quashed and the case remanded if the appellate court fails to address serious violations of the defendant's right to defense, such as the rejection of relevant evidence or failure to consider new claims presented during the proceedings.

Parole chiave

Generato dall'IA
right to defense rejection of evidence procedural violation remand for retrial appellate court error police brutality claim criminal procedure law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 9 k.p.k.
rozstrzygnięcia (art. 9, 155, 338 § 1)”.
Art. 155 § 1 pkt 2 k.p.k.
Rażąco naruszono przepisy art. 155 kpk i art.
Art. 316 k.p.k.
został w ogóle rozpoznany przez Sąd Rejonowy (por. art. 316 kpk). Podczas
Art. 338 § 1 k.p.k.
Naruszono przepis art. 338 § 1 kpk.
Art. 387 pkt 1 k.p.k.
zarzut obrazy art. 387 pkt 1 i 2 kpk z 1969 r., albowiem pomimo zaistnienia
Art. 387 pkt 2 k.p.k.
zarzut obrazy art. 387 pkt 1 i 2 kpk z 1969 r., albowiem pomimo zaistnienia
Art. 527 § 4 k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KKN 234/96

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 kwietnia 2001 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN

- Andrzej Deptuła

Sędziowie: SN

- Dorota Rysińska

- Bogdan Rychlicki – spr.

Protokolant: Wanda Ciszewska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej – Bogumiły Drozdowskiej

po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2001 r.

sprawy W. H.,

skazanego z art. 236 kk z 1969 r.

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K.

z dnia 12 kwietnia 1996 r., sygn. VI Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R.

z dnia 12 stycznia 1996 r., sygn. II K […]

1. uchyla zaskarżony wyrok i utrzymany nim w mocy wyrok Sądu

Rejonowego w R. z dnia 12 stycznia 1996 sygn. akt II K […] i

sprawę W. H. przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi

Rejonowemu w R.,

2. zarządza na rzecz W. H. zwrot opłaty od kasacji w kwocie

300 zł.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia 12 stycznia 1996 r. sygn. akt

II K […] W. H. został uznany za winnego, że w dniu 3 marca 1994 r. w R.

używając słów powszechnie uznanych za wulgarne i obelżywe znieważył

funkcjonariuszy policji W. K. i A. K. podczas i w związku z pełnieniem

przez nich obowiązków służbowych, tj. popełnienia przestępstwa określonego w

art. 236 kk i skazany na podstawie tego przepisu przy zastosowaniu art. 36 § 1

kk na grzywnę w kwotę 200 zł. Nadto zasądzono od skazanego na rzecz Skarbu

Państwa opłatę w wysokości 20 zł i koszty postępowania w kwocie 23 zł i 20 gr.

Na wniosek skazanego sporządzono uzasadnienie wyroku (k. 132). Wyrok ten

został zaskarżony apelacją wniesioną osobiście przez W. H.. W środku

odwoławczym sformułowano dwa zarzuty: „obrazy prawa materialnego (art.

236 kk) i obrazy przepisów postępowania, co miało wpływ na treść

rozstrzygnięcia (art. 9, 155, 338 § 1)”.

Nadto w uzasadnieniu tegoż środka skazany powołując się na treść art.

402 kpk wniósł o przeprowadzenie dowodu z „akt Sądu Rejonowego w Z.,

na okoliczność tego, iż p-ko W. K. toczyło się postępowanie o czyn z art. 166 kk

– vide akta Prokuratora Rejonowego w Z. II K […]”. Skarżący w oparciu o tak

podniesione zarzuty i powyższy wniosek dowodowy wnosił o uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy prokuratorowi w celu usunięcia

braków

postępowania

przygotowawczego,

w

tym

„pociągnięcia

do

odpowiedzialności karnej osób, które dopuściły się pobicia oskarżonego, a

następnie sfabrykowały fałszywe oskarżenie, ewentualnie o uniewinnienie go od

przypisanego mu czynu”.

Sąd Wojewódzki w K. wyrokiem z dnia 12 kwietnia 1996 r. sygn. akt

VI Ka […] zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (k. 149, 151-153).

Ustanowiony przez skazanego obrońca w ustawowym terminie wniósł w

jego imieniu kasację, w której zaskarżając wyrok sądu pierwszej instancji i

wyrok sądu odwoławczego zarzucił im rażące naruszenie prawa mające wpływ

na treść obu orzeczeń, przy czym pod adresem sądu odwoławczego podniósł

zarzut obrazy art. 387 pkt 1 i 2 kpk z 1969 r., albowiem pomimo zaistnienia

przesłanek tam określonych orzeczenie sądu pierwszej instancji nie zostało

uchylone.

W odniesieniu do wyroku sądu pierwszej instancji autor kasacji zarzucił

następujące uchybienia:

1. „Skazanemu przypisano popełnienie czynu z art. 236 kk. Sąd w toku

postępowania i w uzasadnieniu wyroku nie wyjaśnił podstawy prawnej

wyroku, nie ustalił tak w postępowaniu jak i nie wskazał w uzasadnieniu

jakie słowa uznał za wulgarne i obelżywe. W istocie nie wiadomo na czym

miało polegać zachowanie skazanego wyczerpujące znamiona przestępstwa

z art. 236 kk. Skazany nie mógł podnieść zarzutów apelacyjnych w tym

kierunku.

Ustalenie i wskazanie konkretnych słów jakie Sąd uznał za zniewagę

powinno być precyzyjne i konkretne.

Pokrzywdzeni zeznawali odmiennie co do treści słów obelżywych, i tych

rozbieżności przy stanowczej postawie i wyjaśnieniach oskarżonego Sąd nie

tłumaczył zgodnie z zasadą in dubio pro reo.

2. Rażąco naruszono przepisy art. 155 kpk i art. 9 kpk

Sąd w toku postępowania nie ustosunkował się do pisemnych wniosków

dowodowych

ówczesnego

oskarżonego.

Dowodów

tych

nie

przeprowadzono, a sąd nie wydał postanowienia o ich oddaleniu. Nie doszło

do zweryfikowania linii obrony, naruszono zasadę równości stron w

procesie.

3. Naruszono przepis art. 338 § 1 kpk.

Bezpośrednie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania pokrzywdzonego

było niezbędne. Brak było przesłanki do przeprowadzenia tego dowodu w

formie odczytania.

W. K. do Sądu nie stawił się. Sąd Rejonowy wbrew treści przepisów

Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, Obrony Narodowej oraz Zdrowia

i Opieki Społecznej z dnia 24 października 1970 roku w sprawie warunków i

trybu usprawiedliwienia niestawiennictwa z powodu choroby uczestników

procesu w sprawach karnych (Dz. U. Nr 27 poz. 218 z 1970 roku)

niezweryfikowane zaświadczenia lekarskie uznał za usprawiedliwione.

Zachodziła

konieczność

konfrontacji

pomiędzy

tym

świadkiem,

a

oskarżonym, ponadto należało skonfrontować przy sprzeczności zeznań obu

pokrzywdzonych.

Powyższe uchybienia uniemożliwiały oskarżonemu jakąkolwiek obronę w

toku całego postępowania”.

W konkluzji skargi kasacyjnej skarżący wnosił o uchylenie powołanych wyżej

wyroków i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w R. do ponownego

rozpoznania jak również o wstrzymanie w trybie art. 469 § 1 kpk „wykonania

orzeczenia”. Prokurator Prokuratury Wojewódzkiej w K. w odpowiedzi

na kasację obrońcy wniósł o oddalenie jej jako niezasadnej.

Zważywszy, iż orzeczona kara została wykonana (uiszczono grzywnę i

koszty sądowe) Sąd Najwyższy wniosek obrońcy skazanego o wstrzymanie

wykonania orzeczenia jako bezprzedmiotowy pozostawił bez rozpoznania (k.

14).

Sąd Najwyższy rozważył:

Kasacja jest zasadna. Trafnie stawia ona zarzut obrazy przepisów

postępowania (art. 387 pkt 1 i 2 kpk z 1969) orzeczeniu sądu odwoławczego w

kontekście słusznych zarzutów skierowanych stricte wobec orzeczenia sądu

pierwszej instancji (por. wyrok SN z dnia 12 listopada 1996 r., III KKN 148/96,

OSNKW 1997, z. 1-2, poz. 12). Mając na uwadze tak skonstruowaną skargę

kasacyjną, której ocena jest pozytywna w pierwszej kolejności wywody

kasacyjne należało rozpocząć od oceny procedowania przed sądem pierwszej

instancji. Ocena ta skierowana pod adresem Sądu Rejonowego w R. jest wysoce

negatywna. Zarzucany oskarżonemu czyn z art. 236 kk zważywszy

na zgromadzony materiał dowodowy przez prokuratora nie stanowił zawiłej

i skomplikowanej materii. Jest rzeczą oczywistą, iż podlegał on weryfikacji

w toku postępowania sądowego zwłaszcza w kontekście złożonych przez

oskarżonego wniosków dowodowych (k. 22,23, 36-37). Wnioski te, w tym

opinię sądowo – lekarską sporządzoną przez biegłego sądowego z obdukcji

oskarżonego przeprowadzonej w dniu 16 marca 1994 r. stwierdzającej

m.in. złamanie bocznej ściany nosa po stronie prawej oddalono niesłusznym

postanowieniem SR w R., na rozprawie w dniu 24 listopada 1994 r. (k. 38)

z obrazą art. 9 i 155 § 1 pkt 2 kpk 1969 r.. Natomiast uwzględniono wniosek

oskarżonego w przedmiocie ustalenia danych osób zatrzymanych w Izbie

Wytrzeźwień (k. 54), jak również Sąd Rejonowy zwrócił się do Komisariatu

II Policji w R. o nadesłanie kserokopii dziennika z dnia 4 marca 1994 r.

oraz całości dokumentacji dot. zatrzymania w nocy z ¾ marca 1994 r. W. H.

(k. 53, 56 i 77). Z kolei na rozprawie w dniu 3 kwietnia 1995 r. Sąd Rejonowy

postanowił prowadzić sprawę od początku (zmiana Przewodniczącego składu

orzekającego) i przesłuchał oskarżonego (k. 64 - 68), który nie przyznając się do

zarzucanego mu czynu wyjaśnił, iż na jego uwagę „czy pieniądze nie wypadły w

trakcie kontroli”, legitymujący go funkcjonariusze zaczęli go znieważać i

szarpać, a następnie stosując środki przymusu fizycznego zawieźli go Izby

Wytrzeźwień. W związku z tym, że rozprawa uległa odroczeniu do dnia 9 maja

1998 r, oskarżony złożył kolejny wniosek dowodowy (k. 74). Wniosek ten nie

został w ogóle rozpoznany przez Sąd Rejonowy (por. art. 316 kpk). Podczas

kolejnych terminów rozpraw przesłuchano funkcjonariuszy Policji A. K. i M. P..

Natomiast w związku z nie stawieniem się świadka J. K., za zgodą stron w

trybie art. 338 § 1 kpk odczytano jego zeznania (k. 4.)

Sąd Wojewódzki w K. rozpoznając apelację oskarżonego i utrzymując

zaskarżony wyrok w mocy tylko marginalnie zauważył, że oskarżony podniósł

m.in. w apelacji „że został pobity przez funkcjonariuszy Policji”. Natomiast sąd

odwoławczy jak wymownie wskazuje na to lakoniczne uzasadnienie

zaskarżonego wyroku zamiast wytknąć powyższe uchybienia i uchylić wyrok

sądu pierwszej instancji, i przekazać mu niniejszą sprawę do ponownego

rozpoznania albowiem oczywistym było, iż jest on dotknięty rażącymi

uchybieniami w zakresie prawa oskarżonego do obrony, taki stan rzeczy

zaaprobował. W związku z tym zaszła konieczność uchylenia zaskarżonego

orzeczenia i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w R.

i przekazanie sprawy oskarżonego temu ostatniemu sądowi do ponownego

rozpoznania.

Kwestią nadal otwarta jest kwestia winy oskarżonego, a zatem mając na

uwadze powyższe rozważania sąd meriti powinien przeprowadzić m.in. dowody

wnioskowane przez oskarżonego i po ustaleniu stanu faktycznego wyprowadzić

słuszne wnioski co do winy oskarżonego W. H..

O zwrocie opłaty od kasacji na rzecz W. H. orzeczono na podstawie

art. 527 § 4 kpk.

Przewodniczący SSN: (Andrzej Deptuła)

Sędziowie SN: (Dorota Rysińska)

aw

f/jw

(Bogdan Rychlicki)