Supreme Court quashes summary penalty for traffic violation due to lack of evidence on road legality and statute of limitations.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed a summary penalty decision against a truck driver for violating traffic signs on a road. The Regional Court had convicted the defendant based on evidence that did not establish the road's legal status or the proper installation of the signs. The Court ruled that the summary procedure requires clear evidence of the offense and the defendant's guilt, which was absent here, and the statute of limitations had expired.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 93 § 1, 2 k.p.w.; Art. 45 § 1 k.w.: A summary penalty decision is only possible if the circumstances of the act and the offender's guilt do not raise doubts; if such doubts exist or the statute of limitations has expired, the proceedings must be dismissed.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 99/13 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 kwietnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Jacek SobczakSSN Józef SzewczykProtokolant Jolanta Grabowska w sprawie S.M .obwinionego z art. 92 § 1 kw i art. 85 § 1 kwpo rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 kpk,w dniu 24 kwietnia 2013 r.,kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść obwinionego,od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w N. T.z dnia 3 listopada 2009 r. uchyla zaskarżony wyrok nakazowy i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpw w zw. z art. 45 § 1 kw umarza postępowanie przeciwko S. M., kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy, wyrokiem nakazowym z dnia 3 listopada 2009 r. uznał S. M. za winnego tego, że „w miejscowości P., droga K 420106 (ul. Za T.) i bocznej drogi działki o nr ewidencyjnym 3456/4, kierując pojazdami ciężarowymi w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, polegającą na skupie i sprzedaży materiałów budowlanych oraz robotach ziemnych, w okresie od 5 sierpnia 2009 roku do dnia dzisiejszego notorycznie nie stosował się do znaku drogowego pionowego VB-18 „zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej powyżej 5 ton” oraz w dniu 19.08.2009 roku, 26.08.2009 roku i 31.08.2009 roku samowolnie zmienił położenie znaku A-7 „ustąp pierwszeństwa” obracając go i powodując tym samym jego nieczytelność”, tj. wykroczeń z art. 92 § 1 k.w. i art. 85 § 1 k.w., i za to na podstawie art. 85 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 600 zł.Wobec niewniesienia w terminie skutecznego sprzeciwu wyrok ten uprawomocnił się dnia 3 grudnia 2009 r.Od tego wyroku nakazowego kasację na korzyść S. M. wniósł – w trybie art. 111 k.p.w.
– Rzecznik Praw Obywatelskich, zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego, mogące mieć istotny wpływ na jego treść, to jest art. 93 § 2 k.p.w., wskutek bezzasadnego uznania, iż okoliczności czynów przypisanych ukaranemu i jego wina nie budzą wątpliwości, co w konsekwencji doprowadziło do wydania wyroku nakazowego, podczas gdy w świetle dowodów dołączonych do wniosku o ukaranie, zarówno wina, jak i okoliczności czynów zarzucanych obwinionemu budziły poważne wątpliwości, co winno skutkować skierowaniem sprawy do rozpoznania na rozprawie i wyjaśnieniem wszystkich istotnych dla merytorycznego rozstrzygnięcia okoliczności.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego i umorzenie postępowania przeciwko obwinionemu – na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. – z powodu ustania karalności zarzucanych mu wykroczeń.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym.Wydanie wyroku nakazowego w trybie art. 93 § 1 i 2 k.p.w. możliwe jest tylko pod warunkiem, że okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości. Skarżący zasadnie podnosi, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające wydanie wyroku nakazowego.
Zarówno z zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak i z wyjaśnień obwinionego wyniku, że sporna droga jest drogą prywatną (około 30 właścicieli, w tym obwiniony) we władaniu gminy, zaś obwiniony nie posiada innego dojazdu do posesji, na której od lat prowadzi działalność gospodarczą (k. 6 – 9, 14 – 15). Warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie z art. 92 § 1 k.w. jest legalny charakter znaku drogowego, który musi zostać ustawiony przez uprawniony podmiot, z zachowaniem obowiązującej procedury. Autor kasacji trafnie wskazuje, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie zaniechał ustalenia statusu drogi, do której oznakowania odnosi się wniosek o ukaranie, jak też ustalenia czy usytuowania znaków dokonał uprawniony organ i zgodnie z obowiązującą procedurą.
W tych uwarunkowaniach uprawniony jest wniosek, że dowody zebrane w sprawie nie dawały podstaw do wydania wyroku nakazowego. Obecnie uzupełnienie materiału dowodowego w niezbędnym zakresie nie jest już możliwe z uwagi na ustanie karalności przypisanego ukaranemu wykroczenia. Zarzucony mu czyn miał bowiem miejsce w okresie od 5 sierpnia 2009 r. do 31 sierpnia 2009 r., zgodnie zaś z art. 45 § 1 k.w. karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od jego popełnienia.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok nakazowy i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. umorzył postępowanie przeciwko S. M., a na zasadzie art. 118 § 2 k.p.w. oraz art. 634 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w. kosztami postępowania w sprawie obciążył Skarb Państwa.