Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 705/21 Generato dall'IA

Supreme Court quashes alimentary neglect verdict due to double jeopardy regarding overlapping non-payment periods.

Numero d'incarto IV KK 705/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's mandatory verdict against the defendant for alimentary neglect, ordering the case to be retried. The prosecution argued the defendant committed the crime during a period when he was already serving a sentence for the same offense against the same victim. The court ruled that because the non-payment periods overlapped, convicting the defendant again for the same continuous act violated the principle against double jeopardy.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.; In cases of alimentary neglect, acts are considered identical only if the periods of non-payment overlap or if the later period is entirely covered by a prior final conviction, preventing double punishment for the same continuous omission.

Parole chiave

Generato dall'IA
alimentary neglect double jeopardy overlapping periods mandatory verdict principle of ne bis in idem contributo di mantenimento cautelare indicazioni nutrizionali obbligazioni alimentari

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.
Art. 34 § 3 k.k.
Na mocy art. 34 § 3 k.k. w zw.
Art. 72 § 1 pkt 3 k.k.
z art. 72 § 1 pkt 3 k.k. zobowiązano oskarżonego D.
Art. 209 § 1 k.k.
B.‎skazanego z art. 209 § 1 k.k. i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 27 stycznia 2022 r.
Art. 209 § 1a k.k.
z art. 209 § 1a k.k. i wymierzył mu karę 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.
art. 209 § 1 k.k
B.‎skazanego z art. 209 § 1 k.k.
art. 535 § 5 k.p.k
w trybie art. 535 § 5 k.p.k.‎kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego‎od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w S.‎z dnia 19 marca 2021 r., sygn.
art. 34 § 3 k.k
Na mocy art. 34 § 3 k.k.
art. 72 § 1 pkt 3 k.k
z art. 72 § 1 pkt 3 k.k.
art. 521 k.p.k
B..Wobec braku sprzeciwu stron, wskazany wyrok nakazowy uprawomocnił się w dniu 26 maja 2021 r.Od powyższego prawomocnego wyroku kasację w trybie art. 521 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II KKN 37/01
Jednak jak trafnie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 14 grudnia 2001 r., II KKN 37/01, LEX nr 51602.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 705/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 stycznia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras (przewodniczący)‎SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek‎SSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca)Protokolant Klaudia Binienda w sprawie D. B.‎skazanego z art. 209 § 1 k.k. i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 27 stycznia 2022 r. w trybie art. 535 § 5 k.p.k.‎kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego‎od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w S.‎z dnia 19 marca 2021 r., sygn. akt III K […], uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w S. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w S. z dnia 19 marca 2021 r. (sygn. akt III K […]) D. B. został uznany winnym tego, że w okresie od listopada 2019 r. do października 2020 r. w S. uchylał się od obowiązku alimentacyjnego na rzecz córki M. B., określonego co do wysokości wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego w D. o sygn. akt III RC […], a wysokość powstałych wskutek uchylania się od obowiązku alimentacyjnego zaległości przekracza równowartość trzech świadczeń okresowych, czym naraził w/w wymienioną na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, tj. przestępstwa z art. 209 § 1 i 1a k.k., za które wymierzono mu karę 4 miesięcy ograniczenia wolności poprzez wykonywanie nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie.

Na mocy art. 34 § 3 k.k. w zw. z art. 72 § 1 pkt 3 k.k. zobowiązano oskarżonego D. B. do wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie córki M. B..Wobec braku sprzeciwu stron, wskazany wyrok nakazowy uprawomocnił się w dniu 26 maja 2021 r.Od powyższego prawomocnego wyroku kasację w trybie art. 521 k.p.k. wniósł Prokurator Generalny, zarzucając przedmiotowemu orzeczeniu „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 500 § 1 i 3 k.p.k., polegające na wydaniu wobec D.

B. wyroku w postępowaniu nakazowym, mimo iż okoliczności popełnienia opisanego w akcie oskarżenia czynu z art. 209 § 1 i § 1a k.k. i wina oskarżonego, w świetle całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego budziły wątpliwości w odniesieniu do czasu popełnienia przez oskarżonego czynu zabronionego, co w efekcie, z rażącym naruszeniem również art. 504 § 1 pkt 4 k.p.k.. doprowadziło do skazania D. B. za przestępstwo z art. 209 § 1 i 1a k.k., popełnione w okresie od listopada 2019 r. do października 2020 r., podczas gdy za ten sam występek na szkodę tej samej małoletniej pokrzywdzonej, popełniony w okresie od 15 sierpnia 2018 r. do 16 stycznia 2020 r., oskarżony został już prawomocnie skazany wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w S. z dnia 11 marca 2021 r., sygn. akt IX K […], a nadto od 20 października 2020 r. był pozbawiony wolności i przebywał w jednostce penitencjarnej.”Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku nakazowego i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w S. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja okazała się zasadna. Zgodzić się należy z Prokuratorem Generalnym, że możliwość wydania wyroku w trybie nakazowym istnieje w przypadku, gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwala na stwierdzenie, że okoliczności czynu i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości. Oznacza to, że in concreto nie ma ich zarówno odnośnie do sprawstwa danego czynu, winy oskarżonego, wypełnienia wszystkich znamion tego czynu wymienionych w przepisach prawa karnego materialnego, przy uwzględnieniu wszystkich dowodów, na których oparto akt oskarżenia.

W przeciwnym wypadku konieczne jest rozpoznanie sprawy na rozprawie głównej.W niniejszej sprawie doszło do wskazywanych przez Prokuratora Generalnego zaniechań związanych z prawidłową weryfikacją przede wszystkim innych toczących się, a sygnalizowanych przez matkę pokrzywdzonej postępowań karnych w przedmiocie niealimentacji. Na co trafnie wskazał Prokurator Generalny, Sąd Rejonowy w S. wyrokiem nakazowym z dnia 11 marca 2021 r. (sygn. akt IX K […]) uznał D. B. za winnego tego, że w okresie od 15 sierpnia 2018 r. do 16 stycznia 2020 r. w S. uchylał się od wykonania obowiązku alimentacyjnego względem córki M.

B., określonego co do wysokości wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego w D. z dnia 10 grudnia 2015 r. (sygn. akt III RC […]), przy czym łączna wysokość powstałej wskutek tego zaległości stanowi równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych i przez to naraził wymienioną na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, tj. czynu z art. 209 § 1 k.k. w zw. z art. 209 § 1a k.k. i wymierzył mu karę 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.

Ponadto na podstawie art. 34 § 3 k.k. w zw. z art. 72 § 1 pkt 3 k.k. Sąd zobowiązał oskarżonego do wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie córki M. B.. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 10 kwietnia 2021 r., bez postępowania odwoławczego.Zestawienie powyższych czasookresów niealimentacji z opisem czynu w sprawie niniejszej ujawnia, że w istocie doszło do uznania winnym w części za ten sam czyn dwukrotnie. W przypadku czynu niealimentacji, który polega na zaniechaniu wykonywana obowiązku łożenia na osobę uprawnioną, o kwestii tożsamości czynu i procesowych tego konsekwencjach decyduje okres owego zaniechania.

Jednak jak trafnie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 14 grudnia 2001 r., II KKN 37/01, LEX nr 51602. „W przypadku przestępstw niealimentacji, które należą do kategorii tzw. przestępstw zbiorowych, o tożsamości czynów, z tego punktu widzenia, można mówić wyłącznie wówczas, gdy okresy uporczywego uchylania się od obowiązku świadczeń alimentacyjnych, ustalone w kolejno rozpoznawanych sprawach, pokrywają się ze sobą, lub gdy okres określony w sprawie następnej został w całości objęty skazaniem w sprawie rozpoznawanej poprzednio, prawomocnie już zakończonej.

Rozumowanie takie wynika przede wszystkim z faktu, iż prawomocne skazanie sprawcy przestępstwa niealimentacji przez ściśle określony czas nie zwalnia go od odpowiedzialności karnej w razie uporczywego uchylania się od wykonania nałożonych nań świadczeń alimentacyjnych w dalszym okresie. Jest to bowiem nowy czyn przestępny, którego granice czasowe powinny być dokładnie zakreślone w opisie przypisanego czynu w wyroku skazującym, zgodnie z brzmieniem art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.”Powyższe przesądziło o konieczności uchylenia wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż dopiero prawidłowa ocena okresu braku wykonywania przez oskarżonego obowiązku alimentacji w powiązaniu z dotychczasowymi skazaniami i uprzednią karalnością za przestępstwo z art. 209 k.k. pozwoli adekwatnie rozważyć zakres ewentualnej odpowiedzialności karnej oskarżonego.