Supreme Court dismisses appeal on tax offenses, rejecting claims of double jeopardy and gambling law legality.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense against a final conviction for tax offenses. The defense argued that the trial court violated procedural rights and that the gambling law provision was illegal under EU directives. The court rejected these claims, noting that separate proceedings for similar acts did not constitute double jeopardy and that the gambling regulation was legally valid and necessary.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.; Art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 14 ust. 1 u.g.h.; Art. 6 ust. 1 u.g.h.; Art. 107 § 1 k.k.s.: A cassation appeal based on alleged double jeopardy or illegality of gambling regulations is inadmissible when separate proceedings concern distinct locations or when the specific gambling provision is legally justified and independent.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 740/18 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2019r., sprawy A. U.skazanego z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 9 maja 2018r., sygn. akt VI Ka […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.z dnia 30 listopada 2017r., sygn. akt V K […], p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIESąd Okręgowy w K., wyrokiem z 9 maja 2018r., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z 30 listopada 2017r., mocą którego A. U. został skazany za dwa przestępstwa skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. na kary grzywny.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wywiódł obrońca A. U.. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił rażącą obrazę prawa procesowego: art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.; art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 4 ust. 3 TUE; art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 56 TFUE i art. 4 ust. 3 TUE i w konsekwencji wniósł o uchylenie wyroków Sądów I i II instancji i umorzenie postępowania.
W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w K. wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.Obrońca upatrywał bezwzględną konieczność umorzenia postępowania w sprawie A. U. w zaistnieniu uchybienia z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. Z przedstawioną w skardze oceną stanu rzeczy nie sposób było się zgodzić. Wyroki Sądów Rejonowych w Z. i w S. co prawda rozstrzygały odnośnie odpowiedzialności karnej A. U. za popełnienie czynów zabronionych przez ustawę karną skarbową podobnych do tych, do których odnosił się wyrok Sądu Rejonowego w K., jednak sam fakt, że do czynności sprawczej doszło w tym samym czasie nie mógł jeszcze przesądzić o zaistnieniu powagi rzeczy osądzonej, gdyż porównywane przestępstwa skarbowe popełniono w innym miejscu i na odmiennych urządzeniach.
Brak było jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że sprawca jednym zamiarem obejmował czyny osądzone wyrokami w Z. i S. oraz czyn popełniony w K., co do którego postępowanie prawomocnie zakończyło się wyrokiem Sądu Okręgowego w K.. Należało dobitnie podkreślić, że Sąd Rejonowy w K. procedował samodzielnie, zgodnie z zasadą unormowaną w art. 8 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. i nie był w żadnej mierze związany ustaleniami i orzeczeniami Sądów Rejonowych w Z. i w S.. Wobec powyższego stanowisko obrońcy, że wyrok Sądu Rejonowego w K. z 30 listopada 2017r. został wydany, pomimo że postępowanie karne co do A.
U. i tego samego czynu zostało już zakończone prawomocnie, należało uznać za oczywiście błędne.W dalszej części kasacja również była oczywiście bezzasadna. Skarżący w kasacji przedstawił koncepcję, że o odpowiedzialności A. U. z art. 107 § 1 k.k.s. nie mógł stanowić przepis art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych (dalej u.g.h.). Ze stanowiskiem obrońcy nie sposób się zgodzić. W sprawie ustalono ponad wszelką wątpliwość, że A. U. urządzał i prowadził działalność w zakresie gier losowych w K. w lokalu „J.” należącym do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B., której był prezesem i pełnomocnikiem, nie mając właściwych zezwoleń i koncesji.
Okoliczności faktyczne sprawy pozwalały więc na ustalenie, że przepis art. 14 u.g.h. został naruszony. Zastrzeżenia skarżącego co do legalizmu zastosowania art. 14 ust. 1 u.g.h., w świetle dyrektywy 98/34/WE, nie mogły się ostać. Notyfikacja Komisji Europejskiej projektu nowelizacji ustawy o grach hazardowych, która weszła w życie w dniu 3 września 2015r., przesądziła ostatecznie, że przepis techniczny, jakim jest art. 14 ust. 1 u.g.h., mógł w przedmiotowej sprawie stanowić uzupełnienie normy blankietowej zawartej w art. 107 § 1 k.k.s.Wbrew wywodom zawartym w kasacji nie wykluczało użycia kwalifikacji z art. 14 ust. 1 u.g.h. zastosowanie art. 6 ust. 1 u.g.h.
Przepisy te mają całkowicie niezależny charakter, wynikający z tego, że przepis art. 6 ust. 1 u.g.h. stanowi podmiotową reglamentację działalności w zakresie urządzania gier, przewidując, że może ją prowadzić wyłącznie podmiot posiadający koncesję na prowadzenie kasyna, zaś art. 14 ust. 1 u.g.h. reguluje aspekt przedmiotowy urządzania i prowadzenia gier na automatach, określając miejsce użytkowania tych automatów oraz wykluczając możliwość urządzania i prowadzenia gier na automatach poza kasynami gier. Regulacje ustawy o grach hazardowych są w tym zakresie jednoznaczne i nie ulegało wątpliwości, że każda działalność, w rozumieniu art. 2 ust. 3 cyt. ustawy, urządzana bez stosownej koncesji oraz poza kasynem gry, jest zawsze działalnością nielegalną w rozumieniu art. 6 i 14 u.g.h.Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części orzeczenia, zaś podstawą obciążenia skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne uczynił art. 636 § 1 k.p.k. i art. 637a k.p.k.