Supreme Court dismisses prosecution for non-support crime due to prior final judgment on identical facts.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the Regional Court's conviction for non-support because the prosecution failed to notice a prior final judgment on the same facts. The defendant had already been legally sentenced for the identical period of non-payment in a previous order. Consequently, the court dismissed the criminal proceedings under Article 17 § 1(7) of the Criminal Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.; Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.: A criminal proceeding must be dismissed if a final judgment on the same facts and against the same person already exists, constituting an absolute ground for appeal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 548/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 listopada 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz (przewodniczący)SSN Kazimierz Klugiewicz (sprawozdawca)SSN Paweł WilińskiProtokolant Justyna Kryńska - Szufnara w sprawie M.M. oskarżonego z art. 209 § 1 k.k.,po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 16 listopada 2021 r.,kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść oskarżonegood wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 13 lutego 2020 r., sygn. akt II K (…), uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. postępowanie w sprawie umarza, a jego kosztami obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
M.M. wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 13 lutego 2020 r., sygn. akt II K (…), został uznany za winnego tego, że w okresie od lipca 2018 r. do października 2018 r., w S., woj. (…), uchylał się od wykonania ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego wobec małoletnich córek- M.M.1 i M.M.2, określanego co do wysokości na łączną kwotę 1000 zł miesięcznie ugodą zawartą przed Sądem Rejonowym w K., Wydział III Rodzinny i Nieletnich z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt III RC (…), przy czym łączna wysokość powstałych wskutek tego zaległości stanowiła równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych,tj. przestępstwa z art. 209 § 1 k.k., za który wymierzono mu karę roku i 2 miesięcy ograniczenia wolności, na mocy art. 34 § 1a pkt 1 k.k. i art. 35 § 1 k.k., orzekając obowiązek wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku społecznym, zaś na podstawie art. 34 § 3 k.k., art. 35 § 4 k.k. w zw. z art. 72 § 1 pkt 3 k.k. zobowiązując oskarżonego do wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie małoletnich dzieci M.1 i M.M.2.Powyższy wyrok nie został zaskarżony apelacją przez którąkolwiek ze stron i uprawomocnił się 21 lutego 2020 r.Od tego wyroku kasację na korzyść oskarżonego wniósł Prokurator Generalny, podnosząc zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 343 § 6 i § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 2 k.p.k., art. 337 § 1 k.p.k. w zw. z art. 332 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., polegającego na uwzględnieniu wadliwego wniosku prokuratora o wydanie wobec M.M. wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy za opisany w akcie oskarżenia czyn z art. 209 § 1 k.k., popełniony w okresie od lipca 2018 r. do października 2018 r. w sytuacji, gdy oskarżonemu ogłoszono zarzut o występek niealimentacji za okres od listopada 2018 r. do października 2019 r., co skutkowało wydaniem w dniu 13 lutego 2020 r. wyroku skazującego za występek z art. 209 § 1 k.k., popełniony w okresie od lipca 2018 r. do października 2018 r., pomimo tego, że postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby, zawierającego się w identycznych granicach czasowych przestępstwa z art. 209 § 1 k.k., tj. w okresie od lipca 2018 r. do października 2018 r., za który oskarżony został prawomocnie skazany wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w W. z dnia 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt II K (...), zostało już wcześniej zakończone, co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia określoną w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w W. i umorzenie postępowania karnego na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście zasadna, co uprawniało do jej rozpoznania na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.W sprawie nie budzi wątpliwości, że na skutek wadliwej kontroli aktu oskarżenia oraz zawartego w nim wniosku o skazanie bez rozprawy Sąd meriti nie dostrzegł, że opis czynu zarzucanego oskarżonemu w zakresie czasu popełnienia przestępstwa z art. 209 § 1 k.k. nie pokrywa się z cezurą czasową wskazaną w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów, lecz jest identyczny z okresem popełnienia występku z art. 209 § 1 k.p.k., objętym wcześniejszym prawomocnym wyrokiem.
Z akt sprawy Sądu Rejonowego w W. o sygn. II K (…) wynika bowiem, że Sąd ten wyrokiem nakazowym z dnia 24 kwietnia 2019 r., a zatem przed wydaniem zaskarżonego kasacją wyroku, uznał M.M. za winnego tego, że w okresie od lipca 2018 r. do października 2018 r. w S., woj. (…) uchylał się od wykonania ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego wobec małoletnich córek M.M.1 i M.M.2, określonego co do wysokości na łączną kwotę 1 000 złotych miesięcznie wyrokiem Sądu Rejonowego w K., Wydział III Rodzinny i Nieletnich z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt III RC (…), przy czym łączna wysokość powstałych wskutek tego zaległości stanowiła równowartość co najmniej 3 świadczeń okresowych, tj. przestępstwa z art. 209 § 1 k.k., za które wymierzono mu karę 6 miesięcy ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne, ustalając na mocy art. 35 § 1 k.k. wymiar czasu pracy na 20 godzin miesięcznie (k. 51 akt II K (…)).
Wobec braku sprzeciwu uprawnionych stron wyrok nakazowy uprawomocnił się w dniu 24 maja 2019 r. (k. 54 akt II K (…)). Czyn ten jest tożsamy z przestępstwem przypisanym M.M. w wyroku Sądu Rejonowego w W. z dna 13 lutego 2020 r., sygn. akt II K (…), co sprawia, że orzeczenie to dotknięte jest uchybieniem o charakterze bezwzględnej przyczyny odwoławczej, określonej w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. Konieczne stało się zatem jego uchylenie i na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. umorzenie postępowania.Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 632 pkt 2 k.p.k.