Criminal appeal dismissed; court rejected procedural violation claim as it sought to overturn factual findings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The defense argued that unresolved doubts regarding witness testimony and the victim's account violated procedural rights, but the court found these claims merely sought to challenge established facts. The court determined that since the second-instance court did not alter the factual assessment or evidence evaluation, the appeal lacked merit.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 5 § 2 k.p.k.; Art. 438 pkt 3 k.p.k.: A claim alleging a violation of the principle of in dubio pro reo is inadmissible if it is merely a pretext to challenge factual findings made by the lower courts without raising specific procedural defects.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
IV KK 91/24 POSTANOWIENIE Dnia 8 sierpnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Ryszard Witkowski w sprawie O. S. skazanego z art. 197 § 3 pkt 2 k.k.,po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2024 r. w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicachz dnia 20 listopada 2023 r., sygn. akt II AKa 412/23,zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Sosnowcuz dnia 22 czerwca 2023 r., sygn. akt IV K 20/22, p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego. [J.J.]
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Sosnowcu wyrokiem z 22 czerwca 2023 r. sygn. aktIV K 20/22 uznał oskarżonego O. S. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k. za które przy zastosowaniu art. 60 § 1 i 6 pkt 2 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności (pkt 1 wyroku), i której wykonanie, na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 2 k.k. warunkowo zawiesił, ustalając 3 letni okres próby (pkt 2 wyroku), a na mocy art. 73 § 2 k.k. oddał go w okresie próby pod dozór kuratora sądowego (pkt 3 wyroku).
Ponadto Sąd ten orzekł wobec oskarżonego środki karne w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną (pkt 4 wyroku), a także zakazu zajmowania określonych stanowisk i wykonywania wszelkich zawodów związanych z wychowaniem, opieką, leczeniem oraz edukacją małoletnich (pkt 5 wyroku). Orzekł także obowiązek zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonej za doznaną krzywdę (pkt 6 wyroku).Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z 20 listopada 2023 r. sygn. aktII AKa 412/23, po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonego oraz przez prokuratora, podwyższył orzeczoną przez sąd I instancji karę pozbawienia wolności do 1 roku i 6 miesięcy oraz uchylił rozstrzygnięcia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary i oddaniu oskarżonego pod dozór kuratora (pkt 1 wyroku).
W pozostałym zakresie sąd II instancji utrzymał zaskarżony wyrok w mocy (pkt 2 wyroku).Od tego rozstrzygnięcia kasację wywiódł obrońca skazanego, w której podniósł zarzut rażącego naruszenia przepisu prawa procesowego, mającego istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. obrazy art. 5 § 2 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie istnienia w sprawie niedających się rozstrzygnąć wątpliwości, które winny być rozstrzygane na korzyść oskarżonego, a polegających na:1. fakcie, że żaden ze świadków nigdy nie słyszał o drugim ze zdarzeń, nikt, w tym sama pokrzywdzona (słuchana w toku postępowania jurysdykcyjnego) nie potrafi przekazać jego szczegółów, a pokrzywdzona słuchana w toku postępowania przygotowawczego przedstawia drugie zdarzenie zadziwiająco zbieżnie z pierwszym;2. braku możliwości opuszczenia mieszkania oskarżonego w sposób, jaki przedstawia to pokrzywdzona.3. istotnej różnicy we wnioskach opinii sądowo psychologicznych z postępowania przygotowawczego i postępowania jurysdykcyjnego, w zakresie zaleceń co do interpretacji zeznań pokrzywdzonej.Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie skazanego.
W odpowiedzi prokurator wniósł o oddalenie kasacji obrońcy jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Podniesiony w kasacji obrońcy zarzut okazał się oczywiście bezzasadny, co skutkowało rozpoznaniem tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia przez Sąd Najwyższy w trybie wskazanym w przepisie art. 535 § 3 k.p.k. Oczywiście bezzasadna jest bowiem kasacja kwestionująca jedynie ustalenia faktyczne, jednak nie pod zarzutem błędu w ich ustaleniu, a pod pozornym zarzutem rażącego naruszenia prawa procesowego (bądź materialnego), sprowadzającym się do polemiki z zebranym i prawidłowo ocenionym przez sądy obu instancji materiałem dowodowym, a w sprawie nie wystąpiły uchybienia wymienione w art. 439 k.p.k.
Dopuszczalność dokonywania w postępowaniu kasacyjnym przez Sąd Najwyższy własnych ustaleń faktycznych i własnej oceny dowodów, wykluczają ograniczenia przewidziane w art. 519 k.p.k. i art. 523 § 1 k.p.k., które sprowadzają zadania sądu kasacyjnego jedynie do sprawdzenia sposobu ich dokonania, w szczególności, czy sądy orzekające w obu instancjach nie dopuściły się rażącego naruszenia reguł postępowania, co mogłoby mieć wpływ na ustalenia faktyczne, a w konsekwencji więc i na treść wyroku (zob. postanowienie SN z 24 stycznia 2023 r. sygn.
II KK 598/22 i cyt. tam orzecznictwo). Kontrola ta realizowana jest, co do zasady tylko przez pryzmat zarzutów kasacji. Z tym jednak oczywistym zastrzeżeniem, iż chodzi o zarzuty mające rzeczywiście kasacyjny charakter (art. 523 k.p.k.), a nie tylko określone tak przez autora kasacji, a będące, w istocie zarzutami apelacyjnymi (postanowienie SN z 27 lutego 2007 r. sygn. akt II KK 310/06). O tym, iż zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego jest jedynie pozorny, a faktycznie zmierza on do podważenia dokonanych ustaleń faktycznych, świadczy to, iż z zarzutem z art. 438 pkt 3 k.p.k. mamy do czynienia zawsze, gdy skarżący uważa, że oskarżony winien być uniewinniony od dokonania zarzuconego mu czynu, a brak takiego rozstrzygnięcia jest wynikiem nieprawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie [postanowienie Sądu Najwyższego (dalej SN) z 27 maja 2002 r. sygn. akt V KKN 314/01).
In concreto tak właśnie jest. Podniesiony w kasacji obrońcy zarzut jednoznacznie zmierza do zakwestionowania ustaleń w zakresie sprawstwa i winy skazanego. Zdaniem skarżącego błędy w tym zakresie wynikają z jednej strony z wadliwości dowodów, zaś z drugiej z dowolności w ich ocenie pod pozorem nieprawidłowości w kontroli odwoławczej. Skarżący nie ma jednak racji. Co więcej, obrońca w tym nadzwyczajnym środku odwoławczym powiela zarzut podniesiony już uprzednio w apelacji, w odniesieniu do którego Sąd II instancji wypowiedział się w uzasadnieniu swojego orzeczenia.Zarzut podniesiony przez skarżącego w kasacji w istocie jest skierowany przeciwko orzeczeniu sądu I instancji, albowiem w toku kontroli apelacyjnej sąd ad quem nie zmieniał oceny poszczególnych dowodów, jak również nie czynił zmian w ustaleniach faktycznych, które doprowadziły do przypisania O.
S. wskazanego powyżej przestępstwa. Sąd ten jedynie weryfikował poprawność tychże ocen i ustaleń, natomiast zmiana, której dokonał, dotyczyła wymiaru kary. Wobec zatem faktu, iż skarżący kasacyjnie, nie podnosił zarzutu wadliwości przeprowadzenia kontroli odwoławczej i naruszenia art. 433 § 2 k.p.k., a rzekomego naruszenia dopatrywał się na gruncie art. 5 § 2 k.p.k., stwierdzić należy, iż już choćby z tej przyczyny kasację obrońcy uznać należało za oczywiście bezzasadną (zob. postanowienie SN z 27 października 2021 r. sygn. akt V KK 382/21).Niemniej, jak zauważono na wstępie, wywody sądu odwoławczego zawarte na s. 8 formularza uzasadnienia wyroku jednoznacznie potwierdzają, iż zarzut naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. został już uprzednio wyczerpująco rozpoznany i uznany za niezasadny.
Wyszczególnione naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. z uwagi na konstrukcję apelacji, były przez skarżącego powiązane z naruszeniami art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. Pomimo dostrzeżonej niedopuszczalności łączenia zarzutów z art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k., Sąd odwoławczy odniósł się do sygnalizowanych przez obrońcę wątpliwości, trafnie wskazując na pogląd utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego, iż: „przepis art. 5 § 2 k.p.k., nie dotyczy wątpliwości stron, natomiast o istnieniu niedających się usunąć wątpliwości nie przesądza zaprezentowanie przez obronę alternatywnej wersji przebiegu zdarzeń, która jednak okazała się niewiarygodna” (s. 8-9 formularza uzasadnienia wyroku i cyt. tam orzecznictwo i piśmiennictwo).
Powyższe stanowisko, odczytywane przez pryzmat całości stanowisk i wywodów sądów obu instancji, nie potwierdza zaistnienia obrazy art. 5 § 2 k.p.k.Mając na uwadze powyższe rozważania, orzeczono o oddaleniu kasacji jako oczywiście bezzasadnej, rozstrzygając o kosztach w myśl art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. [J.J.][ał]