Supreme Court quashes sentence for driving without license as it exceeds statutory penalties for the offense.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland quashed the lower court's imposition of a one-month restriction of freedom for the defendant. The defendant was convicted of driving without a license, lacking compulsory insurance, and failing to provide a valid technical inspection, yet received a penalty not explicitly provided for in the relevant traffic violation statutes. The court ruled that while combined penalties are allowed, the specific sanction must be foreseeable under the material law governing each individual offense, which in this case only permitted fines or warnings, not restriction of freedom.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w.; Art. 93 § 1 k.p.w.: A combined penalty imposed for multiple traffic violations must not exceed the maximum statutory penalty prescribed for the most serious offense involved, and sanctions not foreseen by the material law for a specific violation cannot be applied in summary proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 556/18 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 grudnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Jerzy GrubbaSSN Marek PietruszyńskiProtokolant Małgorzata Gierczak na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w sprawie M. K.obwinionego z art. 94 § 1 k.w. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 grudnia 2018 r.,kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego na korzyść obwinionegood wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w B.z dnia 27 lipca 2017 r., sygn. akt II W […], uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu w B. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIEM. K. został obwiniony o to, że:I.„w dniu 26 kwietnia 2017 r. w B. przy ul. M., kierował pojazdem marki V. o nr rej. […], nie posiadając uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi”, tj. o czyn z art. 94 § 1 k.w.;II.„w tym samym miejscu i czasie nie posiadał przy sobie obowiązkowego dokumentu w postaci polisy OC”, tj. o czyn z art. 95 k.w.;III.„jako właściciel pojazdu marki V. o nr rej. […] nie dopełnił obowiązku i nie posiadał ważnego przeglądu technicznego”, tj. o czyn z art. 97 k.w. w zw. z art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (dalej:
„p.r.d.”).Sąd Rejonowy w B., wyrokiem nakazowym z dnia 27 lipca 2017 r., uznał M. K. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za to na mocy art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. przy zastosowaniu art. 20 § 1 k.w. i art. 21 § 1 k.w. wymierzył mu łącznie karę jednego miesiąca ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w odpowiednim zakładzie pracy w wymiarze 40 godzin. Na podstawie art. 94 § 3 k.w. orzekł wobec obwinionego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres roku oraz zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa.Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 24 sierpnia 2017 r. wobec niezaskarżenia go przez strony postępowania.Od powyższego wyroku kasację na korzyść obwinionego, w części dotyczącej orzeczenia o karze, wniósł Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny i zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w., polegające na łącznym wymierzeniu obwinionemu za czyny z art. 94 § 1 k.w., art. 95 k.w. i art. 97 k.w. w zw. z art. 81 ust. 1 p.r.d. kary jednego miesiąca ograniczenia wolności, mimo że żaden z naruszonych przez obwinionego przepisów prawa wykroczeń kary takiej nie przewiduje, wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w B. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, stąd jej rozpoznanie i uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Rację ma skarżący, że w sprawie doszło do wymierzenia obwinionemu kary nieprzewidzianej w żadnym z przypisanych mu wykroczeń, co stanowi rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w.Zgodnie z art. 9 § 2 k.w., jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa lub więcej wykroczeń, wymierza się łącznie karę w granicach zagrożenia określonych w przepisie przewidującym najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów.Obwinionemu przypisano wykroczenia z art. 94 § 1 k.w., art. 95 k.w. i art. 97 k.w. w zw. z art. 81 ust. 1 p.r.d.Pierwsze z tych wykroczeń zagrożone jest karą grzywny do 5.000 zł.
Natomiast wykroczenia z art. 95 k.w. i art. 97 k.w. w zw. z art. 81 ust. 1 p.r.d. zagrożone są karami – odpowiednio – grzywny do 250 zł albo nagany oraz grzywny do 3.000 zł albo nagany. Żadne z nich nie jest zagrożone karą ograniczenia wolności.Tymczasem Sąd Rejonowy w B. wyrokiem nakazowym uznał M. K. za winnego popełnienia zarzucanych mu wykroczeń i na podstawie art. 94 § 1 k.w. – a więc przepisu przewidującego najsurowszą karę, ale wyłącznie karę grzywny – orzekł przy zastosowaniu art. 9 § 2 k.w. karę jednego miesiąca ograniczenia wolności.
Wprawdzie w art. 93 § 1 k.p.w., normującym przesłanki trybu nakazowego, zakłada się możliwość orzekania w tym postępowaniu kar: nagany, grzywny i ograniczenia wolności, ale jest oczywiste, że kary mogą być orzekane wyrokiem nakazowym jedynie wtedy, gdy z przepisów materialnego prawa wykroczeń wynika, iż mogą one być wymierzone za dane wykroczenie. O ile zatem kara wymieniona w katalogu określonym w art. 93 § 1 k.p.w. nie została przewidziana w przepisie materialnym statuującym dane wykroczenie, to w postępowaniu nakazowym nie może zostać wymierzona (por. wyroki SN z dnia: 6 grudnia 2005 r., sygn.
II KK 273/05, LEX nr 172441 i 25 stycznia 2017 r., sygn. V KK 366/16, LEX nr 2192635).Mając to na uwadze, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i przekazał sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B. Ponownie rozpoznając sprawę sąd właściwy powinien czuwać, aby orzeczona sankcja mieściła się w granicach przewidzianych przez przepisy prawa materialnego, unikając tym samym stwierdzonego powyżej uchybienia.Z tych względów orzeczono, jak w wyroku.