Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 591/18 Generato dall'IA

Supreme Court quashes drug trafficking verdict for procedural error and conflicting evidence regarding quantity and profit.

Numero d'incarto IV KK 591/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's conviction of K.K. for drug trafficking due to a procedural violation and conflicting evidence. The prosecution argued the trial court failed to cite Article 12 of the Criminal Code and ignored discrepancies between the defendant's testimony and witness statements regarding the amount of marijuana and profits. Consequently, the case was remanded for a new trial to ensure procedural compliance and material justice.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 2 k.p.k.; A cassation appeal is admissible when the lower court fails to cite relevant legal provisions or when there are significant contradictions in the evidence affecting the conviction.

Parole chiave

Generato dall'IA
drug trafficking conviction procedural error conflicting witness testimony remand for retrial Criminal Procedure Code material justice quantification of profit possesso illecito di stupefacenti

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 343 § 7 k.p.k.
art. 343 § 7 k.p.k. w zw.
Art. 335 § 2 k.p.k.
z art. 335 § 2 k.p.k., polegającego na dokonaniu wadliwej kontroli załączonego przez prokuratora do aktu oskarżenia i zmodyfikowanego jedynie w zakresie obowiązku, o którym mowa w art.
Art. 442 § 3 k.p.k.
Sąd pierwszej instancji, związany wskazaniami i zapatrywaniami prawnymi Sądu Najwyższego (art. 442 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 518 k.p.k.
z art. 518 k.p.k.), zobowiązany będzie, tym razem w sposób pełny, przeprowadzić postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności karnej K.
Art. 69 § 1 i 2 k.k.
skazał go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych grzywny, wysokość jednej stawki dziennej ustalając na kwotę 10 (dziesięciu) złotych; na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw.
Art. 70 § 1 k.k.
z art. 70 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego K.
Art. 72 § 1 pkt 7 k.k.
kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 (trzech) lat próby, a na podstawie art. 72 § 1 pkt 7 k.k. zobowiązał oskarżonego do powstrzymania się od przebywania w środowiskach i miejscach gdzie przebywają osoby, mogące mieć kontakt ze środkami odurzającymi i psychotropowymi; na mocy art.
Art. 73 § 1 k.k.
zobowiązał oskarżonego do powstrzymania się od przebywania w środowiskach i miejscach gdzie przebywają osoby, mogące mieć kontakt ze środkami odurzającymi i psychotropowymi; na mocy art. 73 § 1 k.k. oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora; na mocy art.
Art. 45 § 1 k.k.
oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora; na mocy art. 45 § 1 k.k.
Art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
‎skazanego z art. 59 ust.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 591/18 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 lutego 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)‎SSN Dariusz Kala (sprawozdawca)‎SSN Małgorzata Wąsek-WiaderekProtokolant Jolanta Grabowska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Andrzeja Pogorzelskiego‎w sprawie K. K. ‎skazanego z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 4 lutego 2020 r.,‎kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego - na niekorzyść‎od wyroku Sądu Rejonowego w G.‎z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt III K (…), uchyla zaskarżony wyrok w stosunku do skazanego K. K. i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu w G. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

K. K. został oskarżony o to, że w dniach bliżej nieokreślonych w okresie pomiędzy sierpniem 2016 roku a listopadem 2016 roku w G., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii udzielił S. P. i R. Z. środka odurzającego w postaci marihuany w ilości łącznej nie mniejszej niż 700 gram, tj. o przestępstwo z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii.Wyrokiem z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt III K (…), Sąd Rejonowy w G. uznał oskarżonego K.

K. za winnego popełnienia opisanego w pkt III części wstępnej wyroku, tj. czynu wypełniającego znamiona występku z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na mocy art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 33 § 2 k.k. skazał go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych grzywny, wysokość jednej stawki dziennej ustalając na kwotę 10 (dziesięciu) złotych; na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego K.

K. kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 (trzech) lat próby, a na podstawie art. 72 § 1 pkt 7 k.k. zobowiązał oskarżonego do powstrzymania się od przebywania w środowiskach i miejscach gdzie przebywają osoby, mogące mieć kontakt ze środkami odurzającymi i psychotropowymi; na mocy art. 73 § 1 k.k. oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora; na mocy art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści bezpośrednio osiągniętej z popełnienia przestępstwa opisanego w pkt III części wstępnej wyroku w postaci pieniędzy w kwocie 1.000 (jednego tysiąca) złotych.

Wyrok zawierał także rozstrzygnięcia dotyczące oskarżonego S. P. i R. Z., w przedmiocie dowodów rzeczowych oraz kosztów procesu.Powyższy wyrok zaskarżył, co do K. K. w całości na niekorzyść, Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, który podniósł w kasacji zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia przepisów prawa karnego procesowego, tj. art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 2 k.p.k., polegającego na dokonaniu wadliwej kontroli załączonego przez prokuratora do aktu oskarżenia i zmodyfikowanego jedynie w zakresie obowiązku, o którym mowa w art. 72 § 1 pkt 7 k.k., wniosku o wydanie na posiedzeniu wyroku skazującego i orzeczenie uzgodnionych z oskarżonym kar oraz - na podstawie art. 45 § 1 k.k. - przepadku korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa, w wyniku czego doszło do jego uwzględnienia pomimo, iż okoliczności popełnienia zarzucanego K.

K. występku oraz postulowana we wniosku, podlegająca przepadkowi kwota korzyści majątkowej, uzyskanej z przestępstwa, przyjęta wyłącznie na podstawie sprzecznych z pozostałymi ustaleniami wyjaśnień oskarżonego, budziły wątpliwości, jak również do pominięcia - z rażącym naruszeniem art. 413 § 1 pkt 4 oraz § 2 pkt 1 k.p.k. - przepisu art. 12 k.k. w kwalifikacji prawnej przypisanego K. K. czynu z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, którego popełnienie zarzucono mu w akcie oskarżenia i w opisie którego ujęto wielość zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru.Podnosząc powyższy zarzut, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w odniesieniu do K.

K. i o przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowni Rejonowemu w G..Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się zasadna. Skarżący ma bowiem rację, gdy twierdzi, że zaskarżone orzeczenie zapadło w wyniku uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 335 § 2 k.p.k., o wydanie wyroku skazującego na posiedzeniu, mimo tego, że nie zachodziły podstawy do wyrokowania w tym trybie. Zgodnie z ostatnio powołanym przepisem „prokurator może dołączyć do aktu oskarżenia wniosek o wydanie na posiedzeniu wyroku skazującego i orzeczenie uzgodnionych z oskarżonym kar lub innych środków przewidzianych za zarzucany mu występek, uwzględniających też prawnie chronione interesy pokrzywdzonego, jeżeli okoliczności popełnienia przestępstwa i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości, oświadczenia dowodowe złożone przez oskarżonego nie są sprzeczne z dokonanymi ustaleniami, a postawa oskarżonego wskazuje, że cele postępowania zostaną osiągnięte.

Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy § 1 zdanie piąte i § 3 zdanie drugie. Do aktu oskarżenia nie stosuje się przepisów art. 333 § 1 i 2”. Jest przy tym oczywiste, że zawarta we wniosku propozycja rozstrzygnięcia sprawy musi być zgodna z przepisami prawa materialnego i procesowego. Obowiązkiem sądu, który rozpoznaje ów wniosek na posiedzeniu, jest dokładne skontrolowanie go pod kątem spełnienia wymogów formalnych oraz aktualizacji przesłanek wskazanych w art. 335 § 2 k.p.k., a nadto zbadanie zgodności propozycji zawartych we wniosku z prawem.

Stwierdzenie, że wskazane wyżej warunki nie zostały spełnione, a wniosek nie odpowiada przepisom prawa, skutkuje niemożnością jego uwzględnienia i koniecznością rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych (zob. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2019 r., III KK 701/18, LEX nr 2603318).W analizowanej sprawie sąd, co trafnie podniesiono w kasacji, nie wywiązał się z ciążących na nim obowiązków.Nie zauważył bowiem niezgodności pomiędzy treścią aktu oskarżenia a wnioskiem o skazanie w trybie konsensualnym. W akcie oskarżenia zakwalifikowano zachowanie oskarżonego jako czyn popełniony w warunkach art. 12 k.k. Zaś we wniosku o skazanie przepisu tego nie powołano.

W kwalifikacji prawnej czynu zamieszczonej w komparycji wyroku i finalnie w sentencji wyroku, również brakuje art. 12 k.k.Ponadto wątpliwości budzą okoliczności popełnienia przez K. K. zarzuconego mu przestępstwa, jak też wysokość uzyskanej z niego korzyści majątkowej. O ile bowiem K. K. wyjaśnił, że udzielił S. P. i R. Z. środka odurzającego w postaci marihuany w ilości łącznej nie większej niż 700 gramów i uzyskał z tego korzyść majątkową w kwocie około 1000 zł (k. 161 v.), o tyle S. P. i R. Z. złożyli w tej kwestii zdecydowanie odmienne depozycje procesowe.

S. P. wyjaśnił w trakcie przesłuchania przez prokuratora, że K. K. dostarczał im marihuanę około 5 razy. Początkowo dostarczał im po 50 – 100 gramów tego środka, ale podczas ostatnich dostaw przekazywał im po 200 gramów. Łącznie dostarczył im 800 gramów marihuany, z czego sami wypalili mniej niż 10 %. Marihuanę sprzedawali po 40 zł za 1 gram, z czego 30 zł oddawali K. a 10 zł zostawiali sobie. Ze sprzedaży marihuany dostarczonej podczas dwóch ostatnich dostaw oddawali K. K. kwotę 28 zł za 1 gram, 12 zł zostawiając sobie (k. 83 v.).

Podobnej treści wyjaśnienia S. P. złożył podczas pierwszego przesłuchania w toku postępowania przygotowawczego. Wówczas jednak jako kwotę przekazywaną K. K. ze sprzedaży 1 grama marihuany wskazał wyłącznie kwotę 30 zł (k. 57 v. – 58). Taką kwotę - jako kwotę przekazywaną K. K. ze sprzedaży 1 grama marihuany - podał również R. Z. (k. 66 v. – 67 v., 76 – 76 v.). Wyżej wymieni byli również konsekwentni co do ilości marihuany otrzymanej od K. K., określając ją na 800 gramów. Przywołane oświadczenia wiedzy są zatem sprzeczne z wyjaśnieniami K.

K., co dotyczy w szczególności kwoty korzyści majątkowej uzyskanej przez w/w z przestępstwa. Nawet bowiem jeśli przyjąć, że K. K. udzielił wyżej wymienionym łącznie 700 gramów marihuany, to kwota korzyści majątkowej uzyskanej przez niego z tych transakcji – w świetle wyjaśnień S. P. i R. Z. – jest wielokrotnie wyższa niż 1000 zł.Powyższe uwagi prowadzą do konkluzji, że skarżący ma rację twierdząc, iż zaskarżony wyrok zapadł w wyniku rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia przepisów prawa karnego procesowego, tj. art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 2 k.p.k. i w konsekwencji musiał być – w stosunku do K.

K. - uchylony, a sprawę w tym zakresie należało przekazać Sądowi Rejonowemu w G. do ponownego rozpoznania. Sąd pierwszej instancji, związany wskazaniami i zapatrywaniami prawnymi Sądu Najwyższego (art. 442 § 3 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.), zobowiązany będzie, tym razem w sposób pełny, przeprowadzić postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności karnej K. K. za zarzucony mu czyn, a następnie wydać rozstrzygnięcie odpowiadające standardom sprawiedliwości materialnej i proceduralnej.Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.