Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 93/25 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court order for theft and concealment due to procedural defects and inapplicable recidivism rules.

Numero d'incarto IV KK 93/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's order judgment against the defendant for theft and concealment of documents. The prosecution argued the lower court violated procedural rules by failing to fully describe the concealment offense and misapplied recidivism provisions. The court found these errors material, noting the concealment description lacked statutory elements and the recidivism rule was inapplicable due to the defendant's prior sentence completion.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 500 § 1, 3 k.p.k.; Art. 504 § 1 pkt 4 k.p.k.; Art. 37a § 1, 2 k.k.: A mandatory order judgment must precisely describe all constitutive elements of the offense; failure to do so or misapplication of recidivism rules due to prior sentence completion constitutes a material error warranting quashing.

Parole chiave

Generato dall'IA
mandatory order judgment precise description of offense recidivism inapplicability procedural defect quashing of judgment constitutive elements prior sentence completion azione mobiliare

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 500 § 1, 3 k.p.k.
art. 500 § 1 i 3 k.p.k., polegające na wydaniu wobec A.
Art. 504 § 1 pkt 4 k.p.k.
Słusznie podniósł autor kasacji, że brak tego znamienia stanowił także rażące naruszenie art. 504 § 1 pkt 4 k.p.k., który stanowi, że wyrok nakazowy powinien zawierać między innymi dokładne określenie czynu przypisanego oskarżonemu, ze wskazaniem zastosowanych przepisów ustawy karnej.
Art. 313 § 2 k.p.k.
nie spełniał ustawowych wymogów określonych w art. 313 § 2 k.p.k., zaś czynu przypisanego przez sąd nie spełniał wymogów określonych w art.
Art. 37a § 1, 2 k.k.
art. 37a § 1 i 2 k.k., polegające na wymierzeniu za przestępstwo zakwalifikowane z art.
Art. 64 § 1 k.k.
, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanego w art. 64 § 1 k.k., tj.
Art. 284 § 2 k.k.
, skazanego z art. 284 § 2 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art.
Art. 276 k.k.
o czyn z art. 276 k.k.Wyrokiem nakazowym z dnia 18 grudnia 2024 r., sygn.
art. 284 § 2 k.k
, skazanego z art. 284 § 2 k.k.
art. 535 § 5 k.p.k
i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 64 § 1 k.k
, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanego w art. 64 § 1 k.k., tj.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
SN z dnia 26 marca 2019 r., sygn. akt V KK 109/18
wyrok SN z dnia 26 marca 2019 r., sygn. akt V KK 109/18, wyrok SN z dnia 8 lipca 2021 r., sygn.
SN z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. akt II KK 154/21
akt V KK 109/18, wyrok SN z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. akt II KK 154/21).
Sąd Rejonowy w Chorzowie, sygn. akt II K 940/20
Sąd Rejonowy w Chorzowie, sygn. akt II K 940/20, uznał bowiem A.
I KK 437/22
Supreme Court dismisses prosecution for double jeopardy after prior final judgments covered the entire offense period.
V KK 109/18
Supreme Court quashes acquittal on obstruction of arbitration award due to insufficient description of property at risk of seizure.
II KK 154/21
Supreme Court quashes appeal verdict for adding new facts of aiding and abetting to the defendant's conviction.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

IV KK 93/25 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 kwietnia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Igor Zgoliński (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Marek Siwek‎SSN Paweł Kołodziejski w sprawie A. K. , skazanego z art. 284 § 2 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 16 kwietnia 2025 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego od prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Siemianowicach Śląskich z dnia 18 grudnia 2024 r., sygn. akt II K 437/24, uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu Siemianowicach Śląskich do ponownego rozpoznania. Paweł Kołodziejski Igor Zgoliński Marek Siwek

UZASADNIENIE

A. K. został oskarżony o to, że:1.w dniu 24 czerwca 2024 r. w S., przy ul. B., dokonał przywłaszczenia powierzonej mu rzeczy ruchomej w postaci pojazdu B.1 koloru czarnego, nr rej. […]., czym spowodował stratę na kwotę 2000 zł, na szkodę S. M. , przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanego w art. 64 § 1 k.k., tj. o czyn z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.,2.w okresie od dnia 24 czerwca 2024 r. do dnia 16 lipca 2024 r. ukrywał dokument w postaci dowodu rejestracyjnego o serii i numerze blankietu […] przypisanego do pojazdu B. koloru czarnego, nr rej. […]., tj. o czyn z art. 276 k.k.Wyrokiem nakazowym z dnia 18 grudnia 2024 r., sygn. akt II K 437/24, Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich uznał A.

K. za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu opisanego w pkt 1, za który skazał go wymierzając określoną w art. 34 § 1 i 1a pkt 1 k.k. i art. 35 § 1 k.k. karę roku ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym; uznał nadto A. K. za winnego zarzuconego mu czynu opisanego w pkt 2, za który skazał go wymierzając określoną w art. 34 § 1 i 1a pkt 1 k.k. i art. 35 § 1 k.k. karę sześciu miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym, a następnie wymierzył oskarżonemu karę łączną roku i 4 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.

Wyrok nie został zaskarżony przez żadną ze stron i stał się prawomocny 31 grudnia 2024 r.Od tego orzeczenia kasację w trybie art. 521 § 1 k.p.k. wywiódł na niekorzyść skazanego Prokurator Generalny, zarzucając:1.rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa karnego procesowego, tj. art. 500 § 1 i 3 k.p.k., polegające na wydaniu wobec A. K. w dniu 18 grudnia 2024 r. wyroku w postępowaniu nakazowym mimo, iż wina oskarżonego oraz okoliczności popełnienia zarzuconego mu w akcie oskarżenia czynu z art. 276 k.k. budziły wątpliwości wobec zaniechania uwzględnienia w opisie ustawowego znamienia wymienionego występku „którym nie miał prawa wyłącznie rozporządzać”, co powodowało konieczność rozpoznania sprawy na rozprawie w celu wyjaśnienia wskazanych wątpliwości i ewentualnego dokonania modyfikacji opisu czynu, a co w efekcie, z rażącym naruszeniem również art. 504 § 1 pkt 4 k.p.k. doprowadziło do wadliwego określenia znamion czynu przypisanego przez sąd w wyroku skazującym,2.rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa karnego materialnego, tj. art. 37a § 1 i 2 k.k., polegające na wymierzeniu za przestępstwo zakwalifikowane z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k., kary roku ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym, podczas gdy z brzmienia art. 37a § 2 k.k. jednoznacznie wynika, że przepisu art. 37a § 1 k.k. nie stosuje się m.in. do sprawców określonych w art. 64 § 1 k.k.W konsekwencji tych zarzutów autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Siemianowicach Śląskich do rozpoznania w postępowaniu zwyczajnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się zasadna w stopniu oczywistym, gdyż zaskarżony wyrok nakazowy zapadł z rażącym naruszeniem przepisów prawa karnego procesowego ‎i materialnego wskazanych w petitum tego środka zaskarżenia. Trafnie zwrócił uwagę skarżący, odwołując się do wybranych judykatów Sądu Najwyższego, na istotę procedowania w trybie nakazowym. Jest ono dopuszczalne przede wszystkim wówczas, gdy analiza zebranego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego nie nasuwa wątpliwości co do zasadności oskarżenia.

Jest to instytucja prawa karnego procesowego, zastrzeżona przez ustawodawcę do najbardziej oczywistych przypadków, w których zebrany materiał dowodowy pozostaje na tyle jednoznaczny, że uprawnia do kategorycznych wniosków co do winy i okoliczności popełnienia zarzuconego czynu. Owa kategoryczność dotyczyć musi każdego aspektu oceny prawnej inkryminowanego zachowania, a więc realizacji przez oskarżonego wszystkich znamion zarzuconego mu czynu wymienionych w konkretnym przepisie typizującym dane przestępstwo, jak również wyczerpania pozostałych warunków odpowiedzialności karnej, ujętych w części ogólnej Kodeksu karnego, gdyż niemożliwe jest dokonywanie w tym trybie zmiany opisu czynu lub jego kwalifikacji.

Przypisany oskarżonemu w wyroku nakazowym czyn powinien odpowiadać w pełni czynowi przyjętemu przez oskarżyciela w skardze (zob. np. wyrok SN z dnia 28 lutego 2023 r., I KK 437/22). Wyrokując w trybie nakazowym Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich nie dostrzegł tego, że w opisie zarzuconego oskarżonemu czynu z art. 276 k.k. zaniechano uwzględnienia ustawowego znamienia tego występku. W przepisie tym mowa jest o dokumencie, co do którego sprawca nie posiada prawa wyłącznego rozporządzania, co nie zostało ujęte w zarzucie. Implikowało to zatem wątpliwości w rozumieniu art. 500 § 1 i 3 k.p.k. w zakresie winy A.

K. i okoliczności popełnienia tego czynu. Z tej przyczyny zastosowanie trybu nakazowego w niniejszej sprawie nie było dopuszczalne, ponieważ dopiero po przeprowadzeniu postępowania dowodowego orzekający sąd winien zweryfikować zasadność zarzutu z art. 276 k.k. i w przypadku potwierdzenia popełnienia tego czynu uzupełnić jego opis poprzez przypisanie oskarżonemu, że w okresie od dnia 24 czerwca 2024 r. do dnia 16 lipca 2024 r. ukrywał dokument w postaci dowodu rejestracyjnego o serii i numerze blankietu […] przypisanego do pojazdu B. koloru czarnego, nr rej. […]., którym nie miał prawa wyłącznie rozporządzać.

Tylko w takim przypadku nie miałaby miejsca dekompletacja znamion widoczna w opisie czynu. Słusznie podniósł autor kasacji, że brak tego znamienia stanowił także rażące naruszenie art. 504 § 1 pkt 4 k.p.k., który stanowi, że wyrok nakazowy powinien zawierać między innymi dokładne określenie czynu przypisanego oskarżonemu, ze wskazaniem zastosowanych przepisów ustawy karnej. Wymóg ten rozumieć należy jako obowiązek niepomijania w opisie czynu żadnego elementu, od którego uzależnione jest uznanie danego zachowania za bezprawne.

Nie jest zatem dopuszczalne skazanie osoby, której nie przypisano zachowania odpowiadającego określonym w ustawie wszystkim znamionom danego typu czynu zabronionego (zob. np. wyrok SN z dnia 26 marca 2019 r., sygn. akt V KK 109/18, wyrok SN z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. akt II KK 154/21). Choć zawarte w powyższych judykatach rozważania dotyczą wymogów określonych w art. 413 § 2 pkt 1 k.pk., pozostają one w pełni aktualne również w zakresie obowiązku dokładnego określenia czynu w postępowaniu nakazowym, zgodnie z art. 504 § 1 pkt 4 k.p.k.Z tych względów nie budzi wątpliwości, że opis zarzuconego oskarżonemu czynu z art. 276 k.k. nie spełniał ustawowych wymogów określonych w art. 313 § 2 k.p.k., zaś czynu przypisanego przez sąd nie spełniał wymogów określonych w art. 504 § 1 pkt 4 k.p.k.Nie była to wszelako jedyna stwierdzona wadliwość tego orzeczenia.

Drugie z uchybień dotyczyło orzeczenia o karze za czyn z art. 284 § 2 k.k., którego oskarżony miał się dopuścić w warunkach określonych w art. 64 § 1 k.k. Na podstawie nowelizacji - art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 2022 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2022.2600), od dnia 1 października 2023 r. przepis art. 37a § 2 otrzymał następujące brzmienie: „przepisu § 1 nie stosuje się do sprawców określonych w art. 64 § 1 lub do sprawców, którzy popełniają przestępstwo działając w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, sprawców przestępstw o charakterze terrorystycznym i sprawców przestępstwa określonego w art. 178a § 4”.

Przepis tej treści obowiązywał zarówno w dacie czynu - 24 czerwca 2024 r., jak również w dacie orzekania - 18 grudnia 2024 r. Kwalifikacja prawna zarzuconego A. K. czynu z art. 284 § 2 k.k. została natomiast prawidłowo uzupełniona o art. 64 § 1 k.k., gdyż faktycznie zachodziły niezbędne ku temu okoliczności. Wyrokiem z dnia 8 marca 2021 r. Sąd Rejonowy w Chorzowie, sygn. akt II K 940/20, uznał bowiem A. K. za winnego dokonania czynów z art. 278 § 1 k.k. i art. 233 § 1 k.k., za które wymierzył kary po 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności (k. 97-98).

Orzeczoną karę pozbawienia wolności A. K. odbył w okresie od 22 kwietnia 2023 r. do 13 lutego 2024 r. (k. 99). Oznacza to, że zastosowanie w niniejszej sprawie wobec A. K. konstrukcji prawnej określonej w art. 37a § 1 k.k. nie było z tego powodu dopuszczalne.Każde z omówionych wyżej uchybień należało ocenić jako rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego materialnego oraz procesowego (art. 523 § 1 k.p.k.), których wystąpienie musiało skutkować wydaniem orzeczenia kasatoryjnego. Zachodzi aktualnie konieczność przeprowadzenia przewodu sądowego w niniejszej sprawie, celem wydania orzeczenia wolnego od stwierdzonych mankamentów. [J.J.][a.ł] Paweł Kołodziejski Igor Zgoliński Marek Siwek