Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 61/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation for clearly unfounded material and procedural violations regarding a threat crime.

Numero d'incarto IV KK 61/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as clearly unfounded, ordering the defense attorney to be paid costs while exempting the defendant. The defense argued that the lower courts incorrectly interpreted the threat statute and violated procedural rules regarding evidence assessment. The court ruled that the appellate court merely reviewed the first-instance findings without making new factual determinations, rendering the procedural complaints invalid.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 190 § 1 k.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: A cassation complaint challenging a final judgment that upheld a first-instance verdict without applying the contested substantive law or making new factual findings is clearly unfounded.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal threat crime interpretation procedural violation claim evidence assessment review clearly unfounded appeal diritto di non autoincriminarsi capacità di stare in giudizio prove psichiatriche

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 190 § 1 k.k.
C.skazanego z art. 190 § 1 k.k. w zw.
Art. 31 § 2 k.k.
z art. 31 § 2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 25 maja 2018 r., sygn.
Art. 5 § 2 k.p.k.
akt IV KK 61/19 POSTANOWIENIE Dnia 19 marca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Art. 7 k.p.k.
5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art.
Art. 2 § 2 k.p.k.
z art. 2 § 2 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z logiką oraz zasadami doświadczenia życiowego oceny zachowania skazanego L.
Art. 410 k.p.k.
i art. 410 k.p.k. oraz błędu w ustaleniach faktycznych, wyrokiem z dnia 25 maja 2018 r.
Art. 523 § 1 k.p.k.
Ponadto, zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k., kasacja może zostać wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art.
Art. 433 § 2 k.p.k.
190 § 1 k.k.;c)art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
i art. 457 § 3 k.p.k. (pkt II c) nie jest również zasadny.
Art. 53 § 1 k.k.
akt IV KK 61/19 POSTANOWIENIE Dnia 19 marca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Art. 58 § 1 k.k.
31 § 2 k.k.), przez co skazany w czasie czynu nie mógł pokierować świadomie swoim zachowaniem, co wynika jednoznacznie z opinii biegłych lekarzy psychiatrów, jaką sporządzono w toku sprawy;naruszenie art. 58 § 1 k.k. i orzeczenie kary pozbawienia wolności, podczas gdy przestępstwo z art.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 61/19 POSTANOWIENIE Dnia 19 marca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 19 marca 2019 r., sprawy L. C.skazanego z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 25 maja 2018 r., sygn. akt IV Ka […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata J.

F. – Kancelaria Adwokacka w K. – kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote 80/100), w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji, 3. zwolnić skazanego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Rejonowy w K., wyrokiem z dnia 19 grudnia 2017 r., uznał L. C. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k., polegającego na grożeniu pozbawieniem życia M. H. trzymanym w ręku i wycelowanym w jej kierunku pistoletem pneumatycznym, zaś groźba ta wzbudziła u niej uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona, przy czym miał on ograniczoną w stopniu znacznym zdolność zrozumienia jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem, i za to skazał go na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.Sąd Okręgowy w K., po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, w której podniesiono zarzuty naruszenia art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. oraz błędu w ustaleniach faktycznych, wyrokiem z dnia 25 maja 2018 r. zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego.

Zaskarżył wyrok w całości i zarzucił:I.„rażące naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na treść wydanego wyroku, a to art. 190 § 1 k.k., poprzez jego błędną wykładnię oraz bezzasadne uznanie przez Sądy obu instancji, iż zachowanie skazanego L. C. zrealizowało znamiona czynu zabronionego określonego w art. 190 § 1 k.k., a w szczególności, iż wzbudziło ono uzasadnioną obawę w pokrzywdzonej, że rzekoma groźba pozbawienia jej życia zostanie przez skazanego spełniona, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz całokształtu okoliczności faktycznych wynika, iż obawa, jaką jedynie subiektywnie odczuwała pokrzywdzona, z całą pewnością nie może zostać uznana za „uzasadnioną” w rozumieniu art. 190 § 1 k.k.;II.rażące naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść wydanego wyroku, a mianowicie:a)art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z logiką oraz zasadami doświadczenia życiowego oceny zachowania skazanego L.

C., a w konsekwencji przekroczenie przez sąd odwoławczy zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na uznaniu, iż zachowanie skazanego wypełniło znamiona czynu określonego w art. 190 § 1 k.k., a w szczególności, iż skazany działał w zamiarze bezpośrednim wywołania w pokrzywdzonej realnej obawy popełnienia przestępstwa zabójstwa na jej szkodę, podczas gdy prawidłowa ocena całokształtu materiału dowodowego winna doprowadzić do przyjęcia, że skazany, posługując się pistoletem pneumatycznym, z pewnością nie miał zamiaru bezpośredniego wywołania w/w obawy u pokrzywdzonej;b)art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k., poprzez przekroczenie przez Sąd odwoławczy zasady swobodnej oceny dowodów polegające na stwierdzeniu, że Sąd I instancji w sposób prawidłowy odmówił waloru wiarygodności zeznaniom szeregu świadków, a dał wiarę jedynie zeznaniom pokrzywdzonej M.

H., podczas gdy dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego z zachowaniem zasad logiki i doświadczenia życiowego winno doprowadzić do uwzględnienia w/w zeznań świadków i rozważenia rozbieżności z nich wynikających, a w konsekwencji wykluczenia, jakoby skazany swym zachowaniem miał wyczerpać znamiona czynu z art. 190 § 1 k.k.;c)art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., poprzez rozpatrzenie przez Sąd odwoławczy zarzutów skarżącego w sposób lakoniczny i pobieżny, podczas gdy obowiązkiem Sądu odwoławczego jest wnikliwe rozważenie wszystkich zarzutów i wniosków skarżącego, a następnie dokładne odzwierciedlenie procesu decyzyjnego Sądu w uzasadnieniu wyroku;III.rażącą niewspółmierność wymierzonej skazanemu L.

C. kary 4 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności poprzez:niezastosowanie wobec skazanego dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary, pomimo faktu, iż stwierdzono u niego w znacznym stopniu ograniczoną zdolność rozumienia znaczenia czynów i pokierowania swoim postępowaniem (art. 31 § 2 k.k.), przez co skazany w czasie czynu nie mógł pokierować świadomie swoim zachowaniem, co wynika jednoznacznie z opinii biegłych lekarzy psychiatrów, jaką sporządzono w toku sprawy;naruszenie art. 58 § 1 k.k. i orzeczenie kary pozbawienia wolności, podczas gdy przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. zagrożone jest karą pozbawienia wolności do lat 2, a orzeczenie innej kary wolnościowej (nieizolacyjnej) lub środka karnego wobec skazanego z pewnością spełniłoby cele kary, a takżenaruszenie dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 § 1 i § 2 k.k., i nieuwzględnienie okoliczności łagodzących, takich jak niski stopień społecznej szkodliwości czynu”.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 25 maja 2018 r. w całości i przekazanie sprawy właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania.Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym, co zdecydowało o jej oddaleniu w trybie art. 535 § 3 k.pk.Konstrukcja kasacji i treść podniesionych w niej zarzutów wręcz nakazuje przypomnieć, że kasacja przysługuje stronie od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego. Dlatego to orzeczeniu tego sądu, a nie sądu pierwszej instancji należy postawić określone zarzuty kasacyjne. Zarzuty podniesione pod adresem orzeczenia pierwszej instancji podlegają rozważeniu przez sąd kasacyjny tylko w takim zakresie, w jakim jest to nieodzowne dla należytego rozpoznania zarzutów stawianych orzeczeniu sądu odwoławczego.

Ponadto, zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k., kasacja może zostać wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. Z samej istoty kasacji wynika też, że pozwala ona na kontrolę zaskarżonego orzeczenia tylko z punktu widzenia naruszenia przepisów prawa, z wyłączeniem badania ustaleń faktycznych. Ponieważ postępowanie kasacyjne jest sformalizowane (Sąd Najwyższy rozpoznaje kasacje ściśle w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów), tak istotne jest precyzyjne i uwzgledniające powyżej wskazane wymagania, konstruowanie kasacji.

Między innymi z tego względu, w trosce o odpowiedni poziom tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, ustawodawca wprowadził tzw. przymus adwokacko – radcowski.Kasacja wniesiona w niniejszej sprawie powyższych wymagań nie realizuje. Obrońca podniósł w niej bowiem zarzuty w zasadzie dotyczące postępowania przed sądem pierwszej instancji. Niewątpliwie taki charakter ma pierwszy z podniesionych zarzutów. Sąd odwoławczy nie mógł bowiem w żaden sposób naruszyć art. 190 § 1 k.k., gdyż utrzymując w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji, tego przepisu prawa materialnego nie stosował.

Skarżący stawiając ten zarzut ponadto tylko pozoruje naruszenie prawa materialnego. Już z jego treści ewidentnie bowiem wynika, że w rzeczywistości podważa w ten sposób ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd I instancji za podstawę wyroku, a mianowicie odwołując się do zebranego w sprawie materiału dowodowego kwestionuje ustalenie tego Sądu, iż zachowanie skazanego (grożenie pozbawieniem życia wycelowanym pistoletem pneumatycznym) wzbudziło u pokrzywdzonej obawę spełnienia groźby. Rozważany zarzut nie ma więc „charakteru kasacyjnego”, stąd był bezzasadny w stopniu oczywistym.Podobnie ocenić należało zarzuty rażącego naruszenia art. 7 k.p.k. i art. 2 § 2 k.p.k. (pkt II a i b).

Po pierwsze, Sąd odwoławczy utrzymując w mocy wyrok Sądu I instancji nie czynił nowych lub odmiennych ustaleń faktycznych i nie oceniał samodzielnie wartości dowodowej zeznań świadków, a jedynie przez pryzmat zarzutów apelacji skontrolował ocenę tychże dokonaną w pierwszej instancji. Procedując w ten sposób nie mógł więc naruszyć zasad oceny dowodów określonych w art. 7 k.p.k. Wskazać przy tym trzeba, że w takiej sytuacji procesowej podnoszenie pod adresem orzeczenia sądu odwoławczego zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. wymaga jednocześnie sformułowania zarzutu naruszenia art. 433 § 1 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.

Tego zaś skarżący nie uczynił.Z kolei w zarzucie z pkt II a obrońca skazanego pod pozorem naruszenia przepisów prawa procesowego kwestionuje fakty - ustalenie co do działania skazanego w zamiarze bezpośrednim wywołania u pokrzywdzonej „realnej obawy popełnienia przestępstwa zabójstwa na jej szkodę, podczas gdy prawidłowa ocena (…) winna prowadzić do przyjęcia, że skazany (…) nie miał zamiaru bezpośredniego wywołania w/w obawy u pokrzywdzonej”. Tego zaś w postępowaniu kasacyjnym czynić nie wolno; zabrania tego przepis art. 523 § 1 k.p.k.Zarzut z punku III kasacji, jako odwołujący się wprost do rażącej niewspółmierności wymierzonej kary w wyniku naruszenia przy jej kształtowaniu dyrektyw określonych w art. 53 § 1 i 2 k.k. oraz art. 58 § 1 k.k. w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalny (art. 523 § 1 k.p.k.).

Jedyny zarzut o charakterze kasacyjnym – zarzut rażącego naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. (pkt II c) nie jest również zasadny. Wbrew skarżącemu Sąd odwoławczy ze swoich obowiązków kontrolnych określonych w tych przepisach wywiązał się prawidłowo. Rzetelnie rozważył bowiem wszystkie zarzuty apelacji obrońcy i podał w uzasadnieniu wyroku dlaczego uznał je za niezasadne. Wprawdzie uzasadnienie to jest syntetyczne, ale zarazem wystarczające, jeśli się zważy jakość uzasadnienia wyroku Sądu I instancji i ogólnikowość apelacji.

W każdym zaś razie niezadowolenie Autora kasacji z odpowiedzi na poszczególne zarzuty apelacji nie daje wystarczających podstaw do przyjęcia, że doszło w ten sposób do rażącego oraz mającego istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku naruszenia art. 457 § 3 k.p.k.Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.