Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 616/21 Generato dall'IA

Supreme Court quashes conditional dismissal due to change in offense classification from crime to misdemeanor causing statute of limitations.

Numero d'incarto IV KK 616/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's conditional dismissal of the criminal proceedings against two defendants for unpermitted construction work. The prosecution argued that the original charge of a crime under the Construction Law had lost its legal force, meaning the defendants' actions now constituted a misdemeanor under a different article. The court ruled that the first-instance judge erred by failing to reclassify the offense and apply the statute of limitations for misdemeanors, which had expired. Consequently, the proceedings were dismissed with costs borne by the state.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ustawa Prawo budowlane; art. 4 § 1 k.k.; art. 45 § 1 k.w. – When a criminal provision is repealed and the act is reclassified as a misdemeanor, the court must apply the principle of favoring the defendant by dismissing the case if the statute of limitations for the new offense has expired.

Parole chiave

Generato dall'IA
change of offense classification statute of limitations conditional dismissal principle of favoring defendant unpermitted construction work reclassification of crime procedural error ritiro della querela penale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 90 ustawy Prawo budowlane
oskarżonych z art. 90 ustawy Prawo budowlane po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 8 grudnia 2021 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść od wyroku Sądu Rejonowego w W.
art. 93 pkt 13 ustawy Prawo budowlane
66 § 1 k.k., mające polegać na warunkowym umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy w dniu wydania wyroku przepis, którego naruszenie zarzucono oskarżonym, utracił moc i ich zachowanie wypełniało znamiona wykroczenia z art. 93 pkt 13 ustawy Prawo budowlane.
art. 341 § 2 k.p.k.
art. 341 § 2 k.p.k. w zw.
art. 4 § 1 k.k.
z art. 4 § 1 k.k. i art.
art. 66 § 1 k.k.
i art. 66 § 1 k.k., mające polegać na warunkowym umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy w dniu wydania wyroku przepis, którego naruszenie zarzucono oskarżonym, utracił moc i ich zachowanie wypełniało znamiona wykroczenia z art.
art. 400 § 1 k.p.k.
W tym zakresie doszło zatem do rażącego naruszenia przepisów wskazanych w kasacji, albowiem właściwym postąpieniem było przejście z procedury karnej na procedurę wykroczeniową, jak tego wymagał art. 400 § 1 k.p.k.
art. 45 § 1 k.w.
z art. 45 § 1 k.w. umarza postępowanie, a jego kosztami obciąża Skarb Państwa.
art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.
Prawo budowlane – na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw.
art. 119 § 2 pkt 1 k.p.w.
O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 119 § 2 pkt 1 k.p.w.
art. 5 § 1 pkt 4 k.p
Prawo budowlane – na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 616/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 grudnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Andrzej Tomczyk‎SSN Eugeniusz Wildowicz w sprawie Z. P. i B. P. oskarżonych z art. 90 ustawy Prawo budowlane po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 8 grudnia 2021 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść od wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 14 grudnia 2020 r., sygn. akt III K (…), uchyla zaskarżony wyrok i – przyjmując, że zarzucany czyn wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 93 pkt 13 ustawy z dn. 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. umarza postępowanie, a jego kosztami obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 14 grudnia 2020 r. Sąd Rejonowy w W. uznał Z. P. i B. P. za winnych tego, że w lutym 2017 r. dopuścili się ,,samowoli budowlanej”, tj. czynu z art. 90 ustawy Prawo budowlane, i zgodnie z wnioskiem oskarżyciela publicznego z 26 sierpnia 2020 r., warunkowo umorzył postępowanie karne. Orzeczenie pierwszoinstancyjne nie zostało zaskarżone i uprawomocniło się 22 grudnia 2020 r.Kasację od tego rozstrzygnięcia wniósł Prokurator Generalny na korzyść skazanych. Podniósł w niej rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego, tj. art. 341 § 2 k.p.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 66 § 1 k.k., mające polegać na warunkowym umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy w dniu wydania wyroku przepis, którego naruszenie zarzucono oskarżonym, utracił moc i ich zachowanie wypełniało znamiona wykroczenia z art. 93 pkt 13 ustawy Prawo budowlane.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna.Mocą ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane uchylono przepis art. 90 ustawy Prawo budowalne; jednocześnie czyny penalizowane przez uchylony przepis zamieszczono w katalogu wykroczeń w art. 93 pkt 13 ustawy Prawo budowlane. Zaistniał więc stan prawny, w którym od dnia 19 września 2020 r. przepis art. 90 Prawa budowlanego utracił moc i doszło do przekwalifikowania opisanego w nim czynu z przestępstwa na wykroczenie.Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, należało przede wszystkim stwierdzić, że Sąd pierwszoinstancyjny, umarzając warunkowo postępowanie na posiedzeniu w dniu 14 grudnia 2020 r., uznał, że oskarżeni wypełnili znamiona zarzuconego im czynu polegającego na tym, że w lutym 2017 roku w B., działając wspólnie i w porozumieniu, wykonywali roboty budowlane bez uzyskania wymaganego ustawą pozwolenia na budowę.

O ile w chwili jego popełnienia (luty 2017 r.) oraz w dniu sporządzenia przez oskarżyciela publicznego wniosku z art. 336 k.p.k. (26 sierpnia 2020 r.) czyn oskarżonych wypełniał znamiona występku z art. 90 Prawa budowlanego, o tyle w dniu wydania wyroku – 14 grudnia 2020 r. – przepis ten utracił już moc (19 września 2020 r.) W tej sytuacji, mając na względzie kontrawencjonalizację przedmiotowego czynu zabronionego, Sąd meriti zobowiązany był do rozważenia kwestii odpowiedzialności sprawców w płaszczyźnie art. 93 pkt 13 Prawa budowanego, czego zaniechał.

W tym zakresie doszło zatem do rażącego naruszenia przepisów wskazanych w kasacji, albowiem właściwym postąpieniem było przejście z procedury karnej na procedurę wykroczeniową, jak tego wymagał art. 400 § 1 k.p.k. W tym celu należało wydać postanowienie o dalszym rozpoznaniu sprawy w trybie postępowania w sprawach o wykroczenia.W zaistniałym stanie faktycznym, w którym bezprawność zachowania oskarżonych nie budziła wątpliwości, należało stwierdzić, że Z. P. i B. P. dopuścili się wykroczenia, o którym mowa w art. 93 pkt 13 Prawa budowlanego.

Wobec tego, że czyn zabroniony popełniono w lutym 2017 r. i w ciągu roku od jego popełnienia nie wszczęto postępowania (nastąpiło to 8 lipca 2020 r.), to, mając na uwadze treść art. 4 § 1 k.k. (regułę stosowania ustawy względniejszej dla sprawcy) oraz art. 45 § 1 k.w., Sądowi Najwyższemu nie pozostawało nic innego, jak tylko postępowanie umorzyć ze względu na przedawnienie karalności wykroczenia (art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.). O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 119 § 2 pkt 1 k.p.w.