Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KKN 20/98 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court verdict for violating directness principle and dismisses prosecution due to statute of limitations.

Numero d'incarto IV KKN 20/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the Regional Court's guilty verdict because it relied on evidence not presented at trial, violating the principle of directness. The defendant was found guilty of disturbing public order and possessing a tear gas canister without a permit, but the court only heard the defendant's unadmitted confession. Consequently, the prosecution was dismissed due to the statute of limitations expiring one year after the alleged offense.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 357 kpk z 1969 r.; Art. 45 § 1 kw: A court verdict based on evidence not revealed at the main trial violates the principle of directness and must be quashed, leading to dismissal if the statute of limitations has expired.

Parole chiave

Generato dall'IA
principle of directness statute of limitations evidence not revealed quashing of verdict criminal procedure law public order disturbance prosecution dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 357 kpk z 1969 r.
Naczelna zasada wyrokowania wyrażona w art. 357 kpk z 1969 r.
Art. 45 § 1 kw
art. 45 § 1 kw postępowanie w sprawie umarza; kosztami
Art. 17 § 1 pkt 6 kpk
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk w zw.
Art. 461 kpk z 1969 r.
Wyrok ten na podstawie art. 461 kpk z 1969 r. stał się prawomocny.
Art. 632 pkt 2 kpk
Kosztami postępowania w sprawie obciążono, zgodnie z art. 632 pkt 2

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KKN 20/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 września 2000 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na rozprawie w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN – Andrzej Siuchniński (spraw.)

Sędziowie:

SN – Feliks Tarnowski

SN – Zygmunt Stefaniak

Protokolant – Teresa Jarosławska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej – Franciszka Pasturczaka

po rozpoznaniu w dniu 14 września 2000 r.

sprawy C. O.

obwinionego z art. 51 § 1 kw

z powodu kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego

na korzyść obwinionego (SK IV […])

od wyroku Sądu Rejonowego w B.

z dnia 1 lipca 1997 r., sygn. II Kws […]

uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk w zw. z

art. 45 § 1 kw postępowanie w sprawie umarza; kosztami

postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w B. wyrokiem z dnia 1 lipca 1997 r. sygn. II Kws […]

uznał C. O. za winnego tego, że w dniu 9 lipca 1996 r. wywołał awanturę

w Sekretariacie Prezydenta Miasta w Urzędzie Miejskim w B., czym zakłócił

spokój i porządek publiczny – tj. czynu wyczerpującego znamiona wykroczenia

z art. 51 § 1 kw oraz w tym samym miejscu i czasie był w posiadaniu ręcznego

miotacza gazu łzawiącego mimo, iż nie miał na to stosownego pozwolenia –

tj. czynu wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 27 ust. 1 ustawy

z dnia 31 stycznia 1961 r. (z późn. zm.) o broni i amunicji (Dz. U. Nr 6, poz. 43)

i na podstawie art. 27 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r.

przy zastosowaniu art. 9 § 1 kw wymierzył oskarżonemu grzywnę w kwocie 150

zł z zamianą na 5 dni aresztu zastępczego.

Wyrok ten na podstawie art. 461 kpk z 1969 r. stał się prawomocny.

Kasację od tego wyroku wniósł, na korzyść skazanego, Prokurator

Generalny.

Zarzucił w niej Sądowi Rejonowemu w B. mającą wpływ na treść wyroku

rażącą obrazę art. 152, art. 357 i 455 kpk polegającą na nie przeprowadzeniu

postępowania dowodowego i dokonaniu ustaleń faktycznych w oparciu

o zeznania świadków nie ujawnione na rozprawie oraz dokumentach

nie zaliczonych do materiału dowodowego i wniósł o uchylenie zaskarżonego

wyroku i umorzenie postępowania na podstawie art. 45 § 1 kw.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna.

Naczelna zasada wyrokowania wyrażona w art. 357 kpk z 1969 r.

nakazywała za podstawę wyroku przyjmować całokształt tych okoliczności,

które zostały ujawnione na rozprawie głównej. Oznaczała ona więc, przede

wszystkim, że sąd nie może rozstrzygać o winie podsądnego opierając się na

materiale dowodowym nie ujawnionym rozprawie.

Natomiast Sąd Rejonowy w B., orzekając w wyroku z dnia 1 lipca

1997 r., o winie C. O. obwinionego o popełnienie wykroczeń z art. 51 § 1 kw

i z art. 27 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni i amunicji, rażąco naruszył

wspomnianą regułę. Z zapisów protokołu rozprawy z dnia 1 lipca 1997 r.

wynika bowiem jednoznacznie, że na tej rozprawie przeprowadzono jedynie

dowód z jego wyjaśnień. C. O. nie przyznał się jednak do winy i potwierdził

swoją wersję wydarzeń, jakie miały miejsce w dniu 9 lipca 1996 r. w Urzędzie

Miejskim w B., przedstawioną na rozprawie przed Kolegium ds. wykroczeń

(k. 19). Tymczasem Sąd Rejonowy, dysponując tylko dowodem z jego

wyjaśnień, przystąpił do wyrokowania, mimo to uznał C. O. winnym

popełnienia zarzucanych mu wykroczeń. Przy tym, jak wynika z uzasadnienia

wyroku, odmiennie, niżby to wynikało z wyjaśnień obwinionego, ustalił stan

faktyczny, powołując się na dowody jego obciążające i przeciwne jego wersji

zdarzeń, mimo

że tych dowodów na rozprawie nie przeprowadził.

Jest zatem oczywistym, iż w ten sposób Sąd ten orzekał z rażącym

pogwałceniem zasady bezpośredniości procesu karnego, realizację której przede

wszystkim zapewnia przepis art. 357 kpk z 1969 r.

Stąd zawarty w kasacji wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku

należało uznać za trafny.

Konsekwencją takiego rozstrzygnięcia musi być jednak umorzenie

postępowania (o co zresztą wniesiono w kasacji), jako że wykroczenie

zarzucane C. O. popełnione być miało w dniu 9 lipca 1996 r., zaś zgodnie z art.

45 § 1 kw (w brzmieniu obowiązującym w tej dacie) przedawnienie karalności

takiego wykroczenia następowało z upływem roku, licząc od dnia jego

popełnienia.

W tych warunkach Sąd Najwyższy orzekł o uchyleniu zaskarżonego

wyroku i o umorzeniu postępowania w sprawie na podstawie art. 17 § 1 kpk w

zw. z art. 45 § 1 kw.

Kosztami postępowania w sprawie obciążono, zgodnie z art. 632 pkt 2

kpk Skarb Państwa.

Przewodniczący: SSN (Andrzej Siuchniński)

Sędziowie: SN (Feliks Tarnowski)

SN (Zygmunt Stefaniak)

aw

f/es