Supreme Court orders temporary arrest for a fugitive defendant to ensure execution of a suspended sentence.

Sygn. akt IV KK 93/20 POSTANOWIENIE Dnia 7 kwietnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)‎SSN Przemysław Kalinowski‎SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek (sprawozdawca)Protokolant Małgorzata Gierczak w sprawie D. S., oskarżonego z art. art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i inne, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w dniu 7 kwietnia 2020 r., z urzędu, w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania, na podstawie art. 538 § 2 k.p.k. w zw. z art. 249 § 1 k.p.k. i art. 258 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k. postanowił zastosować wobec D. S. , syna R. i J., ur. 17 czerwca 1964 r. w R., środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 (trzech) miesięcy, licząc od dnia 7 kwietnia 2020 r. godz. 10.30 jako daty i godziny rzeczywistego pozbawienia wolności, do dnia 6 lipca 2020 r. godz. 10.30.

UZASADNIENIE

W ocenie Sądu Najwyższego nie budzi wątpliwości istnienie ogólnej przesłanki stosowania środka zapobiegawczego z art. 249 § 1 k.p.k. Spełnione zostały również przesłanki szczególne w postaci uzasadnionej obawy ucieczki lub ukrycia się oskarżonego i zagrożenia surową karą (art. 258 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k.).Z akt sprawy wynika, że D. S. nie stawił się do zakładu karnego w celu odbycia kary 3 lat pozbawienia wolności, wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Ż. z dnia 10 marca 2014 r., zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w G.

Ośrodek Zamiejscowy w R. z dnia 30 maja 2016 r. W rezultacie wdrożono wobec niego poszukiwania. Postanowieniem Sądu Rejonowego w Ż. z dnia 13 sierpnia 2018 r. zarządzono poszukiwania listem gończym, które nie przyniosły zamierzonego efektu. Wobec uzyskania informacji, że D. S. przebywa na terenie Niemiec, postanowieniem z dnia 19 lutego 2019 r., V Kop (…), Sąd Okręgowy w G. wydał wobec niego Europejski Nakaz Aresztowania (k. 3117), który został wykonany i spowodował przekazanie skazanego do Polski w celu odbycia kary. Powyższe uprawnia do stwierdzenia, że D.

S. opuszczając granice kraju, uniemożliwił przeprowadzenie postępowania wykonawczego, co wpłynęło destabilizująco na jego tok. Wobec tego faktu, jak również okoliczności, że, jak wskazał obrońca skazanego w złożonym w dniu 24 marca 2020 r. wniosku o wstrzymanie wykonania kary, skazany zamieszkuje w Republice Federalnej Niemiec i tam prowadzi działalność gospodarczą, stosowanie najsurowszego środka zapobiegawczego jest konieczne ze względu na obawę ucieczki D. S.. Przechodząc do drugiej z wymienionych przesłanek należy wskazać, że w stosunku do oskarżonego Sąd I instancji wymierzył karę 4 lat pozbawienia wolności, zmienioną następnie przez Sąd odwoławczy w uchylonym na skutek kasacji wyroku na karę 3 lat pozbawienia wolności.

Wobec tego w sprawie zostały spełnione warunki wskazane w art. 258 § 2 k.p.k., co rodzi konieczność zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania najsurowszym środkiem zapobiegawczym w celu wyeliminowania możliwości podejmowania przez oskarżonego bezprawnych zachowań w tej sferze. Nie ulega wątpliwości, że zasada wyrażona w treści art. 257 § 1 k.p.k. nakładająca karnoprocesowy przymus minimalizacji środków zapobiegawczych w przedmiotowej sprawie nie wchodzi w grę, albowiem na obecnym etapie postępowania orzeczenie innego niż tymczasowe aresztowanie środka zapobiegawczego byłoby niewystarczające.W ocenie Sądu Najwyższego w przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki z art. 259 k.p.k., które uzasadniałyby konieczność odstąpienia od stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego z uwagi na sytuację rodzinną i osobistą oskarżonego.

Wskazane we wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia okoliczności, jak zobowiązania pieniężne związane z wynajmem mieszkania czy konieczności opłacania rachunków, nie należą do okoliczności, o których mowa w art. 259 k.p.k.W związku z uchyleniem wyroku sądu odwoławczego oraz ogłoszeniem postanowienia o tymczasowym aresztowaniu w dniu 7 kwietnia 2020 r. o godz. 10.30, trwanie tego środka zapobiegawczego należy liczyć od tego czasu i według niego oznaczyć należy rzeczywiste pozbawienie oskarżonego wolności w warunkach Aresztu Śledczego.Z tych to względów postanowiono jak wyżej.