Supreme Court dismisses prosecution appeal due to statute of limitations expiry for private prosecution offense.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the Court of Appeal's decision to conditionally dismiss criminal proceedings against the defendant for an assault charge. The prosecution argued that the dismissal was improper because the victim had reported the crime after the limitation period had expired. The court determined that the limitation period for private prosecution offenses runs from the day the victim learned the perpetrator's identity, which occurred at the time of the alleged offense. Consequently, the prosecution's appeal was found to be based on a clear violation of the statute of limitations, leading to the dismissal of the case.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 101 ust. 2 k.k.; Art. 17 ust. 6 k.p.k.: The limitation period for private prosecution offenses expires one year after the victim learns the perpetrator's identity, regardless of subsequent official reporting.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 687/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 grudnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący)SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)SSN Andrzej StępkaProtokolant Małgorzata Gierczak w sprawie M. M. skazanego za czyn z art. 217§1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 grudnia 2021r. na posiedzeniu w trybie art. 535§5 k.p.k. kasacji wniesionej – na korzyść – przez prokuratora od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 września 2021r., sygn. akt IV Ka (...), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 9 listopada 2020r., sygn. akt II K (…) 1. uchyla zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 września 2021r. oraz zmieniony nim wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 9 listopada 2020r. i przy zastosowaniu art. 537§2 k.p.k., na podstawie art. 17§1 pkt 6 k.p.k., umarza postępowanie w sprawie;
2. kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 9 listopada 2020r., sygn. akt II K (…), Sąd Rejonowy w K. uznał oskarżonego M. M. za winnego popełnienia czynu z art. 207§1 k.k., polegającego na tym, że:- w okresie od nieustalonego dnia miesiąca września 2017r. do nieustalonego dnia miesiąca lutego 2019r. w K., znęcał się fizycznie i psychicznie nad swoją żoną M. M. poprzez wszczynanie awantur, w trakcie których uderzał ją rękami i poduszką w głowę, szarpał za ręce i włosy, popychał, rzucał na łóżko i na podłogę, przytrzymywał i polewał głowę wodą, a także wyzywał i groził pozbawieniem życia.Za ten czyn Sąd wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności (pkt I sentencji wyroku), której wykonanie, na podstawie art. 69§1 i §2 k.k. i art. 70§2 k.k., warunkowo zawiesił na okres próby 2 lat (pkt II sentencji wyroku).
Ponadto Sąd Rejonowy oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora i nałożył obowiązek określony w art. 72§1 pkt 1 k.k. na okres 6 miesięcy (pkt III i IV sentencji wyroku). Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie prawa procesowego - tj. art. 7 k.p.k., art. 193 k.p.k. i art. 2§2 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 170§1 pkt 3 k.p.k. oraz błąd w ustaleniach faktycznych. Stawiając powyższe zarzuty obrońca M. M. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zrzuconego mu czynu.Wyrokiem z dnia 27 września 2021r., sygn. akt IV Ka (…), Sąd Okręgowy w K. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchylił punkty I – IV tego orzeczenia, a następnie przyjął, że oskarżony M.
M. w nieustalonym dniu pomiędzy 1 a 26 sierpnia 2018r. w K. naruszył nietykalność cielesną swojej żony M. M. poprzez popychanie jej, przytrzymywanie rękami i polewanie jej głowy zimną wodą, czym wypełnił znamiona przestępstwa z art. 217§1 k.k. Za tak przypisany czyn Sąd, na mocy art. 66§1 i 2 k.k. oraz art. 67§1 k.k., warunkowo umorzył wobec M. M. postępowanie karne na okres próby wynoszący rok.Kasację od powyższego orzeczenia, na korzyść oskarżonego, wywiódł prokurator. Zaskarżając wyrok w całości postawił zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia prawa procesowego, tj. art. 17§1 pkt 6 k.p.k. polegającego na wydaniu wobec M.
M. wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne o przestępstwo z art. 217§1 k.k., w sytuacji, gdy pokrzywdzona złożyła zawiadomienie o przestępstwie ściganym z oskarżenia prywatnego po upływie roku od dnia, w którym dowiedziała się o osobie jego sprawcy, a zatem w czasie, kiedy ustała już karalność tego czynu w myśl art. 101§2 k.k., co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439§1 pkt 9 k.p.k.W konkluzji kasacji prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu I instancji i umorzenie postępowania karnego wobec M.
M. o czyn z art. 217§1 k.k., wobec przedawnienia jego karalności.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja wywiedziona przez prokuratora jest oczywiście zasadna w stopniu wymaganym przez art. 535§5 k.p.k., dlatego możliwe było jej rozpoznanie na posiedzeniu.W przedmiotowej sprawie w istocie doszło do rażącego uchybienia o randze bezwzględnej przesłanki odwoławczej określonej w art. 439§1 pkt 9 w zw. z art. 17§1 pkt 6 k.p.k.Jak wynika z analizy akt sprawy, M. M. złożyła ustne zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa znęcania w dniu 3 września 2019r. (k. 1-4 akt sprawy).
Ustalenie przez Sąd Okręgowy, że do przestępstwa na jej szkodę doszło w okresie pomiędzy 1 a 26 sierpnia 2018r. i że wypełniało ono znamiona art. 217§1 k.k., wykluczało możliwość przypisania tego czynu M. M..Stosownie do treści art. 101§2 k.k. karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później jednak niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia.Bezsporne jest, że ściganie przestępstwa z art. 217§1 k.k. odbywa się z oskarżenia prywatnego (art. 217§3 k.k.).
Niewątpliwe jest też, że M. M. znała sprawcę czynu już w dacie jego popełnienia. Co za tym idzie, bieg terminu przedawnienia należało liczyć od dnia 26 sierpnia 2018r. Tym samym z dniem 26 sierpnia 2019r. doszło do przedawnienia karalności czynu, który z rażącym naruszeniem prawa przypisano M. M..Bez znaczenia pozostawało w tym zakresie objęcie czynu z art. 217§1 k.k. ściganiem z urzędu przez prokuratora. I w takim bowiem wypadku obowiązywały terminy określone w art. 101§2 k.k. i 102 k.k. (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2018r., sygn. akt III KK 121/18, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2019r., sygn. akt V KK 427/18, czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 2008r., sygn. akt V KK 5/08).W tym stanie rzeczy kasację prokuratora należało uznać za oczywiście zasadną, zaskarżony wyrok oraz wyrok nim zmieniony uchylić, a postępowanie w sprawie umorzyć na podstawie art. 17§1 pkt 6 k.p.k.O wydatkach związanych z rozpoznaniem kasacji orzeczono na podstawie art. 638 k.p.k.