Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding merging of sentences under Shield 4.0 Act.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ruling that the lower court correctly merged three sentences under the Shield 4.0 Act. The defense argued that merging a pre-Act sentence with two post-Act sentences violated the Act's provisions, but the Court noted a prior ruling clarified this interpretation. Consequently, the Court affirmed the lower court's decision to combine the sentences, finding the defense's legal argument untenable.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 81 ust. 1 i 2 ustawy o tarczy antykorupcyjnej 4.0; Art. 438 pkt 4 k.p.k.: The Supreme Court held that the provisions of the Shield 4.0 Act do not preclude the application of Article 4 of the Criminal Code when merging sentences, provided at least one sentence was pronounced after the Act's entry into force.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 580/21 POSTANOWIENIE Dnia 9 grudnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2021 r., sprawy D. P.dot. wyroku łącznego z powodu kasacji obrońcy od wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 2 lipca 2021 r., sygn. akt VI Ka […], zmieniającego wyrok łączny Sądu Rejonowego w T.z dnia 24 marca 2021 r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zwolnić D. P. od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIESąd Rejonowy w T., wyrokiem łącznym z 24 marca 20121 r., na podstawie art. 85 § 1 i art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 81 ust. 2 ustawy z 19 czerwca 2020 r. – Dz.U. z 2020 r., poz. 1086 (dalej: Tarcza 4.0) połączył kary jednostkowe pozbawienia wolności w rozmiarach 5 miesięcy (wyrok z 30 lipca 2019 r., VII K […]/19), 2 lat i 6 miesięcy (wyrok z 16 stycznia 2020 r., II K […]/19, który uprawomocnił się z dniem 7 lipca 2020 r.) oraz 5 miesięcy (wyrok z 28 października 2020 r., II K […]/20) orzeczone przez Sąd Rejonowy w T. i wymierzył D.
P. karę łączną 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności; w pozostałym zakresie (chodziło o 5 wyroków zapadłych do 24 maja 2016 r.) umorzył postępowanie wobec braku warunków do wydania wyroku łącznego. Sąd Okręgowy w K. – po rozpoznaniu 2 lipca 2021 r. apelacji skazanego i obrońcy podnoszących jedynie zarzut z art. 438 pkt 4 k.p.k. – utrzymał w mocy pierwszoinstancyjny wyrok łączny w zaskarżonym zakresie, korygując jedynie orzeczenie wydane na podstawie art. 577 k.p.k.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca z urzędu, zarzucając rażącą i mogącą mieć istotny wpływ na treść orzeczenia obrazę prawa materialnego, tj. art. 81 ust. 1 i 2 Tarczy 4.0, polegającą na połączeniu kary prawomocnie orzeczonej przed 24 czerwca 2020 r. z dwiema karami prawomocnie orzeczonymi po tej dacie, podczas gdy nie było to dozwolone.
W konsekwencji obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Prokurator Rejonowy w T. w pisemnej odpowiedzi na kasację zażądał jej oddalenia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna - i to w stopniu oczywistym.Sposób zredagowania kasacji wymagał zdecydowanej krytyki. Abstrahując od rzucającej się w oczy niekonsekwencji co do zakresu zaskarżenia (w części wstępnej obrońca zadeklarował zaskarżenie wyroku w całości, a w zarzucie skoncentrował się tylko na części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej), trudno nie wytknąć skarżącemu – co trafnie dostrzegł w odpowiedzi na kasację prokurator – że w istocie zignorował normę wyrażoną w art. 519 k.p.k.
Ujmując rzecz zwięźle: skoro zaatakował zaakceptowanie przez Sąd odwoławczy koncepcji przyjętej przez Sąd a quo – i to w sytuacji, gdy Sąd ad quem rozpoznawał apelacje wniesione jedynie co do rozmiaru kary łącznej – to winien był zarzucić instancji odwoławczej, iż nie orzekła poza granicami zaskarżenia pomimo zaistnienia ku temu podstawy z art. 440 k.p.k.; zatem powinien był wskazać jako naruszony art. 433 § 1 k.p.k.Przechodząc do zasadniczej kwestii podniesionej przez autora kasacji – dostrzegając zarazem, że lansowana przez niego interpretacja art. 81 ust. 1 i 2 Tarczy 4.0 w istocie kolidowała z interesem D.
P., a tym samym z nakazem wyrażonym w art. 86 § 1 k.p.k. – należało zauważyć, że o ile wykładnia wskazanego przepisu Tarczy 4.0 mogła w czasie sporządzania kasacji i prokuratorskiej odpowiedzi na nią nastręczać wątpliwości, o tyle w późniejszym okresie, ale przed rozpoznaniem kasacji, zostały już one rozwiane. Chodziło o to, że w dniu 13 października 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie 3 sędziów, procedując w trybie art. 441 § 1 k.p.k. (I KZP 2/21), przekonywająco wykazał, że przepisy art. 81 ust. 1 i 2 Tarczy 4.0 nie wyłączają stosowania art. 4 § 1 k.k. w sytuacji, gdy tylko jedna z kar, których połączenie sąd rozważa w postępowaniu w przedmiocie wydania wyroku łącznego, została prawomocnie orzeczona do dnia 23 czerwca 2020 r. albo po tej dacie.
Sąd Najwyższy orzekający w niniejszej sprawie w całej rozciągłości akceptuje ten pogląd.W rozpoznawanej sprawie pozostawało oczywiste, że w wypadku podzielenia stanowiska obrońcy, gdyby kara orzeczona wyrokiem z 30 lipca 2019 r. nie mogła zostać objęta węzłem kary łącznej, skazany miałby do odbycia – przy założeniu zastosowania pełnej absorpcji – 2 lata i 11 miesięcy pozbawienia wolności, natomiast w razie przyjęcia odmiennego podejścia, gdyby wszystkie 3 kary jednostkowe podlegały łączeniu, miałby do odbycia – również przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji – 2 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Rozwiązanie drugie jawiło się jako ewidentnie korzystniejsze dla skazanego.W tym stanie rzeczy Sądowi Najwyższemu nie pozostawało nic innego, jak tylko oddalić kasację w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Pobyt skazanego w zakładzie penitencjarnym legł u podstaw decyzji o zwolnieniu go od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne (art. 624 § 1 k.p.k.).