Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 630/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeals in a traffic accident case where the High Court correctly rejected factual error claims.

Numero d'incarto IV KK 630/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed both cassation appeals filed by the defense against the High Court's conviction for negligent traffic offenses. The defense argued for procedural errors and factual mistakes, but the High Court had already addressed these points in its written reasoning. The Supreme Court ruled that factual errors cannot serve as a basis for cassation and that the lower court properly evaluated the defendant's circumstances and sentencing.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: A cassation appeal based on alleged errors in factual findings is inadmissible, as the Supreme Court reviews only legal issues, not the re-evaluation of facts established by the court of first instance.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal factual error inadmissibility negligent traffic offense procedural fairness rights sentencing proportionality infrazione alle norme della circolazione sicurezza della circolazione delitto di fuga

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 439 § 1 k.p.k.
Kasacja strony może być wniesiona od prawomocnego orzeczenia sądu odwoławczego tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k.
Art. 535 § 3 k.p.k.
Art. 374 § 1 k.p.k.
W myśl art. 374 §1 k.p.k.
Art. 53 k.k.
Orzeczone przez Sąd kara w należyty sposób uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu, a także cele kary, określone w art. 53 k.k. i nie jest, wbrew twierdzeniom skarżących, karą niewspółmierną w sposób rażący.”Odnośnie zarzutu z pkt.
art. 177 § 2 k.k
‎skazanego z art. 177 § 2 k.k.‎z powodu kasacji wniesionych przez obrońców skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K.
art. 177 § 1 k.k
‎skazanego z art. 177 § 2 k.k.‎z powodu kasacji wniesionych przez obrońców skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K.
art. 11 § 2 k.k
z art. 117 § 1 i 2 k.p.k.
art. 11 § 3 k.k
z art. 117 § 1 i 2 k.p.k.
art. 70 § 1 k.k
art. 42 § 1 k.k
warunkowo zawiesił wykonanie wymierzonej kary pozbawienia wolności na okres trzech lat próby;na podstawie art. 42 § 1 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II KK 91/03
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 stycznia 2004 r., II KK 91/03, R-OSNKW 2004, poz.
III KK 173/04
3, z dnia 9 marca 2005 r., III KK 173/04, R-OSNKW 2005, poz.
III KK 370/04
528, z dnia 8 lutego 2006 r., III KK 370/04, R-OSNKW 2006, poz.
II KK 213/08
wyroki Sądy Najwyższego: z dnia 28 stycznia 2009 r., II KK 213/08, LEX nr 4850006, z dnia 1 grudnia 2010 r., IV KK 192/10, LEX nr 725038).Analizując pisemne uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w K.
IV KK 192/10
wyroki Sądy Najwyższego: z dnia 28 stycznia 2009 r., II KK 213/08, LEX nr 4850006, z dnia 1 grudnia 2010 r., IV KK 192/10, LEX nr 725038).Analizując pisemne uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w K.
II KK 132/07
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 października 2007 r., II KK 132/07, R-OSNKW 2007, poz.
V KK 65/03
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2003 r., V KK 65/03, R-OSNKW 2003, poz.
V KK 5/07
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2007 r., V KK 5/07, R- OSNKW 2007, poz.
IV KK 38/07
1296; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2007 r., IV KK 38/07, R-OSNKW 2007, poz.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 630/19 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 27 listopada 2019 r., sprawy A.O. ‎skazanego z art. 177 § 2 k.k.‎z powodu kasacji wniesionych przez obrońców skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt XXIII Ka (…) zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt II K (…) oddala obie kasacje jako oczywiście bezzasadne, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego.

UZASADNIENIESąd Rejonowy w M. wyrokiem z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt II K (…), uznał A.O. za winnego tego, że w dniu 20 listopada 2017 r. w M., kierując samochodem osobowym m-ki „A." o nr rej. (…) i jadąc drogą krajową nr […] w kierunku T., nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że nie dostosował prędkości jazdy do panujących warunków atmosferycznych przy mokrej i śliskiej jezdni, nie obserwował należycie uważnie przedpola jazdy, nie zachowując równocześnie wymaganej szczególnej ostrożności przy zbliżaniu się do oznakowanego przejścia dla pieszych, w konsekwencji czego potrącił na tym oznakowanym przejściu dla pieszych pieszą W.Z., która doznała obrażeń ciała w postaci ran tłuczonych głowy, otarcia naskórka powłok klatki piersiowej, brzucha, kończyn górnych i dolnych, sińców głowy, kończyn górnych, podbiegnięć krwawych powłok głowy, klatki piersiowej, brzucha, kończyny dolnej lewej, wielofragmentowego złamania kości mózgo i twarzoczaszki, powierzchownego rozerwania mózgu, stłuczenia płuca prawego, obecności krwi i treści pokarmowej w drogach oddechowych, powierzchownego rozerwania wątroby, podbiegnięć krwawych wnęk płuc, śledziony, nerek, obecności krwi w stawie kolanowym lewym, podbiegnięć krwawych aparatu więzadłowego kolana lewego w części bocznej, skąpego wylewu krwi do śródpościa nasady dalszej uda w części przyśrodkowej, co w konsekwencji spowodowało jej zgon, natomiast piesza L.J. doznała obrażeń ciała w postaci drobnej rany tłuczonej nosa oraz złamania kości nosowych, wielomiejscowego otarcia naskórka, sińców i podbiegnięć krwawych tkanek miękkich, złamania podstawy czaszki, krwotoki wewnątrzczaszkowych, stłuczeń, obrzęku, przekrwienia mózgu, obecności krwi w drogi oddechowych i przełyku, stłuczenia, obrzęku i przekrwienia płuc z obszarami podejrzanymi o ogniska zachłyśnięcia krwią, podbiegnięć krwawych wnęk płuc, śledziony i obu nerek, obecności krwi w jamie otrzewnej, krwiaka podtorebkowego nerki lewej, powierzchownego rozerwania płata prawego wątroby, intensywnego podbiegniętego krwawo, wieloodłamowego złamania kości miednicy z przewagą po stronie lewej, rozerwania spojenia łonowego, podbiegnięć krwawych tkanek miękkich obu kończyn dolnych z przewagą po stronie lewej, wieloodłamowego złamania kości podudzia lewego, obecności krwi w lewym stawie kolanowym, oderwania przyczepu wiązadła krzyżowego przedniego od nasady bliższej kości piszczelowej lewej, co w konsekwencji spowodowało jej zgon, natomiast pieszy M.G. doznał obrażeń ciała w postaci złamania trzonu kości piszczelowej i strzałkowej podudzia prawego, wstrząśnienia mózgu, rany tłuczonej szczytu głowy, rozległego skręcenia odcinka szyjnego kręgosłupa, stanowiących naruszenie czynności narządów na okres około 16 - 18 tygodni, tj. przestępstwa z art. 177 § 2 k.k. i art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę jednego roku pozbawienia wolności;na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. i art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie wymierzonej kary pozbawienia wolności na okres trzech lat próby;na podstawie art. 42 § 1 k.k. orzekł wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzę: wszelkich pojazdów mechanicznych na okres pięciu lat;na podstawie art. 63 § 4 k.p.k. na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zaliczył mu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 22 listopada 2017 r. do dnia 18 grudnia 2018 r.;na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzekł wobec niego obowiązek zapłaty na rzecz E.J. nawiązki w kwocie sto tysięcy złotych;na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzekł wobec niego obowiązek zapłaty na rzecz P.J. nawiązki w kwocie sto tysięcy złotych;na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzekł wobec niego obowiązek zapłaty na rzecz B.P. Z. nawiązki w kwocie sto tysięcy złotych;na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec niego obowiązek zapłaty na rzecz pokrzywdzonego M.G. kwoty pięćdziesiąt tysięcy złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k. zasądził od A.O. na rzecz oskarżycieli posiłkowych P.J. i E.J. kwotę 1.224 zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;na podstawie art. 627 k.p.k. w zw. z art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k. zasądził od A.O. na rzecz oskarżyciela posiłkowego M.G. kwotę 1.224 zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił A.O. od ponoszenia kosztów postępowania, którymi obciążył Skarb Państwa.Apelacje od tego wyroku złożyli:

Prokurator Rejonowy w M., pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych oraz obrońca A. O. .Po rozpoznaniu tych apelacji Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt XXIII Ka (…):1.zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:1.wymierzoną A.O. karę pozbawienia wolności podwyższył do dwóch lat;2.uchylił orzeczenie z pkt 2 wyroku, dotyczące warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności;3.uchylił oparte o przepis art. 46 § 2 k.k. rozstrzygnięcia z pkt 5,6 i 7 wyroku;4.na mocy art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec A.O. na rzecz oskarżycielki posiłkowej E.J. obowiązek zapłaty kwoty sto pięćdziesiąt tysięcy złotych tytułem zadośćuczynienia;5.na mocy art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec A.O. na rzecz oskarżyciela posiłkowego P.J. obowiązek zapłaty kwoty sto pięćdziesiąt tysięcy złotych tytułem zadośćuczynienia;6.na mocy art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec A.O. na rzecz oskarżycielki posiłkowej B.P.Z. a obowiązek zapłaty kwoty sto pięćdziesiąt tysięcy złotych tytułem zadośćuczynienia;7.w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy;8.zasądził od A.O. na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 złotych oraz opłatę za obie instancje w kwocie 300 złotych.Od powołanego wyżej wyroku Sądu Okręgowego w K. kasacje złożyli obrońcy skazanego A.O..Adwokat W.G.

– obrońca skazanego, w kasacji zarzucił:1.rażącą obrazę prawa procesowego, która miała istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegającą na naruszeniu:1.art. 433 § 2 k.p.k. w z w. z art. 424 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nierzetelne odniesienie się do zarzutów apelacji, sporządzenie uzasadnienia w sposób lakoniczny, powielenie twierdzeń i wniosków Sądu pierwszej instancji, bez odniesienia się do konkretnych wskazań i danych stawianych w apelacji,2.art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. oraz w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz przyjęcie, że sporządzona na potrzeby procesu opinia biegłego R.R. jest podstawą do dokonania wiążących ustaleń faktycznych w szczególności w zakresie oceny zachowania się pokrzywdzonych na jezdni i ich przyczynienia się do zaistnienia wypadku, oraz oceny możliwości uniknięcia wypadku przez oskarżonego, a nadto błędną ocenę zeznań świadka P.S. pod kątem możliwości dostrzeżenia przez oskarżonego pieszych na jezdni,3.art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. poprzez brak nadania właściwej wagi kwestii niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności w zakresie ustalenia związku przyczynowego pomiędzy brakiem wymaganych elementów odblaskowych na odzieży pieszych a zaistniałym zdarzeniem i realną możliwością uniknięcia wypadku przez oskarżonego;4.rażącą niewspółmierność orzeczonej kary będącą konsekwencją rażącego naruszenia prawa procesowego opisanego w pkt 1), która doprowadziła do wymierzenia kary w sposób wadliwy - z istnieniem w tym zakresie kary jako środka represji niewspółmiernej.i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.Adwokat M.P. – obrońca skazanego, w kasacji zarzucił:1.rażące naruszenie przepisów postępowania orzeczenia, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, w postaci art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 117 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 374 § 1 zd. 1 k.p.k. w zw. z art. 402 § 1 zd. 3 a contrario w zw. z art. 353 § 4a k.p.k. oraz art. 6 k.p.k. w zw. z art. 6 ust. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności („EKPCz”) w zw. z art. 2 ust. 1 Protokołu nr 7 do EKPCz, polegające na wadliwej kontroli zaskarżonego na korzyść skazanego orzeczenia Sądu I instancji przez zaakceptowanie naruszenia przez Sąd I instancji reguł dotyczących zapewnienia skazanemu prawa uczestnictwa w rozprawie głównej, w sytuacji gdy skazany wcześniej niepouczony o treści art. 402 § 1 zd. 3 k.p.k. nie był prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy głównej przerwanej do dnia 18 grudnia 2018 r., podczas której kontynuowano postępowanie dowodowe, zaliczono materiał dowodowy i podczas której doszło do zamknięcia przewodu sądowego oraz udzielenia głosu stron oraz wydania wyroku, czyli rozstrzygnięcia o odpowiedzialności karnej oskarżonego, co w efekcie naruszyło jego prawo do obrony.Niezależnie,2.rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, w postaci art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 210 k.p.k. w zw. z art. 13 EKPCz w zw. z art. 6 ust. 1 EKPCz w zw. z art. 2 ust. 1 Protokołu nr 7 do EKPCz, polegające na zaniechaniu przez Sąd odwoławczy rzetelnej kontroli instancyjnej w zakresie zarzutów apelacyjnych zawartych w apelacji obrońcy skazanego, a to przez uznanie za Sądem I instancji za pełną, jasną i spójną opinię biegłego inż.

R.R. z zakresu ruchu drogowego, techniki motoryzacyjnej oraz wyceny maszyn i urządzeń oraz kalkulowania kosztów napraw pojazdów (nie zaś – jak przyjął Sąd odwoławczy - z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych), mimo że opinia ta jest:1.niepełna, gdyż nie uzasadnia w żaden sposób, dlaczego w ocenie biegłego niestosowanie elementów odblaskowych przez pokrzywdzonych nie miało wpływu na ich dostrzeżenie przez skazanego,2.niejasna, gdyż stwierdza równocześnie, że prędkość, z jaką poruszał się skazany (tj. - wedle ustalenia Sądu obu instancji - 67 km/h) umożliwiała skuteczne wyhamowanie przed przejściem dla pieszych, oraz że była to jednocześnie prędkość niebezpieczna;3.rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, w postaci art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 13 EKPCz w zw. z art. 6 ust. i EKPCz w zw. z art. 2 ust. 1 Protokołu nr 7 do EKPCz, polegające na zaniechaniu kontroli instancyjnej w zakresie zarzutu oznaczonego w apelacji obrońcy skazanego numerem 2, przez nie odniesienie się do tego zarzutu, a jedynie zreferowanie przez Sąd odwoławczy istoty błędu w ustaleniach faktycznych oraz konstatacji, że wyrok Sądu I instancji nie był obarczony takim błędem;1.rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, w postaci art. 433 § 1 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 13 EKPCz w zw. z art. 6 ust. 1 EKPCz w zw. z art. 2 ust. 1 Protokołu nr 7 do EKPCz, polegające na wadliwej kontroli zaskarżonego na korzyść skazanego orzeczenia Sądu I instancji przez aprobatę błędnego rozumowania Sądu I instancji, zgodnie z którym przy ustalonym poruszaniu się z prędkością bezpieczną, naruszenie przez pokrzywdzonych art. 11 ust. 4a Ustawy z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (dalej:

„PRD") - tj. nieużywanie elementów odblaskowych - nie miało wpływu na zauważenie pokrzywdzonych przez skazanego, mimo równoczesnego ustalenia, że używanie elementów odblaskowych ma wpływ na widoczność pieszych na drodze, podczas gdy prawidłowo przeprowadzone rozumowanie w tym zakresie powinno doprowadzić Sąd odwoławczy do wniosku, że niestosowanie odblasków przez pokrzywdzonych wpłynęło na ich widoczność i możliwość ich dostrzeżenia przez skazanego;2.rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, w postaci art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 13 EKPCz w zw. z art. 6 ust. 1 EKPCz w zw. z art. 2 ust. 1 Protokołu nr 7 do EKPCz, polegające na wadliwej kontroli instancyjnej zaskarżonego również na korzyść skazanego orzeczenia Sądu I instancji przez zaakceptowanie braku uwzględnienia przez Sąd I instancji przy wymiarze kary ujawnionego w toku przewodu sądowego dowodu w postaci pisma Komendy Miejskiej Policji w T. z dnia 9 października 2018 r. (k. 1097), a w konsekwencji orzeczenie co do kary, przy apelacji na korzyść, z pominięciem tego dowodu, podczas gdy dowód ten miał istotne znaczenie w sprawie;3.rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, w postaci z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 6 ust. 1 EKPCz w zw. z art. 2 ust. 1 Protokołu nr 7 do EKPCz, polegające na tym, że pomimo znajdującej się w aktach opinii psychologicznej z dnia 25 marca 2019 r. o skazanym (k. 1257) i braku oddalenia tego dowodu, Sąd odwoławczy orzekając w części dotyczącej kary, przy apelacji zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść, pominął ten dowód, podczas gdy dowód ten miał istotne znaczenie w sprawie;4.rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, w postaci art. 149 § 1 k.p.k. w zw. z art. 143 § 1 pkt 11 k.p.k. w zw. z art. 449 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6 ust. 1 EKPCz w zw. z art. 2 ust. 1 Protokołu nr 7 do EKPCz, polegające na braku w przedmiotowej sprawie dokumentu w postaci protokołu rozprawy odwoławczej z dnia 2 kwietnia 2018 r., z której wynikałoby, że rozpoznanie apelacji skazanego nastąpiło po przeprowadzeniu rozprawy tak jak nakazuje tego treść art. 449 §1 k.p.k.i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego w M. i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.Prokurator Rejonowy w M. w pisemnej odpowiedzi na te kasacje wniósł o oddalenie obu kasacji jako oczywiście bezzasadnych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacje są oczywiście bezzasadne.1.Odnośnie kasacji adw.

W.G. – obrońcy skazanego A.O..Zarzut z pkt 1 kasacji jest bezzasadny.Opiera on się na założeniu, iż w realiach sprawy doszło do obrazy art. 433 § 2 k.p.k. W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje pogląd, że obraza przepisu art. 433 § 2 k.p.k. ma miejsce wówczas gdy określonego zarzutu apelacji sąd odwoławczy w ogóle nie rozważy, jak również wówczas gdy uczyni to nierzetelnie (por. np. wyroki Sądy Najwyższego: z dnia 28 stycznia 2009 r., II KK 213/08, LEX nr 4850006, z dnia 1 grudnia 2010 r., IV KK 192/10, LEX nr 725038).Analizując pisemne uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 kwietnia 2019 r., XXIII Ka (…), nie można podzielić stanowiska Autora kasacji, iż to uzasadnienie dowodzi że jego apelacja została rozpoznana z naruszeniem przepisu art. 433 § 2 k.p.k.Odnosząc się natomiast do zarzutu obrazy art. 7 k.p.k., w pierwszej kolejności należy wskazać, że kontrola instancyjna oceny dowodów polega na sprawdzeniu, czy ocena ta nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu) lub logicznej (błędność rozumowania i wnioskowania) oraz, czy nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 października 2007 r., II KK 132/07, R-OSNKW 2007, poz. 2303).

Naruszenie przez sąd odwoławczy reguł dowodowych, określonych w treści art. 7 k.p.k., jest możliwe nie tylko wówczas, gdy sąd ten ocenia dowody przeprowadzone w instancji odwoławczej, ale także wówczas, gdy weryfikuje ocenę dokonaną przez sąd meriti (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2003 r., V KK 65/03, R-OSNKW 2003, poz. 2115). Jeżeli więc sąd odwoławczy nie poczynił - jak to miało miejsce w omawianym przypadku - odmiennych ustaleń faktycznych i zaaprobował ocenę dowodów, a w konsekwencji ustalenia faktyczne poczynione przez sąd a quo, a zdaniem skarżącego ocena tych dowodów nie była jednak prawidłowa i naruszała przepis art. 7 k.p.k., to treścią skargi kasacyjnej w tym zakresie winno być jednoczesne wskazanie na naruszenie przepisów art. 433 § 1 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2007 r., V KK 5/07, R- OSNKW 2007, poz. 1296; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 2007 r., IV KK 38/07, R-OSNKW 2007, poz. 1252).Jeśli natomiast chodzi o zarzut obrazy przepisu art. 410 k.p.k., który to przepis stwierdza, że „podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej” to trzeba wskazać, że „istotą tego przepisu jest to, że sąd ferując wyrok nie może opierać się na tym, co nie zostało ujawnione na rozprawie, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego, a musi on być wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności, a więc i tych, które je podważają.

Postawienie tego zarzutu sądowi odwoławczemu jest zatem możliwe w podwójnym układzie procesowym. Pierwszy istnieje wówczas, gdy sąd ten, rozstrzygając sprawę w postępowaniu odwoławczym, oprze się w swej argumentacji na dowodzie, który nie został ujawniony w toku rozprawy głównej albo wówczas, gdy po przeprowadzeniu dowodów w postępowaniu odwoławczym (art. 452 § 2 k.p.k.), pominie niektóre z nich. W takiej sytuacji, naruszenie przepisu art. 410 k.p.k. (w zw. z art. 458 k.p.k.) będzie miało charakter bezpośredni, w odróżnieniu od sytuacji, gdy sąd odwoławczy zaaprobuje - w ramach kontroli odwoławczej - taki rodzaj uchybienia tej normie przez sąd pierwszej instancji.

Wówczas uchybienie temu przepisowi następuje w drodze przeprowadzenia - niepełnej lub nierzetelnej - kontroli odwoławczej” (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2008r., V KK 189/07, R-OSNKW 2008, poz. 102). Zarzut obrazy art. 410 k.p.k. jest zatem zasadny wówczas, gdy skarżący wykaże, że sąd odwoławczy swoje orzeczenie oparł na materiale dowodowym nieujawnionym na rozprawie lub też w swoich rozważaniach oparł się jedynie na części zebranego i ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego, z pominięciem dowodów przemawiających za trafnością zarzutów apelacyjnych.Nie doszło również do obrazy przepisu art. 366 § 1 k.p.k., który obliguje przewodniczącego składu orzekającego do kierowania rozprawą i czuwania nad jej prawidłowym przebiegiem, a także baczenia aby zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy.

Oczywistym jest, iż przepis ten nie może zastępować inicjatywy stron w przeprowadzeniu dowodów. Natomiast umożliwia podjęcie działań służących zabezpieczeniu konstytucyjnego prawa do obrony (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2016 r., III KK 454/16, LEX nr 2165583). Nie można podzielić też zarzutu z pkt. 2 kasacji. Ten zarzut, w realiach sprawy, zdaniem Sądu Najwyższego, stanowi próbę obejścia zakazu zawartego w zdaniu drugim art. 523 § 1 k.p.k. Redakcja zarzutu kasacyjnego z pkt. 2 nie pozwala na przyjęcie, konstrukcji, o której mowa w orzecznictwie Sądu Najwyższego, czyli kwestionowana w sposób pośredni wymiaru kary (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 listopada 2014 r., V KK 235/14, LEX nr 1545177, z dnia 8 listopada 2016 r., LEX nr 2162814).2.Odnośnie kasacji adw.

M.P. – obrońcy skazanego A.O..Zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak i Trybunału Konstytucyjnego, dominuje pogląd, że kasacja w sprawach karnych jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, istniejącym niejako „ponadstandardowo” w zakresie środków odwoławczych, składających się na kompleks istniejący w ramach prawa do sądu (por. np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 stycznia 2006 r., SK 30/05, OTK-A 2006, nr. 1, poz. 2). Kasacja strony może być wniesiona od prawomocnego orzeczenia sądu odwoławczego tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego naruszenia prawa, które musi być rażące oraz gdy mogło ono mieć istotny wpływ na treść zapadłego orzeczenia.

Te podstawy kasacji są samodzielne i nie jest prawnie dopuszczalne poszerzenie ich zakresu. Nie budzi też wątpliwości, iż strona poza pozorem stawiania zarzutów kasacyjnych, nie może kwestionować ustaleń faktycznych.W realiach przedmiotowej sprawy oczywiście bezzasadnym jest zarzut z pkt. 1, gdyż wbrew poglądowi Autora kasacji A.O. był prawidłowo zawiadomiony o terminach rozprawy, na tych terminach był zawsze obecny jego obrońca z wyboru. Nadto należy podkreślić, iż nowelizacja k.p.k. z 1 lipca 2015 r. zerwała z rozwiązaniem które zakładało, jako zasadę, obowiązkowy udział oskarżonego w rozprawie głównej.

W myśl art. 374 §1 k.p.k. oskarżony ma prawo brać udział w rozprawie głównej. Zwrócić też uwagę należy, iż w apelacji obrońcy A.O. złożonej od skazującego wyroku Sądu Rejonowego w M. z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt II K (…), nie podnoszono zarzutu naruszenia prawa do obrony w aspekcie o którym mowa w zarzucie kasacji.Nie można również podzielić zarzutu z pkt. 2 kasacji, albowiem zarzut ten w istocie stanowi niedopuszczalny w kasacji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a także skierowany jest pod adresem sądu pierwszej instancji.Równie bezzasadny jest zarzut z pkt. 3 kasacji.

Z pisemnego uzasadnienia wyroku z dnia 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt XXIII Ka (…) wynika, iż Sąd Okręgowy w K. rozważył podniesiony w apelacji obrońcy zarzut błędu w ustaleniach faktycznych (por. s. 7 – 11 pisemnego uzasadnienia).Nie zasługuje na uwzględnienia zarzut z pkt. 4 kasacji, albowiem jest to zarzut będący w istocie zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a jak to już wyżej wspomniano podstawą kasacji nie może być kwestionowanie ustaleń faktycznych. Co do zarzutów z pkt 5 i 6 kasacji to trafnie podniósł Prokurator Rejonowy w M. w pisemnej odpowiedzi na kasację, iż, cyt.

„Zarzuty opisane w pkt. 5 i 6 kasacji dotyczą okoliczności wskazujących na postawę skazanego oraz jego stanu zdrowia, są bezzasadne, bowiem Sąd odwoławczy w pisemnych motywach wyroku, w szczególności w części dotyczącej oceny orzeczenia o karze, należycie rozważył wszystkie okoliczności dotyczące osoby oskarżonego, w tym jest właściwości i warunki osobiste, jego sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, zachowanie po jego popełnieniu i wskazał, w oparciu o ujawnione dowody, jakie okoliczności przemawiały za zaostrzeniem kary.

Orzeczone przez Sąd kara w należyty sposób uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu, a także cele kary, określone w art. 53 k.k. i nie jest, wbrew twierdzeniom skarżących, karą niewspółmierną w sposób rażący.”Odnośnie zarzutu z pkt. 7 kasacji, to z k. 1267 akt sprawy wynika, iż protokół rozprawy odwoławczej z dnia 2 kwietnia 2019 r., jest podpisany przez przewodniczącego i protokolanta. Ubocznie należy wskazać, iż fakt niepodpisania protokołu rozprawy sam przez się nie oznacza dyskwalifikacji tej czynności procesowej (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 stycznia 2004 r., II KK 91/03, R-OSNKW 2004, poz. 3, z dnia 9 marca 2005 r., III KK 173/04, R-OSNKW 2005, poz. 528, z dnia 8 lutego 2006 r., III KK 370/04, R-OSNKW 2006, poz. 81).Na zakończenie należy podkreślić, iż w realiach niniejszej sprawy nie można zasadnie wywodzić, iż wobec A.O. doszło do naruszenia jego prawa do rzetelnego procesu sądowego, w świetle EKPCz, rozumianego jako prawo dostępu do sądu, przestrzegania zasady równości broni, gwarancji odwołania oraz zasady ne bis in idem.Kierując się przedstawionymi wyżej motywami Sąd Najwyższy, z mocy art. 535 § 3 k.p.k., rozstrzygnął jak w postanowieniu.as