Criminal appeal dismissed for drunk driving; defendant failed to prove procedural errors affected verdict.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded, upholding the lower court's conviction for drunk driving and related offenses. The defendant argued procedural violations regarding evidence handling and rights, but the court found no substantial errors since all arguments were considered and the defendant did not request access to specific evidence. Consequently, the conviction for driving while intoxicated and violating court orders was maintained without modification.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 394 § 2 k.p.k.; Art. 395 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: A procedural error does not justify overturning a criminal verdict if it lacks significance and did not influence the final judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 521/20 POSTANOWIENIE Dnia 9 grudnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 grudnia 2020 r., sprawy M. L.skazanego z art. 178a § 4 k.k. i innych z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 17 stycznia 2020 r., sygn. akt III Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w R. z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II K (…), p o s t a n o w i ł oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną i obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Maciej Lachowski został oskarżony o to, że:„I. w dniu 31 sierpnia 2016 r. w R. woj. (…) na ul. K. nie stosując się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w R. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres bezterminowy od dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. akt II K (…), prowadził w ruchu lądowym po drodze publicznej pojazd mechaniczny marki Citroen C-15 o numerze rejestracyjnym (…) będąc w stanie nietrzeźwości: I badanie 1,21 mg/l, II badanie 2,81 promila, III badanie 2,81 promila alkoholu w wydychanym powietrzu, będąc uprzednio skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w R. sygn. akt X K (...), XI K (…), X K (…), przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa a to po odbyciu co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt II K 441/09 za umyślne przestępstwo podobne kwalifikowane z art. 244 k.k. i art. 178a § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 18 lipca 2010 r. do dnia 7 lipca 2011 r. i od dnia 24 października 2011 r. do dnia 5 maja 2012 r., tj. o czyn z art. 244 k.k. i art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.,II. w dniu 31 sierpnia 2016 r. w R. woj. (…) na ul.
K. prowadził pojazd mechaniczny marki Citroen C-15 o numerze rejestracyjnym (…) nie stosując się do decyzji o numerze (…) wydanej w dniu 26 stycznia 2016 r. przez Prezydenta Miasta R. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, tj. o czyn z art. 180a k.k.,III. w dniu 17 września 2016 r. około godziny 21:40 w R. na ul. H. nie stosując się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w R. środka karnego w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym sygn. akt II K (…) prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki Citroen C-15 o numerze rejestracyjnym WL 17607 w stanie nietrzeźwości (1,39 mg/l; 1,52 mg/l; 2,51‰; 2,88‰ alkoholu w wydychanym powietrzu), będąc uprzednio prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokami Sądu Rejonowego w R. sygn. akt X K (…), XI K (…), X K (…) przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa a to po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 27 listopada 2009 r., sygn. akt II K (…) za umyślne przestępstwo podobne kwalifikowane z art. 244 k.k. i art. 178a § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od dnia 18 lipca 2010 r. do dnia 7 lipca 2011 r. i od dnia 24 października 2011 r. do dnia 5 maja 2012 r., tj. o czyn z art. 244 k.k. i art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.,IV. w dniu 17 września 2016 r. około godziny 21:40 w R. na ul.
H. na drodze publicznej prowadził pojazd mechaniczny marki Citroen C-15 o numerze rejestracyjnym (...) pomimo wydanej w dniu 28 grudnia 2009 r. decyzji nr (…) właściwego organu, tj. Prezydenta Miasta R. o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat. „B”, tj. o popełnienie czynu z art. 180a k.k.”.Wyrokiem z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II K (..) Sąd Rejonowy w R. uznał oskarżonego M. L.:1. za winnego popełnienia czynu z pkt I aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 178a § 4 k.k. skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności; na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzekł wobec niego środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych; na podstawie art. 43a § 2 k.k. zobowiązał oskarżonego do zapłaty 10.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej tytułem świadczenia pieniężnego;2. za winnego popełnienia czynu z pkt II aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 180a k.k. skazał go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 42 § 1a k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres roku;3. na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 414 § 1 k.p.k. uniewinnił go od popełnienia czynu opisanego w pkt III aktu oskarżenia;4. na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 414 § 1 k.p.k. uniewinnił oskarżonego od popełnienia czynu z pkt IV aktu oskarżenia.Na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w miejsce orzeczonych kar jednostkowych Sąd orzekł karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 90 § 2 k.k. w miejsce orzeczonych środków karnych w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzekł łącznie środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.We wniesionej na niekorzyść oskarżonego M.
L. apelacji prokurator Prokuratury Rejonowej, zaskarżając wyrok w części dotyczącej uniewinnienia od zarzutu opisanego w pkt III i IV aktu oskarżenia, zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na treść orzeczenia, a polegający na mylnym przyjęciu, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne i kategoryczne stwierdzenie, iż oskarżony M. L. swoim zachowaniem zrealizował znamiona przestępstw zarzucanych mu aktem oskarżenia, czego konsekwencją jest uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów, podczas gdy prawidłowa i wnikliwa analiza zgromadzonych dowodów pozwala na uznanie, że oskarżony swoim zachowaniem zrealizował znamiona czynów zarzuconych mu w punkcie III i IV aktu oskarżenia.Prokurator wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania przez Sąd I Instancji.Z kolei obrońca oskarżonego, zaskarżając wyrok w pkt 1 i 2 na korzyść oskarżonego, zarzucił:„1. obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na treść wyroku, tj.:a/ art. 410 k.p.k. poprzez przyjęcie za podstawę wyroku dowodu z nagrania z monitoringu (k. 44), który nie został ujawniony w toku rozprawy głównej, co spowodowało, że wyrok został oparty na dowodzie, o którym oskarżony nie wiedział, a tym samym oskarżony został pozbawiony możliwości odniesienia się do niego,b/ art. 394 § 2 k.p.k. i art. 395 k.p.k. poprzez brak odtworzenia na rozprawie nagrania z monitoringu (k. 44), co spowodowało, że wyrok został oparty na dowodzie, o którym oskarżony nie wiedział, a tym samym oskarżony został pozbawiony możliwości odniesienia się do niego,2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mogący mieć wpływ na treść tego orzeczenia, a polegający na błędnym przyjęciu, że w dniu 31 sierpnia 2016 r. w R. na ul.
K. oskarżony prowadził pojazd marki Citroen C-15, podczas gdy pojazd ten był prowadzony przez innego mężczyznę, który po zatrzymaniu pojazdu przed przejazdem kolejowym i wyłączeniu silnika, wysiadł z samochodu tylnymi drzwiami”.Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od czynów opisanych w punktach I i II wyroku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.Po rozpoznaniu wywiedzionych apelacji, Sąd Okręgowy w R. wyrokiem z dnia 17 stycznia 2020 r., sygn.
III Ka (…), utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.Z wyrokiem Sądu odwoławczego nie zgodził się obrońca skazanego, który zaskarżając kasacją orzeczenie w zakresie uznania M. L. za winnego popełnienia czynów opisanych w punktach I i II wyroku zarzucił „rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nienależyte rozważenie zawartych w apelacji zarzutów obrazy przepisów art. 410 k.p.k. oraz art. 394 § 2 k.p.k. i art. 395 k.p.k., co w konsekwencji doprowadziło Sąd Okręgowy do błędnego przyjęcia, że:1. brak skorzystania przez oskarżonego z możliwości końcowego zaznajomienia się z materiałami postępowania przygotowawczego uprawniał Sąd Rejonowy do przyjęcia za podstawę wyroku dowodu z nagrania monitoringu (k. 44), który nie został ujawniony w toku rozprawy głównej,2. potencjalna możliwość zapoznania się oskarżonego z aktami sprawy mogła zastąpić ciążący na Sądzie Rejonowym obowiązek ujawnienia w toku rozprawy głównej dowodu z nagrania z monitoringu (k. 44),3. w toku postępowania przed Sądem Rejonowym oskarżony miał możliwość zapoznania się z aktami postępowania (w tym z nagraniem z monitoringu), podczas gdy oskarżony możliwości takiej nie miał, gdyż odbywał wówczas karę pozbawienia wolności jednocześnie nie korzystając z pomocy obrońcy,4. zarzuty te nie stanowiły podstawy do uchylenia wyroku Sądu Rejonowego, podczas gdy z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego wynika, że Sąd ten sam uznał zarzut obrazy art. 394 § 2 k.p.k. i art. 395 k.p.k. za częściowo zasadny.”Obrońca wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniesiona przez obrońcę skazanego kasacja jest oczywiście bezzasadna.O obrazie przepisu art. 433 § 2 k.p.k. można mówić wtedy, gdy sąd w ogóle nie rozważy wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym, zaś o naruszeniu art. 457 § 3 k.p.k. - gdy w uzasadnieniu wyroku nie zostanie zawarta argumentacja odnośnie do określonego potraktowania zarzutów i wniosków apelacji, a więc wtedy, gdy sąd uznając zarzuty apelacji za zasadne lub niezasadne, nie wyjaśni swojego stanowiska, ewentualnie przedstawiona argumentacja będzie zawierała braki (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2018 r., sygn.
II KK 118/18, Legalis nr 1793740). W rozpoznawanej sprawie nie sposób uznać, aby Sąd Okręgowy w R. w ogóle nie rozważył wniosków i zarzutów podniesionych w apelacji albo nie wyjaśnił zajętego przez siebie stanowiska. Dokonaną przez Sąd w postępowaniu apelacyjnym ocenę zaskarżonego orzeczenia uznać należy za prawidłową, wyczerpującą oraz czyniącą zadość obowiązującej procedurze karnej. Sąd odwoławczy wskazał, dlaczego podniesione przez obrońcę zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienia oraz z jakich powodów uznał za częściowo zasadny zarzut obrazy art. 394 § 2 k.p.k. i art. 395 k.p.k.
Argumentował, dlaczego sam fakt braku odtworzenia nagrania z zapisu monitoringu nie oznacza, że oparto orzeczenia na dowodzie, o którym skazany M. L. nie wiedział. Jednocześnie Sąd zauważył, że nie był to jedyny i decydujący dowód, który stanowił podstawę przypisania sprawstwa i zawinienia, gdy chodzi o czyny przypisane M. L. w pkt I i II aktu oskarżenia (punkt 3.1. formularza uzasadnienia).Sąd Okręgowy rozpoznał również zarzut z pkt 2 apelacji, uznając iż twierdzenia skazanego jakoby w dniu zdarzenia samochód skazanego prowadził inny mężczyzna, który po zatrzymaniu pojazdu przed przejazdem kolejowym i wyłączeniu silnika wysiadł z niego tylnymi drzwiami, nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym, w szczególności zaś pozostawały w sprzeczności z zeznaniami świadków (…) oraz protokołami zatrzymania i przeprowadzenia badań trzeźwości.
Także zeznania świadka J. Z., przesłuchanego w toku postępowania odwoławczego, nie były w stanie przekonać Sądu, jak zasadnie zauważył prokurator, o prawdziwości twierdzeń skazanego.Obrońca skazanego nie wykazał, że doszło do naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisu art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., skoro Sąd ten rozważył wszystkie podniesione przez apelującego zarzuty i wnioski, a w uzasadnieniu przedstawił swoje stanowisko w tym przedmiocie. Także w przypadku częściowo zasadnego zarzutu naruszenia art. 394 § 2 k.p.k. i art. 395 k.p.k., Sąd ten słusznie wywiódł, że uchybienie to nie miało charakteru istotnego i w konsekwencji nie mogło doprowadzić do uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji czy uniewinnienia skazanego.Warto w tym miejscu dodatkowo przypomnieć, że:- skazany został przesłuchany w postępowaniu przygotowawczym dwukrotnie; podczas pierwszego przesłuchania, przeprowadzonego w dniu 1 września 2016 r. (k – 27 – 30), pouczono go m.in. o tym, że jest zobowiązany stawić się na każde wezwanie i zawiadamiać organ prowadzący postępowanie o każdej zmianie miejsca zamieszkania lub pobytu trwającego dłużej niż 7 dni, w tym także z powodu pozbawienia wolności w innej sprawie (k – 26 v);- zapis z monitoringu został zabezpieczony w dniu 2 września 2016 r. (k – 41 – 44)), a w dniu 25 września 2016 r. dokonano jego oględzin, z czego sporządzono protokół (k – 49 – 50);- kolejne przesłuchanie skazanego odbyło się w dniu 9 grudnia 2016 r. (k – 170 – 171); tego samego dnia pouczono skazanego o prawie do złożenia wniosku o końcowe zaznajomienie z aktami sprawy, przy czym M.
L. oświadczył, że nie korzysta z tego prawa (k – 173);- w akcie oskarżenia zawnioskowano o przeprowadzenie dowodów m.in. z protokołu oględzin rzeczy (k – 49 – 50) i dowodu rzeczowego opisanego w wykazie na k- 48, tj. z zapisu monitoringu;- odpis aktu oskarżenia został doręczony skazanemu na podany przez niego adres (k – 191); pismo nie zostało przez skazanego podjęte, ponieważ był on pozbawiony wolności, o czym nie poinformował organu prowadzącego postępowanie karne;- w toku postępowania sądowego skazany nie domagał się zapoznania się z aktami sprawy;- na rozprawie w dniu 22 stycznia 2019 r. (k – 326 – 327) Sąd na podstawie art. 394 § 2 k.p.k. uznał za ujawnione bez odczytania dokumenty wskazane w akcie oskarżenia, zatem również protokół oględzin zapisu monitoringu, jak i nagranie z k – 41; w protokole nie odnotowano, by skazany domagał się zapoznania go z poszczególnymi dowodami, czy też odtworzenia płyty znajdującej się w aktach sprawy;- we wniesionym środku odwoławczym oraz w toku postępowania odwoławczego nie domagano się odtworzenia zabezpieczonej płyty z nagraniem z monitoringu.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia.