Supreme Court quashes lower court's combined sentence exceeding statutory maximum for assault and hate speech charges.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland quashed the lower court's judgment regarding the combined sentence imposed on the defendant for assault and hate speech. The defendant had requested a specific combined sentence of one year, but the lower court imposed a ten-month limit, which the Supreme Court found legally incorrect. The court ruled that the combined sentence could not exceed the statutory maximum of ten months, and the lower court's error violated both procedural and substantive criminal law provisions.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 86 § 1 k.k.; Art. 338a k.p.k. w zw. z art. 343a § 2 k.p.k.: The court must not impose a combined sentence exceeding the statutory maximum, and it is obligated to verify the accuracy of the defendant's sentencing request before accepting it.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 750/18 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 stycznia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący)SSN Dariusz KalaSSN Zbigniew Puszkarski (sprawozdawca)Protokolant Małgorzata Gierczak w sprawie K. U.skazanego z art. 158 § 1 k.k. i art. 257 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.w dniu 29 stycznia 2019 r.,kasacji Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego wniesionej na korzyść skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 4 kwietnia 2018 r., sygn. akt III K […], uchyla zaskarżony wyrok w zakresie dotyczącym K.
U., w części orzekającej karę łączną ograniczenia wolności, i sprawę w tym zakresie przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K. UZASADNIENIEW dniu 18 grudnia 2017 r. do Sądu Okręgowego w K. wpłynął akt oskarżenia przeciwko pięciu oskarżonym w tym przeciwko K. U., który został oskarżony o to, że:I.w dniu 4 sierpnia 2017 r. w K., działając wspólnie i w porozumieniu z nieustalonymi dotąd osobami poprzez uderzanie pięściami i kopanie po całym ciele brał udział w pobiciu T. G., P. K., M. R., A. T., a także obywatela Peru O.
W. K., który doznał obrażeń ciała w postaci powierzchniowego urazu głowy z raną tłuczoną łuku brwiowego prawego, co skutkowało naruszeniem czynności narządów jego ciała i rozstrojem zdrowia trwającym nie dłużej niż 7 dni w rozumieniu art. 157 § 2 k.k., czym naraził go, a także pozostałych pokrzywdzonych na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 k.k. lub art. 157 § 1 k.k., tj. o przestępstwo z art. 158 § 1 k.k.II.w dniu 4 sierpnia 2017 r. w K. publicznie znieważył obywatela Peru O.
W. K. z powodu jego przynależności rasowej, tj. o przestępstwo z art. 257 k.k.Na posiedzeniu w dniu 13 marca 2018 r. między innymi K. U. złożył wniosek w trybie art. 338a k.p.k. o uznanie go za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzenie za czyn I – kary 6 miesięcy ograniczenia wolności w wymiarze 20 godzin pracy w stosunku miesięcznym, za czyn II – 4 miesiące ograniczenia wolności w wymiarze 20 godzin pracy w stosunku miesięcznym i kary łącznej roku ograniczenia wolności w wymiarze 20 godzin pracy w stosunku miesięcznym, każdorazowo przy zastosowaniu art. 37a k.k.Sąd Okręgowy w K. na podstawie art. 343a § 2 k.p.k. w zw. z art. 338a k.p.k., bez sprzeciwu obecnego prokuratora (prawidłowo zawiadomieni o terminie posiedzenia pokrzywdzeni nie stawili się), uwzględnił wniosek oskarżonego K.
U., przyjmując, iż okoliczności popełnienia zarzucanych przestępstw nie budzą wątpliwości, postawa oskarżonego wskazuje, że cele postępowania zostaną osiągnięte i wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2018 r., sygn. akt III K […], uznał K. U. za winnego popełnienia:czynu opisanego w punkcie I aktu oskarżenia i na podstawie art. 158 § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 37a k.k., wymierzył mu karę 6 miesięcy ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym (pkt I wyroku);czynu opisanego w punkcie II aktu oskarżenia i na podstawie art. 257 k.k., przy zastosowaniu art. 37a k.k., wymierzył mu karę 4 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym (pkt III wyroku).Na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 37a k.k., w miejsce jednostkowych kar ograniczenia wolności orzeczonych w punktach I i III wyroku, wymierzył oskarżonemu K.
U. karę łączną roku ograniczenia wolności, polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym (pkt VI). Orzekł również o dowodach oraz kosztach sądowych, zwalniając oskarżonego od ich uiszczenia. Wyrok, niezaskarżony przez żadną ze stron, uprawomocnił się w dniu 12 kwietnia 2018 r.Kasację od tego wyroku w zakresie dotyczącym oskarżonego K. U., w części rozstrzygnięcia o karze łącznej, na jego korzyść wniósł Minister Sprawiedliwości - Prokurator Generalny.
Zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 338a k.p.k. w zw. z art. 343a § 2 k.p.k., polegające na niezasadnym uwzględnieniu przez Sąd Okręgowy w K. wadliwego wniosku oskarżonego K. U. o wydaniu na posiedzeniu, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, wyroku skazującego i wymierzenie mu kar jednostkowych za czyn określony w art. 158 § 1 k.k. – kary 6 miesięcy ograniczenia wolności i za czyn II określony w art. 257 k.k. – kary 4 miesięcy ograniczenia wolności z nałożeniem obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 20 godzin miesięcznie oraz wymierzenie mu kary łącznej w wymiarze 1 roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie, co skutkowało naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 86 § 1 k.k. i orzeczeniem kary łącznej w wymiarze przekraczającym sumę podlegających łączeniu kar jednostkowych, bowiem najwyższy wymiar kary łącznej nie mógł przekroczyć kary 10 (dziesięciu) miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie”.Minister Sprawiedliwości - Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w K..Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja jest oczywiście zasadna i jako wniesiona na korzyść skazanego podlegała uwzględnieniu w całości w trybie art. 535 § 5 k.p.k., tj. na posiedzeniu bez udziału stron.Zarzut, że w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego i mającego istotny wpływ na treść zaskarżonej części wyroku naruszenia art. 338a k.p.k. w zw. z art. 343a § 2 k.p.k., skutkującego naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 86 § 1 k.k., jest niewątpliwie trafny.W myśl art. 86 § 1 k.k. sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 20 lat pozbawienia wolności.
Zatem w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy mógł wymierzyć oskarżonemu karę łączną ograniczenia wolności w granicach od 6 miesięcy (wyższa z dwóch kar jednostkowych) do 10 miesięcy (suma kar jednostkowych). Wymierzając karę łączną roku ograniczenia wolności Sąd meriti rażąco naruszył – nie ma przecież znaczenia, że była to kara wnioskowana przez oskarżonego – art. 86 § 1 k.k., a wyjście poza sumę kar jednostkowych spowodowało dla skazanego niedopuszczalną dolegliwość.Rażąca obraza wymienionego przepisu prawa materialnego była następstwem równie rażącego naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów prawa procesowego, tj. art. 338 a k.p.k. w zw. z art. 343a § 2 k.p.k.
Wynika to zwłaszcza z pominięcia, iż złożony przez oskarżonego wniosek nie był prawidłowy, gdy chodzi o wymiar kary łącznej oraz na niezastosowaniu art. 343 § 3 k.p.k. (w myśl art. 343a § 2 k.p.k. przepis art. 343 stosuje się odpowiednio) poprzez wezwanie oskarżonego do stosownego zmodyfikowania wniosku. Sąd, rozważając uwzględnienie wniosku oskarżonego o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu określonej kary (kar), nie był bowiem zwolniony z obowiązku dokonania kontroli wniosku pod kątem jego zgodności z przepisami prawa.Mając powyższe na uwadze, zgodnie z wnioskiem kasacji należało uchylić wyrok w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądu Okręgowego w K., który wezwie skazanego do stosownego zmodyfikowania wniosku i wymierzy mu zgodną z prawem karę łączną.